Todos los capítulos de ถ้าจะรัก ภพชาติก็แค่ปากซอย: Capítulo 31 - Capítulo 40

ถ้านี่คือการล่อลวงให้เธอหลงมัวเมา ใช่! เขาทำสำเร็จ เพราะขณะที่อกอวบอัดด้านบนกำลังถูกฟอนฟัดดูดดึง ร่องสวาทเบื้องล่างก็กำลังถูกจุ่มจ้วงล่วงล้ำ จนเจ้าของเรือนร่างดีดดิ้นทุรนทุราย แต่เพราะยังถูกกักเอาไว้บนตัก จึงทำได้แค่ปล่อยให้เขาตักตวงความสุขได้ตามอำเภอใจ ติดก็แค่กางเกงตัวหลวงโคร่งที่เธอใส่อยู่ มันช่างขัดใจเขาเสียเหลือเกิน “อื้อ…” อีกครั้งที่เธอครางเสียงหลง ขัดเคืองที่จู่ๆ อีกฝ่ายก็ถอดถอนเรียวนิ้วออกไป แต่ความขัดเคืองก็กลายเป็นความขัดเขิน เมื่อเจ้าของตักเปลี่ยนจากดูดดื่มอกอวบมาตวัดเลียนิ้วของตัวเองที่เพิ่งถูกถอดถอนออกมา เรียวลิ้นที่กระหวัดเลียช้าๆ ราวกับจะยั่วยวนคนบนตักให้เผลอมองตาปรอยจนต้องกัดเม้มริมฝีปาก เมื่อนิ้วนั้นถูกเขาส่งเข้าปากแล้วดูดดึงเสียงดังจ๊วบจ๊าบ “ริมฝีปากนี้ของข้า เมื่อเจ้าทำให้มันช้ำ เจ้าจะต้องโดนลงโทษ ครานี้คงถึงเวลาที่จะต้องชำระโทษเจ้าอย่างจริงจังเสียที” สิ้นเสียงเขาก็ลุกขึ้นทันควัน ทำคนที่นั่งคร่อมอยู่บนตักพลอยถูกยกขึ้นมาด้วย ด้วยความตกใจเธอผวากอดคอเขาไว้แน่น พร้อมกันนั้นขาทั้งสองข้างยังตวัดรัดรอบเอวสอบตามสัญชาตญาณ กระทั่งเมื่อแผ่นหลังสั

“อย่าเพิ่งขยับ” ชายหนุ่มเตือน ก่อนแหงนเงยใบหน้าครางเสียงดังระงมด้วยความกระสันซ่านที่พุ่งทะยานจนถึงขีดสุด เมื่อเธอมิได้เชื่อฟัง มิหนำซ้ำยังพยายามขยับผลักดันให้ดุ้นยักษ์ล่าถอยออกไป แต่ดูเหมือนความพยายามนั้นจะสูญเปล่า เพราะนอกจากจะไม่ออกแล้ว ความแข็งขึงนั้นยังถูกผลักดันให้ทะยานเข้าไปจนสุดโคน สองเสียงครางประสานรับรู้ถึงตัวตนของกันและกัน เพราะขณะที่เขาเสือกไสจนลึกสุดใจ เธอก็ตอดรัดจนแทบขยับไม่ได้ แต่แน่นอนว่าเขาต้องขยับ “อื้อ…” เธอครางเสียงหวีดหวิวใบหน้าบิดเบี้ยวเหยเก ทันทีที่สะโพกสอบขยับโหย่งถอดถอนตัวตนจนเกือบจะสุดทาง แล้วส่งพรวดกลับไปดังเดิม “เชื่อข้าสิ ครั้งแรกของเราจะต้องวิเศษที่สุด” เขาครางเสียงกระหึ่ม ก่อนโน้มลงไปขบเม้มกระหน่ำกระหวัดเลียอกอวบโอ้โลมให้เธอตกอยู่ในภวังค์กระสันซ่านอีกครั้ง ขณะที่สะโพกสอบเบื้องล่างก็ค่อยๆ ขยับเป็นจังหวะเนิบนาบให้เธอได้ผ่อนคลาย กระทั่งเป็นเขาเองที่มิอาจทานทน เมื่อเธอช่างเสียดสีอีกทั้งยังตอดรัดจนเผลอขยับสะโพกเป็นจังหวะเร็วขึ้น เสียงครางก็ค่อยๆ ดังขึ้นตามลำดับด้วยเช่นกัน “ชอบหรือไม่” สติสัมปชัญญะที่เหลือเพีย

