Todos los capítulos de ถ้าจะรัก ภพชาติก็แค่ปากซอย: Capítulo 41 - Capítulo 50

“ก็ทำให้เจ้าได้ขึ้นสวรรค์ดังที่ต้องการอย่างไรเล่า แต่ถึงเจ้าไม่บอก ข้าก็ต้องพาไปอยู่ดี เพราะข้า…ก็อยากขึ้นสวรรค์กับเจ้าเต็มทีแล้วเช่นกัน” คำว่าขึ้นสวรรค์ที่มาพร้อมกับเสียงกระเส่าของเขา ทำเธอลอบกลืนน้ำลายอีกครั้ง แน่นอนเธอมิได้เดียงสา และรู้ดีว่าสวรรค์ที่อีกฝ่ายหมายถึงเป็นเช่นไร แต่ครั้นจะให้ขึ้นสวรรค์กันตรงนี้ ใจเธอก็ยังไม่กล้าพอ ถึงแม้ธารน้ำตกแห่งนี้จะอยู่ลึกเข้ามาด้านใน ซึ่งเธอเองก็เพิ่งรู้ว่ามันมีที่สวยงามซ่อนอยู่ในที่แห่งนี้ด้วย ไม่ว่าจะเป็นเสียงน้ำที่มันกระเซ็นกระทบโขดหิน หรือแม้กระทั่งความใสของสายน้ำที่ตกลงมาจากภูผาสูงมันช่างงดงามสะกดสายตา แต่ถึงกระนั้นต่อให้บรรยากาศจะน่าหลงใหลแค่ไหน เธอก็อดกระดากไม่ได้อยู่ดี กระทั่ง… “อุ๊ย!” เธอร้องเสียงหลง ความกระดากเปลี่ยนเป็นความตกใจ เมื่อจู่ๆ ก็ถูกพาเหาะลอยขึ้นไปบนอากาศอีกครั้ง แต่แล้วม่านน้ำตกที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมก็เปลี่ยนความตกใจให้กลายเป็นความตื่นตาตื่นใจ “งามมาก ข้ารู้สึกเหมือนกำลังบินได้เลยล่ะ” เธอยื่นมือออกไปแตะสายน้ำที่กระเซ็นออกมาด้วยท่าทีตื่นเต้น ราวเด็กน้อยที่กำลังเริงร่า ความสดใสของเธอทำให้เขาอดเอ็นดู

“ข้าถามว่า…พอจะมีโอกาสไหมที่หัวใจของเจ้าจะกลับมาเป็นของข้า ดังเช่นในอดีต” ไม่พูดเปล่า แต่เขายังก้มลงมาใกล้ๆ ทำเอาคนที่เงยหน้าแนบกับอกแกร่งก่อนหน้าแทบกลั้นหายใจด้วยความตื่นเต้น รู้สึกประหนึ่งกำลังเงยรอจุมพิตจากเจ้าชายที่กำลังก้มต่ำลงมาเรื่อยๆ ความลุ้นระทึกทำเธอหลับตาพริ้มอย่างรอคอย และแล้วการรอคอยก็สิ้นสุดลง“โอ๊ย!” เธอร้องลั่นพลางเอามือลูบที่หน้าผากตัวเองป้อยๆ ก่อนจะเหลือบมองคนทำด้วยสายตาอาฆาตมาดร้าย ทั้งโกรธทั้งโมโหที่รายนั้นดับฝันเธอด้วยการดีดหน้าผากแทนที่จะมอบจุมพิตอย่างที่จินตนาการ “เจ้ามองเหมือนไม่พอใจข้า หรือเจ้าคิดว่าข้าจะ…” เขาเลิกคิ้วอย่างกำลังล้อเลียน แต่ก็พูดยังไม่ทันขาดคำ เธอก็แทรกขึ้นมาเสียงดัง “อะไร ใครจะอยากให้ท่านจุมพิตกันเล่า อย่าเข้าข้างตัวเองไปหน่อยเลย” เธอปฏิเสธเสียงสูง “ข้าก็ไม่ได้บอกว่าคิดเช่นนั้นนี่ คิดไกลไปถึงไหน เป็นเด็กเป็นเล็กหัดคิดอะไรเกินเลย ชักแก่แดดแก่ลมไปใหญ่แล้วนะเจ้าเนี่ย” เขาแสร้งเอ็ดไม่เต็มเสียงนัก “ถ้าข้าเป็นเด็กแก่แดด ท่านก็คนแก่คร่ำครึหัวโบราณดีๆ นี่แหละ อีกอย่างวัยเช่นข้าถ้าจะมีผัว เอ๊ย

