Todos los capítulos de ถ้าจะรัก ภพชาติก็แค่ปากซอย: Capítulo 61 - Capítulo 70

ตึง… กำปั้นข้างหนึ่งทุบลงบนโต๊ะสุดแรง จนมันหักพังลงกับพื้นพร้อมกับกาน้ำชาที่ตกลงแตกไม่เหลือชิ้นดี ทำเอาคนที่ตั้งใจยั่วตกใจจนแทบสิ้นสติ เธอเอามือปิดปากพลางมองซากปรักหักพังตรงหน้าด้วยความตื่นตระหนก ก่อนจะค่อยๆ เหลือบไปมองสีหน้าเกรี้ยวกราดสลับกับหลุบตามองมือที่บัดนี้ชุ่มไปด้วยเลือดของเขาด้วยความหวาดผวา แน่นอนเธอกลัว แต่ครั้นจะให้ถอยตอนนี้ เธอก็มาไกลเกินกว่าจะหันหลังกลับได้ หวงซูเซียวพยายามตั้งสติ ทั้งที่ในใจกำลังหวาดหวั่นจนหัวใจแทบหยุดเต้น แน่นอนความน่ากลัวอีกทั้งยังโหดเหี้ยมของเขาเป็นที่กล่าวขาน ถึงขนาดสามารถปลิดชีพศัตรูได้ภายในพริบตา กระทั่งความตกใจก็ถาโถมเข้ามาอีกระลอก เมื่อจู่ๆ ประตูห้องถูกผลักจนเปิดกว้าง พร้อมกับเสี่ยวไป๋ที่พรวดพราดเข้ามา “กรี๊ด…!” ทันทีที่ห้องนี้มิใช่ที่รโหฐานอีกต่อไป คนที่อยู่ในสภาพเปลือยเปล่าจึงกรีดร้องลั่นพร้อมกับก้มเก็บอาภรณ์ที่เกลื่อนอยู่ตามพื้นขึ้นมาอำพรางเรือนร่างของตัวเอง “มองอะไรไอ้ไพร่ชั้นต่ำ ขืนยังไม่หยุดมอง ข้าจะควักลูกตาเจ้าออกมา" หวงซูเซียวชี้หน้าด้วยความโกรธเกรี้ยว กระทั่งเสียงแว้ดๆ นี้ก็ทำให้เสี่ย

คนที่ยังไม่คลายจากฤทธิ์ยากำหนัดไม่รอช้าก้มลงมาโรมรันเนินสวาทหยาดเยิ้มราวคนหิวกระหาย เขาดูดเม้ม อีกทั้งยังกระหวัดเลียรีดเร้นทุกหยาดหยดของเธออย่างตะกรุมตะกราม ประหนึ่งว่าสิ่งนั้นคือของหวานอันโอชะ และดูเหมือนว่าความหวานจะยังไม่เพียงพอสำหรับความต้องการที่มีมากโข นิ้วเรียวจึงถูกสอดส่งเข้าไปในความนุ่มลึก ก่อนจะขยับเป็นจังหวะสอดรับกับเรียวลิ้นเป็นอันหนึ่งอันเดียว “…” ถึงแม้จะเสียดเสียวจนแทบขาดใจ แต่สติสัมปชัญญะที่ยังเหลืออยู่น้อยนิดก็สั่งให้เธอรีบเอามือปิดปาก ปิดกั้นเสียงครางน่าอายไม่ให้เล็ดลอดออกไปด้านนอก แต่แล้วความพยายามนั้นก็ดูจะสูญเปล่า เมื่อจู่ๆ ดุ้นยักษ์ลำใหญ่ถูกสอดส่งเข้ามาแทนที่นิ้วเรียว และแน่นอนด้วยสัดส่วนที่ต่างกันลิบลับ เธอจึงไม่อาจทานทนได้ “อ๊ะ…” เธอครางเสียงหวีดหวิวใบหน้าบิดเบี้ยวเหยเก รับรู้ถึงตัวตนทั้งหมดที่เขาส่งพรวดเข้ามา ไม่ว่าจะผ่านมาแล้วกี่ครั้ง แต่เธอก็ยังไม่ชินสักที เมื่อเขาช่างยิ่งใหญ่อีกทั้งยังแข็งขึงและเบียดเสียดจนเธอมิอาจทานทน“อา…” เสียงทุ้มครางกระหึ่มทันทีที่เธอขยับคลายความอึดอัด ความคับแน่นที่กำลังตอดรัดตลอดลำแกร่งทำเขาเสียดเสียวเจ