“ทำไงได้ ในเมื่อไม่มีใครรู้เรื่องของเรานี่ จะให้ข้าออกตัวว่าเป็นเจ้าของท่านได้ยังไง ลองถ้าข้าเปิดตัวเมื่อไหร่ ยัยซีดเซียวอะไรนั่นไม่ได้เข้าใกล้ท่านหรอก” “เช่นนั้นก็เปิดวันนี้เลย ประกาศให้รู้โดยทั่วว่าเจ้ากับข้าเป็นอะไรกัน ท่านแม่จะได้เลิกวุ่นวายเรื่องจับคู่ให้ข้าเสียที” “ไม่ได้ๆ เรื่องมันจะยิ่งวุ่นวายไปกันใหญ่น่ะสิ” เธอโบกไม้โบกมือห้ามเป็นพัลวัน “เช่นนั้นจะให้ทำเยี่ยงไร ให้ข้าทนรอไปเรื่อยๆ ข้าคงทำมิได้” “ข้าไม่ยอมให้ท่านต้องรอนานหรอก เพราะข้าเองก็คงทนไม่ไหวเหมือนกัน แต่อย่างน้อยช่วงนี้ก็ขอให้ข้าได้ทำคะแนนก่อน สักนิดก็ยังดี” “ทำคะแนน?” เขาเลิกคิ้วด้วยสีหน้าไม่เข้าใจนัก “ก็ทำให้แม่ท่านเอ็นดูข้าไง เผื่อวันหนึ่งที่ความจริงถูกเปิดเผย แม่ท่านจะได้โกรธข้าน้อยลง แล้วท่านเองที่เป็นคนกลางก็จะได้ไม่ลำบากใจมากนัก หากว่าเกิดเรื่องขุ่นเคืองระหว่างข้ากับแม่ของท่าน” เธอบอกพลางจิ้มไปอกซ้ายของเขา “ทั้งหมดที่เจ้าทำก็เพื่อข้า เพราะไม่อยากเห็นข้าต้องลำบากใจ จึงยอมฝืนทำในสิ่งที่ไม่อยากทำรึ” เขาม

“ก็มาหาท่านป้าอย่างไรเล่า อ้อ!ยังมีเสี่ยวก้วยด้วยอีกคน” ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าคนถามหมายถึงอะไร แต่ฟางหรงก็ยังจงใจตอบยียวน “อย่ามาเล่นลิ้น ข้ารู้ว่าเจ้าเข้าใจความหมายที่ข้าพูด ขอเตือนไว้ก่อนถ้าไม่อยากเดือดร้อน อย่ายุ่งกับคนของข้า ไม่เช่นนั้นอย่าหาว่าข้าใจร้ายก็แล้วกัน” เขาขู่เสียงเขียว สีหน้าเอาเรื่อง “ไม่เอาน่าพี่ชาย เหตุใดต้องทำเป็นเรื่องใหญ่เรื่องโตเช่นนั้นด้วยเล่า ไม่รู้หรือไรว่ายิ่งท่านออกอาการชัดมากเท่าไหร่ ข้าก็ยิ่งนึกสนุกมากขึ้นเท่านั้น การได้เห็นท่านแม่ทัพผู้ไม่เคยสนโลก ต้องมาดิ้นพล่านเพราะสตรีเพียงผู้เดียวเยี่ยงนี้ มันทำให้ข้าตื่นเต้นจนอยากจะลองเล่นสนุกกับท่านดูสักตั้ง อยากรู้นักว่าหากท่านแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ถูกช่วงชิงของรักไปจากอก อาการมันจะเป็นเยี่ยงไร” ฟางหรงหยักยิ้มพลางสะบัดพัดในมือขึ้นมาพัดวีเบาๆ ด้วยความสุนทรีย์ “หมายความเช่นไร” นัยน์ตาเขาก้าวขึ้น เมื่ออีกฝ่ายทำประหนึ่งต้องการจะเปิดศึกด้วย “ก็หมายความว่า…ข้าเองก็พึงใจในตัวนาง และตราบเท่าที่นางยังมิได้ออกเรือน ข้าย่อมมีสิทธิ์ และข้าจะใช้สิทธิ์เพื่อทำให้นางหันมาสนใจ

“คือ…ข้ากับฟางหรงเราเคยเป็นเพื่อนกันมาก่อน ไม่สิ…ข้าหมายถึงในโลกอนาคต ฟางหรงก็คือเฟยหลงเพื่อนของข้า” คำบอกเล่าของเธอทำเอาความสงสัยของเขากลายเป็นความหงุดหงิดอีกครั้ง แน่นอนไม่ว่าชาติไหนเขาก็ไม่อยากให้เธอกับชายผู้นั้นต้องเกี่ยวข้องกัน “แล้วเจ้ามั่นใจได้เยี่ยงไรว่าชายผู้นั้นคือสหายของเจ้าในภพหน้า แค่รูปร่างหน้าตาที่เหมือนกันมิใช่เครื่องยืนยันเสมอไปหรอกนะ” น้ำเสียงเขาติดจะเง้าๆ งอดๆประหนึ่งเด็กขี้อิจฉา “แน่นอน สิ่งที่ทำให้ข้ามั่นใจไม่ใช่แค่รูปลักษณ์ภายนอกที่เหมือนกัน แต่เป็นนิสัยใจคอที่แทบไม่ต่างไปจากเดิมของเขาด้วย ถ้าชาตินี้เขาเป็นหนุ่มเจ้าสำราญ ขาติหน้าก็เพลย์บอยดีๆ นี่แหละ คนอะไรเจ้าชู้ข้ามชาติก็ได้ด้วย แต่ที่น่าแปลก ชาตินี้เขาดันชอบข้า ทั้งๆ ที่ชาติหน้าเราคือเพื่อนรักกัน นี่ก็ยังเดาไม่ออกเหมือนกันว่าถ้าได้กลับไป ข้าจะยังมองหน้าเขาติดได้ยังไง” “เจ้าคิดจะทิ้งข้า” จู่ๆเขาก็โพล่งออกมา ทำเอาเธอถึงกับเลิกคิ้วทันที “หา?” แน่นอนเธอยังไม่เข้าใจสิ่งที่เขาพูด “เจ้าบอกจะกลับไป เช่นนั้นก็แสดงว่า…เจ้ามิได้คิดที่จะอยู่กับข้า