“อีอีมิกล้าอาจเอื้อม ฝีมือของคุณหนูควรเป็นท่านแม่ทัพที่ได้ลองชิมเป็นคนแรกเจ้าค่ะ” ได้ฟังเช่นนั้น เจ้าของโจ๊กถึงกับต้องหยุดคิด ก่อนตอบออกมาในที่สุด “อืม…ก็ได้ คอยดูเถอะถ้าโจ๊กนี่อร่อยจนหมดหม้อ เจ้าจะต้องเสียใจแล้วก็เสียดายที่ไม่ได้กินฝีมือข้า” ได้ฟังถงอีอีถึงกับถอนหายใจเบาๆ ถามว่าเสียใจไหม ตอนนี้คงรู้สึกเบาใจเสียมากกว่า “เจ้าให้คนมาเอาไปจัดเตรียมต่อได้เลยนะ ข้าจะออกไปตามท่านแม่ทัพให้มากินของอร่อยสักหน่อย” สั่งการเสร็จเธอก็เดินออกไปจากครัว ทำให้ถงอีอีจำต้องรีบวิ่งไปแจ้งตามที่นายสาวสั่ง ก่อนจะรีบวิ่งตามนายสาวออกไป เธอเดินมาตามเสียงของเหล่าทหารที่กำลังฝึกกันอย่างแข็งขัน กระทั่งสายตาก็ปะทะเข้ากับคนที่ตัวเองกำลังตามหา ท่ามกลางเหล่าทหารมากมาย แต่เธอกลับมองเห็นเขาอย่างง่ายดาย ก็ไม่รู้ว่าเขาโดดเด่นกว่าใคร หรือเพราะในสายตาเธอมันฝักใฝ่แค่เขาก็ไม่รู้ แต่ที่รู้ๆ คือกล้ามเขายังแน่นเหมือนเดิม “ลู่อวี๋แกจะใจเต้นทุกครั้งที่เห็นเขาถอดเสื้อไม่ได้ ก็แค่อกล่ำๆ ก็แค่กล้ามแน่นๆ ไม่เห็นมีอะไรน่าหวั่นไหวเลยสักนิด อย่าลืมสิ มากกว่าถอดเสื้อ แกก็เห็นมาแ
Read more
LOGIN