“เจ้า…” จินมู่ชี้หน้าตัวสั่นเทิ้ม โกรธจนพูดไม่ออก “ข้าว่าแทนที่จะมานั่งโทษกันไปกันมาเช่นนี้ สู้เอาเวลามาช่วยกันคิดหาทางเอาตัวรอดจากเงื้อมมือมัจจุราชไร้หัวใจผู้นั้นไม่ดีกว่ารึ” “จะมีทางรอดใดอีก เจ้าก็รู้กิตติศัพท์ความโหดเหี้ยมของชายผู้นั้นดี หากผู้ใดคิดเป็นศัตรูด้วย ย่อมมิได้ตายดี ครานี้เจ้ากับข้าไม่รอดแน่" เจ้าเมืองปู้โตวบอกอย่างสิ้นหวัง “รอดหรือไม่ก็อยู่ที่ท่านแล้วล่ะท่านลุง" เห็นมุมปากหลานสาวหยักยกอย่างคนมีแผนการ ผู้เป็นลุงจึงรีบถาม “เจ้ามีแผนอะไร" “อย่าเรียกว่าแผนเลยจะดีกว่า มันก็แค่หนทางรอดทางเดียวของเราสองคน" “แล้วทางรอดที่ว่ามันคืออะไร" คนอยากรู้แทบอดใจไม่ไหว “เคยได้ยินหรือไม่ ชิงลงมือก่อนย่อมได้เปรียบ” สายตาเหี้ยมเกรียมของหวงซูเซียวทำผู้เป็นลุงถึงกับลอบกลืนน้ำลาย ประหนึ่งล่วงรู้ความคิดนั้น “เจ้าหมายความว่า…” “ใช่ คนที่จนตรอกเช่นข้า ไม่ยอมนั่งรอความตายเฉยๆ แน่ หากต้องตาย ข้าก็ขอทำให้พวกมันได้เจ็บปวดบ้าง” คนที่ถูกความแค้นครอบงำบอกเสียงรอดไรฟัน

“ยังมีอีกอย่างที่ข้าอยากโยนมันทิ้งพร้อมกัน ถ้าเจ้า…ไม่ว่าอะไร" เขาว่าพลางหยิบจี้รูปปลาจากอกเสื้อมายื่นให้ แน่นอนว่าเธอจำมันได้ เพราะมันเป็นสิ่งเดียวที่สามารถข้ามเวลามาพร้อมเธอ “ข้าไม่รู้ว่าเพราะสิ่งนี้หรือไม่ที่ทำให้เจ้ามาเจอข้าที่นี่ หากเป็นเช่นนั้นมันก็อาจจะพรากเจ้าไปจากข้าได้ทุกเมื่อเช่นกัน ดังนั้นหากเจ้าไม่ว่าอะไร ข้าจะขอโยนมันทิ้งไปพร้อมกันได้หรือไม่" คำขอของเขาทำเธอหยุดคิดครู่หนึ่ง แน่นอนถ้ามันเป็นดังเขาว่า เธอก็ยังอยากเจอหน้าคนในครอบครัว แต่… “อื้ม…ได้สิ ข้าเองก็ไม่อยากจากท่านไปไหนเหมือนกัน" แน่นอนถ้าให้เลือกระหว่างทิ้งเขากับของนั่น เธอย่อมเลือกอย่างหลัง แต่ในขณะที่ทั้งคู่กำลังจะโยนของเหล่านั้นทิ้งไป จู่ๆ ลูกธนูที่ไม่รู้ที่มาที่ไปก็พุ่งพรวดมาที่เธอ โชคดีที่คนเป็นวรยุทธว่องไวสามารถฉุดเธอให้หมอบหลบลงกับพื้นได้ทัน กระทั่งลูกธนูนับสิก็ยังคงโจมตีมาอย่างต่อเนื่อง แม่ทัพหนุ่มกัดฟันกรอดพลางชักกระบี่ขึ้นมากวัดแกว่ง ปกป้องเธอจากอาวุธนั่น แน่นอนถึงเขาจะเก่งกาจเพียงใด แต่การถูกซุ่มโจมตีโดยไม่ทันตั้งตัวเช่นนี้ย่อมมีโอกาสพลาดพลั้ง โดยเฉพาะเมื่อต้อ

“เจ้าทำร้ายคนที่มีคุณูปการต่อแผ่นดินใหญ่หลวงอย่างแม่ทัพฝู คิดเหรอว่าชีวิตเจ้าชีวิตเดียวจะเพียงพอให้ชดใช้ ท่านแม่ทัพเปรียบดังกำลังสำคัญอีกทั้งยังเป็นคนโปรดของฝ่าบาท ต่อให้เจ้ามีสิบหัวก็ไม่เพียงพอให้ประหาร สำหรับความผิดเยี่ยงนี้คงมีโทษเพียงสถานเดียวคือ…ประหารเจ็ดชั่วโคตร คนทั้งแผ่นดินจะต้องรุมประณามสาปแช่งเจ้า ตระกูลหวงจะต้องสิ้นชื่อด้วยน้ำมือเจ้า” เสียงประกาศกร้าวของฟางหรง ทำเอาคนมีความผิดแทบล้มทั้งยืน “ไม่นะ ครอบครัวข้ามิได้เกี่ยวอะไรด้วย เหตุใดจึงต้องลากพวกเขาเข้ามาเกี่ยวข้อง ข้าเป็นคนผิด หากจะลงโทษก็ลงโทษข้า ฆ่าข้าตอนนี้เลยก็ได้” หวงซูเซียวคุกเข่าพลางเอียงคอให้อีกