All Chapters of ถ้าจะรัก ภพชาติก็แค่ปากซอย: Chapter 1 - Chapter 10

กลางดึกที่เงียบสงัด เงียบจนทำให้เสียงบางอย่างดังเข้ามาในโสตประสาท ใช่! มันเป็นเสียงลมหายใจที่ดังสลับกับเสียงริมฝีปากที่กำลังดูดเม้มโรมรันเนินเนื้ออิสตรีเป็นเสียงจ๊วบๆ “……” ริมฝีปากที่กำลังดูดเม้ม อีกทั้งเรียวลิ้นที่กำลังตวัดเลียใจกลางความงามแห่งอิสตรี ทำเจ้าของร่างงามถึงกับแทบดีดดิ้น ส่งเสียงครางครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ยิ่งเสียงดังมากเท่าไหร่ กลับยิ่งกระตุ้นให้เรียวลิ้นสัมผัสหนักหน่วงมากเท่านั้น ราวกับจะปลุกปั่นให้เจ้าของเนินทรมานจนต้องบิดกายเร่าๆ จะว่าไปมันก็คงเป็นความทรมานที่แสนหวาน เพราะยิ่งทรมานมากเท่าไหร่ สองขาเรียวก็ยิ่งถ่างอ้าโดยไม่รู้ตัว และนั่นก็ยิ่งเป็นการเปิดโอกาสให้อีกฝ่ายกระหน่ำโรมรันลึกซึ้งมากขึ้น “อ๊ะ…อื้อ…” เสียงหวานครางสะท้าน เมื่อไม่ใช่แค่ลิ้นที่กำลังคลุกเคล้าละเลียดชิมเนินเนื้อนั้น แต่ยังมีนิ้วเรียวที่ถูกส่งพรวดเข้าไปยังความนุ่มลึกภายใน กระทั่งตอนนี้เธอก็ยังไม่เห็นหน้าคนที่กำลังรุกล้ำความสาวของตัวเอง ไม่แม้แต่จะได้ยินเสียงคนผู้นั้นด้วยซ้ำ มีเพียงเสียงจ๊วบๆ จากเรียวลิ้นและริมฝีปากที่กำลังกระหวัดเลียเนินสาวที่หยาดเยิ้มไปด้วยน

“หนูรู้หรอกน่าว่าพี่ไม่ได้อยากพาหนูไปหาหมอจริงๆ หรอก ถ้าเลือกได้พี่ก็คงอยากไปกับสาวๆ ของพี่มากกว่า” “แสนรู้” พี่ชายว่าพลางขยี้หัวน้องแรงๆ “นี่ หนูไม่ใช่หมานะ” ลู่อวี๋ว่าพลางย่นจมูกให้ “แน่นอนแกไม่ใช่หมา แต่แกเป็นปลาต่างหาก ไม่งั้นพ่อจะตั้งชื่อแกว่าลู่อวี๋เหรอ เฮ้ย! หยกนี่ตรงกับชื่อแกเลยนี่ ลู่อวี๋ ที่แปลว่าหยกรูปปลา อย่าบอกนะว่าที่พ่อทุ่มสุดตัวเพื่อหยกเล็กๆ นี่เป็นเพราะแก” ลู่เมิ่งชี้ไปที่จี้หยกในมือน้องสาวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น กระทั่งเจ้าของชื่อเองก็ตกใจไม่ใช่น้อย แต่ก็พยายามเก็บอาการอย่างยิ่งยวด “ก็แค่เรื่องบังเอิญหรอก อวี๋มีตั้งหลายความหมาย ไม่ได้เจาะจงแค่ปลาสักหน่อย” “กับคนอื่นอาจใช่ แต่กับแกที่มีพ่อเป็นโรคคลั่งปลาขึ้นสมอง ยังไงก็ปลาแน่ๆ อะ…ในเมื่อพ่ออุตส่าห์ลงทุนเพื่อแกขนาดนี้ แกก็คงต้องรักษาเจ้าหยกนี่เท่าชีวิตแล้วล่ะ มานี่พี่ใส่ให้” พี่ชายว่าพลางดึงสร้อยจากมือน้องสาว แล้วนำมาสวมให้เธอแทน “ทำไมมันดูลงตัวจังวะ อย่างกับแกเกิดมาเพื่อสิ่งนี้เลยว่ะ เอ๊ะ! หรือว่าสิ่งนี้มันเกิดมาเพื่อแกวะ” ลู่เมิ่งข