ในขณะที่เธอครวญครางเสียงแหบโหยประหนึ่งกำลังจะขาดใจอยู่รอมร่อ เขากลับยังคงกระหวัดปัดป่ายงาบงับสลับกระหวัดเลียอยู่ตรงนั้นซ้ำๆ ราวกับลุ่มหลงในความหอมหวานของเธอจนถอนตัวไม่ขึ้น แต่ยิ่งเธอหอมหวานมากเท่าไหร่ กลางลำตัวที่กำลังเหยียดขยายก็ยิ่งรวดร้าวมากเท่านั้น มากจนทำให้เขาต้องผละใบหน้าออกมา แล้วจับกายแกร่งที่กำลังไหวยึกแหวกว่ายเข้าไปในความนุ่มลึกนั้นแทน “…” เสียงครางของคนทั้งคู่ดังประสาน ทันทีที่ความผ่าวร้อนชำแรกแทรกผ่านเข้าไปในกายสาว ความนุ่มหนั่นที่กำลังบีบรัดตลอดลำ ทำตัวตนที่ฝากฝังอยู่ข้างในอึดอัดจนต้องขยับตัว แต่ทันทีที่ขยับความเสียดเสียวก็พวยพุ่งจนมิอาจหักห้าม “อ๊ะ…อื้อ…” เธอขบเม้มริมฝีปากจนห้อเลือด พยายามอย่างยิ่งยวดที่จะไม่ร้องเสียงดัง แต่ความพยายามนั้นก็ดูจะไม่เป็นผล เมื่อกายแกร่งถูกถอดถอนแล้วสอดส่งกลับมาเช่นนี้ซ้ำๆ ครั้งแล้วครั้งเล่า จากจังหวะเนิบนาบก็เปลี่ยนเป็นรัวเร็ว ตามไฟปรารถนาที่กำลังโหมกระพือ ยิ่งไฟราคะเร่าร้อนมากเท่าไหร่ ตัวตนทั้งหมดที่มีก็พุ่งทะยานล้ำลึกมากเท่านั้น ลึกจนกายสาวสั่นระริก ผับ ผับ ผับ… สะโพกสอบที่กำลังตอกอัดห

“เช่นนั้นข้าก็จะไม่ขอกลับไปเหยียบจวนสกุลฝูให้ท่านแม่ต้องอับอายอีก” “ฟาหยาง! เจ้าเสียสติไปแล้วรึไง เหตุใดจึงกล้าพูดเช่นนี้กับแม่” ผู้เป็นแม่ตะคอกใส่ลูกชายด้วยความโกรธเกรี้ยว ก่อนจะหันขวับไปมองที่ลู่อวี๋นัยน์ตาขุ่นขวาง “เพราะผู้หญิงหน้าด้านไร้ยางอายผู้นี้ เจ้าถึงกับกล้าตัดขาดจากแม่จากตระกูลของเรา แค่มันเอาตัวเข้าแลก เจ้าก็หน้ามืดหลงมันจนโงหัวไม่ขึ้น สตรีเช่นนี้มิได้ต่างอะไรกับหญิงงามเมืองในหอคณิกา แม่ไม่ยอมเป็นอันขาด หากเจ้ายังรั้นยืนยันจะเอาผู้หญิงคนนี้มาทำเมีย เราสองคนขาดกัน ถือซะว่าข้ามิเคยมีลูกชายสิ้นคิดเช่นเจ้า” ฝูฮูหยินใช้ไม้ตาย ประหนึ่งทิ้งไพ่ใบสุดท้าย เพื่อดึงลูกชายกลับมา “เช่นนั้นขอท่านแม่รักษาสุขภาพด้วย ข้าอกตัญญู มิอาจทำตามที่ท่านต้องการ” ชายหนุ่มให้คำตอบด้วยการค้อมศีรษะคารวะผู้เป็นแม่ “เจ้า…” ฝูฮูหยินถึงกับเข่าทรุด จนหวงซูเซียวต้องรีบเข้ามาประคอง “ท่านป้า…ใจเย็นก่อนเถิดเจ้าคะ เพลานี้ท่านพี่กำลังร้อน อาจจะไม่เข้าใจในความหวังดีของท่าน รอให้เขาเย็นลงกว่านี้ แล้วเราค่อยมาคุยกันอีกที ข้าเชื่อว่าอีกไม่นานท่

ระหว่างที่เขากำลังจมอยู่กับภาพความทรงจำในอดีต เสียงจากหวงซูเซียวก็ดึงสติเขากลับมา “เอาเช่นนี้ดีไหมเจ้าคะท่านป้า ระหว่างที่ท่านพี่เอ่อ…ท่านฟาหยางต้องไปทัพ เราให้แม่นางลู่อวี๋ไปพักกับท่านป้าที่จวนดีไหมเจ้าคะ” ข้อเสนอของหวงซูเซียวทำเจ้าของจวนหน้านิ่วคิ้วขมวดทันที “ข้าไม่…” ฝูฮูหยินทำท่าจะปฏิเสธ แต่ก็ถูกสอดแทรกขึ้นมาซะก่อน “ไปอยู่ด้วยกันจะได้ทำความรู้จักกันมากขึ้น ท่านแม่ทัพเองก็จะได้วางใจไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลัง หากแม่นางหลี่มีคนดูแล” ซูเซียวว่าพลางส่งสัญญาณให้อีกฝ่ายรีบรับคำ แต่กลับกลายเป็นเขาที่พูดทะลุกลางปล้องขึ้นมา “ไม่จำเป็น คนของข้า ข้าดูแลเองได้ วันนี้ข้ายังมีหลายเรื่องให้ต้องสะสาง เชิญท่านแม่พาคนของท่านกลับไปเถิด” คนถูกไล่กลายๆ ได้ยินเช่นนั้นถึงกับชักสีหน้าพาลขุ่นเคืองขึ้นมาอีกครั้ง แต่ก็ยังไม่ทันจะได้ปริปาก ซูเซียวก็เข้ามาดึงแขนเอาไว้พร้อมกระซิบบางอย่าง “ถุ้มเถียงไปตอนนี้ก็เปล่าประโยชน์ ข้าว่าเรากลับไปวางแผนที่จวนกันก่อนก็ดีนะเจ้าคะ อย่างไรเสียตอนนี้เราก็เป็นฝ่ายได้เปรียบ ท่านพี่ไม่อยู่สักคน จะมีใครคุ้มหัว