Todos los capítulos de ถ้าจะรัก ภพชาติก็แค่ปากซอย: Capítulo 21 - Capítulo 30

“ก็เจ้าไม่กลับบ้าน แม่เป็นห่วงว่าเจ้าจะกินอิ่มนอนหลับหรือไม่ จึงอยากมาดูให้เห็นกับตาไงเล่า เจ้าผอมไปนะหยางหยาง” ฝูฮูหยินบอกพลางลูบแขนลูกชาย แต่ชื่อที่หลุดออกมาทำคนที่หลบอยู่อีกด้านนัยน์ตาเบิกกว้างขึ้นอีก “หยางหยาง? ชื่อเหมือนพระเอกที่เราชอบเลยแฮะ เอ๊ะ! นี่อย่าบอกนะว่าที่เราพูดถึงหยางๆ วันนั้น เขาคิดว่าเราหมายถึงเขา พระเจ้า! ถึงว่าทำไมนิ่งไป คงคิดว่าเราชมตัวเองสิท่า หึ! หลงตัวเองเหมือนกันนะอีตาลุงเนี่ย” เธอแอบนินทาพร้อมกับย่นจมูกให้ด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะตั้งใจแอบฟังต่อ “ข้าสบายดี ท่านแม่มิต้องเป็นห่วง” ลูกชายเพียงตอบสั้นๆ “จะไม่ให้เป็นห่วงได้อย่างไร ก็ตั้งแต่กลับมา เจ้าก็เอาแต่ขลุกอยู่ที่นี่ ไม่แม้แต่จะกลับไปให้แม่เห็นหน้า เจ้ายังเห็นหัวแม่อยู่หรือไม่หยางหยาง” ผู้เป็นแม่ตัดพ้อด้วยความน้อยใจ “ข้ายังมีธุระให้ต้องสะสาง หากเสร็จสิ้นเมื่อใดจะรีบกลับไป ท่านแม่มิต้องเป็นห่วง” “แล้วเมื่อใดเล่า เจ้าก็พูดเช่นนี้ทุกครั้งไป สุดท้ายก็ปล่อยให้แม่รอเก้อ หยางหยางนานแล้วนะที่เราสองแม่ลูกไม่มีเวลาได้อยู่พร้อมหน้า ยามเจ้าต้องไปรบ

“ฮ่าๆๆ ใช่ๆๆ พี่ใหญ่ความสามารถรอบด้านเช่นนี้ ข้าย่อมต้องเอาเยี่ยงอย่างเป็นแน่” เมื่อทุกอย่างเข้าทาง เธอจึงตอบอย่างเอาใจ “เช่นนั้นเหตุใดเจ้าจึงไม่มาเป็นทหารเสียเลยเล่า มีสหายที่รู้ใจคอยรบเคียงบ่าเคียงไหล่ ฟาหยางย่อมต้องถูกใจเป็นแน่ อีกทั้งข้าเองก็จะได้เบาใจ หากมีคนที่ไว้ใจได้เช่นเจ้าคอยช่วยเหลือลูกชายข้า ให้ฟาหยางพาเจ้าเข้ากองทัพเลยดีหรือไม่ ถึงอย่างไรเขาก็เป็นถึงแม่ทัพใหญ่ เรื่องเช่นนี้คงไม่เหลือบ่ากว่าแรงท่านแม่ทัพเป็นแน่ จริงไหมฟาหยาง” ผู้เป็นแม่หันไปถามความเห็นลูกชายที่ยังคงนั่งหน้าบูดบึ้ง “แม่ทัพ?” เธอครางอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง แน่นอนว่าเธอยังไม่ได้เตรียมใจสำหรับความจริงข้อนี้ “ก็ใช่น่ะสิ อย่าบอกนะว่าเจ้าไม่รู้ว่าฟาหยางเป็นแม่ทัพใหญ่ ที่นำทัพไปปราบกบฏตามหัวเมืองต่างๆ จบนับครั้งไม่ถ้วน ใครๆต่างก็ยกย่องให้เขาเป็นวีรบุรุษ เจ้ามิรู้เลยรึ” ฝูฮูหยินยังคงโอ้อวด ในขณะที่เธอก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบไปมองท่านแม่ทัพใหญ่ แล้วก็ให้เสียวสันหลัง แต่จะให้ถอยตอนนี้ก็คงไม่ทันแล้ว ‘ก็ขึ้นหลังเสือแล้วนี่เนอะ ไปให้สุดเลยแล้วกัน’ เธอได้แต่ปลง แ