ครั้นพอเห็นคนไม่มีอาภรณ์ติดกายแม้เพียงสักชิ้นทำหน้าราวกับจะร่ำไห้ ชายหนุ่มจึงตวัดเสื้อที่ตัวเองถอดวางไว้คลุมร่างให้ แล้วก็เป็นอีกครั้งที่ทั้งคู่สบตากัน แต่ครั้งนี้เขากลับดูหล่อเหลาราวเทพบุตรในสายตาเธอ และเพราะความหล่อและแสนดีนี้ คนที่พยายามสวมเสื้อตัวหลวมโคร่งก็เกิดอาการขวยเขิน พลางเม้มปาก เอาผมทัดหู ตามมาด้วยการชะม้อยชะม้ายชายตาทำท่าเอียงอาย ก่อนจะต้องตาโต เมื่อจู่ๆ อีกฝ่ายกระตุกชายเสื้อจนเธอเซถลาไปหยุดอยู่ตรงหน้าเขาในระยะประชิด ทำคนเหนียมอายก่อนหน้าทำท่ากระมิดกระเมี้ยนหลบหน้าหลบตาเป็นพัลวันอีกครั้ง “แค่ใส่เสื้อแค่นี้ เหตุใดจึงทำท่าเงอะงะ หรือเป็นเพราะเจ้าทำอะไรเยี่ยงที่มนุษย์เขาทำกันมิได้สินะ” เขาบ่นพลางผูกเชือกที่เสื้อให้ ทำเอาความกระมิดกระเมี้ยนก่อนหน้าถึงกับปลิดปลิว กลายเป็นความเขม่นเข่นเขี้ยวแทน ‘ไม่ได้เงอะงะ แต่เขินเว้ย แล้วนี่เสื้ออะไร ทำไมมันใส่ยากจังวะ’ เธอได้แต่เขม่นอีกฝ่ายในใจ “ตามข้ามา” หลังจากผูกเชือกเสื้อตัวหลวมโคร่งให้เธอแล้ว เขาจึงเดินนำเธอขึ้นไปด้านบน ในขณะที่เธอก็เดินตามไปอย่างไม่มีทางเลือก แต่ก็ไม่วายทำปากขมุบขมิบ กระทั่

“แต่วันนี้ข้าต้องการความเป็นส่วนตัว ไม่ต้องการให้ใครมารบกวน เจ้าวางสำรับไว้แล้วกลับไปเถอะ ข้าไม่มีอะไรจะต้องเรียกใช้อีก” เขาพยายามบ่ายเบี่ยง “หากทำเช่นนั้น อีอีจะมีหน้ากลับไปพบฮูหยินได้เยี่ยงไร ในเมื่อนางสั่งให้ข้าน้อยมาอยู่ปรนนิบัติรับใช้คุณชาย หากกลับไปตอนนี้เกรงว่าอีอีคงถูกสั่งโบย” สาวใช้พยายามขอความเห็นใจ “นั่นสิขอรับ ปกติท่านก็ไม่เคยจะสนใจว่าอีอีจะอยู่หรือจะไป เหตุใดวันนี้ถึงได้รบเร้าให้นางกลับนักล่ะขอรับ หรือว่า…ท่านมีอะไรที่ให้เราสองคนรู้ไม่ได้” หานเสี่ยวไป๋บ่าวคนสนิทที่เพิ่งกลับจากไปทำธุระให้เจ้านายมองมาอย่างกำลังจับผิด “หรือว่า…เฮ้ย!” ยังไม่ขาดคำ “ว้าย!” คนที่พยายามแง้มประตูเพื่อเงี่ยหูฟัง เสียหลักล้มคะมำอยู่หน้าประตู ทำเอาทั้งหมดถึงกับหันขวับไปมองเป็นตาเดียว“แฮ่…” คนที่ล้มคะมำค่อยๆ เงยหน้าขึ้นแล้วหันมาส่งยิ้มแหยๆ แก้เก้อ ก่อนจะหุบยิ้มแทบไม่ทันเมื่อหันไปสบกับนัยน์ตาดุๆ ของอีกคน“เจ้ากำลังทำให้เรื่องมันยุ่งยากมากขึ้น” ฝูฟาหยางกระซิบเสียงเขียว ขณะช่วยพยุงเธอขึ้นมา “ขอโทษ แต่ความเผือกกับผู้หญิงมันเป็นของ

“ต้องกระโดดขึ้นหลังม้าอีกแล้วเหรอ เฮ้อ! ไม่รู้จะสงสารม้าหรือสงสารตัวเองก่อนเลยเนี่ย” เธอพึมพำขณะมองม้าที่ถูกลากออกมาด้วยความท้อแท้ แน่นอนว่าขามาก็ทุลักทุเลแล้วหนหนึ่ง แต่เพราะหิว ทุกอย่างเลยผ่านพ้นไปโดยไร้ปัญหา แต่พอขากลับที่แน่นอนว่าเธออิ่มท้อง จึงเริ่มจะอิดออดที่จะขึ้นไปบนหลังม้า “คุณๆ ให้ฉันกับอีอีเดินกลับแทนได้ไหม” เธอขยับเข้าไปกระซิบถามใกล้ๆ “ทำไม” เขาหันมาถามเสียงเข้ม “ก็ฉันเอ่อข้าสงสารม้า ลำพังแค่ท่านคนเดียว มันก็หนักจะแย่ มีข้ามาเพิ่มอีก มันคงเดินแทบไม่ไหว” “ตอนมาก็ไม่เห็นเจ้าจะรู้สึกเช่นนั้น” “ก็ตอนมาท้องข้ามันโล่ง ไม่มีอะไรเลย แต่ตอนกลับเนี่ย ข้าซัดเข้าไปเต็มเหนี่ยวจนพุงกางแล้วไง เอ่อ…ข้าหมายถึงข้ากินเข้าไปเยอะ น้ำหนักย่อมต้องเพิ่มขึ้น เช่นนั้นภาระหนักก็จะตกไปอยู่ที่ม้าตัวนี้น่ะสิ ข้าสงสารมัน” เห็นอีกฝ่ายส่งสายตาดุๆ มาให้ เธอจึงรีบเรียบเรียงประโยคใหม่ ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ๆ แล้วกระซิบต่อ “ที่สำคัญไปกว่านั้นคือ…ข้าอิ่มจนกระโดดขึ้นหลังม้าไม่ไหว ข้าว่า…ว้าย!” เธอร้องเสียงหลง เมื่อจู่ๆ ตัวเธ