“ไม่…ข้าทำไม่ได้ ข้าทิ้งพวกท่านไม่ได้ ถ้าจะหนีก็ต้องหนีไปด้วยกันสิ” เธอพยายามอ้อนวอนด้วยการยื่นมือพยายามจะจับแขนบุพการีทั้งสองไว้ “ไม่ได้ ทำแบบนั้นมีแต่จะพากันไปตายหมด แต่ถ้าพ่อกับแม่ออกไปถ่วงเวลามันไว้ ลูกยังมีโอกาสรอด เชื่อพ่อสักครั้ง เดินไปตามทางนั่นจะเจอทางออก แล้วหนีไปให้ไกลที่สุด” เธอยังคงทำได้แค่ส่ายหน้าทั้งน้ำตา กระทั่งถูกผู้เป็นแม่รั้งเข้าไปกอด “ลูกแม่เจ้าต้องหนีไปให้ได้ ไปหาเฟยเทียน แม่เชื่อว่าเขาจะดูแลแล้วก็ปกป้องลูกของแม่ได้ อย่างน้อยถ้าเป็นเฟยเทียน เราสองคนจะได้นอนตายตาหลับ” ยิ่งได้ยินบุพการีพูดถึงคนรักเช่นนั้น น้ำตาเธอก็ยิ่งไหลอาบแก้ม เจ็บช้ำจากการถูกคนรักตีจากไม่พอ ยังมาเจอเรื่องเลวร้ายเช่นนี้อีก แน่นอนว่าพวกท่านทั้งสองยังคงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น และเธอก็คงบอกไม่ได้ด้วยเช่นกัน ดังนั้นภายในใจตอนนี้จึงมีแต่ความเจ็บปวดที่แทบจะขาดใจ โดยเฉพาะเมื่อต้องทนดูบุพการีที่รักสุดหัวใจเดินออกไปตาย โดยที่ไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย ทันทีที่ห้องลับถูกปิด เธอก็ทรุดลงกับพื้นอย่างคนสิ้นหวัง พร้อมกับร่ำไห้ปริ่มจะขาดใจอยู่ตรงนั้น ก่อนจะพยายามสอดส่ายสาย

“สวรรค์เบื้องบนได้โปรดฟังคำร้องขอจากข้า บัดนี้ข้าจะขอสาปแช่งให้ชายผู้นั้นได้รับความเจ็บปวดและจมอยู่กับความทุกข์ทรมานไปทุกๆ ชาติให้เขาเจ็บปวดยิ่งกว่าข้าเป็นร้อยเท่าพันเท่า ให้ความเจ็บปวดของข้าในวันนี้ฝังลึกอยู่ในใจเขาอย่าได้ลืมเลือนไปทุกภพทุกชาติ ฝูเฟยเทียนท่านจงมองข้าให้เต็มตา มองความเจ็บปวดของข้าและจดจำมันให้ขึ้นใจ ดวงตาคู่นี้จะเป็นสัญลักษณ์แทนความเจ็บปวดของข้า บัดนี้ข้าขอมอบมันแด่ท่าน” สิ้นเสียง หญิงสาวก็ควักดวงตาทั้งสองข้างของตัวเอง “ไม่… / กรี๊ด…!” เขาตะโกนสุดเสียงพร้อมกับทิ้งตัวลงกับพื้นอย่างคนหมดแรง ในขณะที่เธอก็กรีดร้องด้วยความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส แต่ถึงกระนั้นความเจ็บปวดและความมืดมิดก็มิได้ทำให้ความเคียดแค้นเบาบาง “เฟยเทียน ข้าเคยคิดมาเสมอว่าข้าช่างโชคดีที่ได้รักกับท่าน แต่มาบัดนี้ ข้ารู้แล้วว่า…การได้รักกับท่าน คือความผิดพลาดที่สุดในชีวิตของข้า” สิ้นเสียงเธอก็ทิ้งตัวลงสู้ก้นเหวอันเวิ้งว้าง “ไม่…” เขาร้องลั่นพยายามกระโจนพรวดไปคว้าแขน แต่ก็สุดกำลังจะเอื้อม เมื่อเธอจมดิ่งลงไปต่อหน้าต่อตา และก่อนที่เขาจะทันได้กระโดดตามลงไป คนของหวงเซีย

“แล้วท่านเป็นบุรุษที่ดีนักรึไง ในเมื่อท่านเองก็เคยเข้าห้องข้าในยามวิกาลเหมือนกัน” เธอตอกกลับพร้อมเดินมาประจันหน้าใกล้ๆ ในขณะที่เจ้าของห้องกลับเลือกที่จะผละออกมาแล้วเดินไปนั่งจิบชาหน้าตาเฉย ทำเอาความอดทนของคนถูกเมินซ้ำๆ ถึงกับขาดสะบั้น “จะเอาแบบนี้ใช่ไหม จะเอาแบบนี้จริงๆ ใช่ไหม” เธอเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า พยายามอย่างยิ่งยวดที่จะระงับสติอารมณ์เอาไว้ “แบบนี้คือแบบไหน” น้ำเสียงเขาราบเรียบขณะยังนั่งอยู่ท่าเดิม คงมีแค่เธอที่กำลังเดือดพล่านยิ่งกว่าเดิม “ก็แบบที่เป็นอยู่นี่ไง พูดด้วยก็ไม่พูดด้วย พอเห็นหน้าก็ทำท่าหมางเมินใส่ พอเข้าใกล้ก็เดินหนีอีก เนี่ยเหรอสิ่งที่บุรุษที่ดีพึงกระทำ” “การยืนท้าวสะเอวเช่นนี้ก็มิใช่สิ่งดีที่สตรีพึงกระทำเช่นกัน” “เออ! ไม่ดีก็ไม่ดี ใครสนกันเล่า ไม่คุยก็ไม่ต้องคุย ไม่อยากคุยข้าก็ไม่ง้อแล้วเหมือนกัน เชิญท่านจิบชาให้สำลักตายไปคนเดียวเลย” เธอพาลแช่งชักก่อนหันขวับกลับไปทางเดิมที่เข้ามา แต่ก็มีเหตุให้ต้องชะงักเท้าเอาไว้อีก “ข้าเข้าใจแล้ว สตรีที่มาจากโลกอนาคตเช่นเจ้าคงมิได้พกเอาความอ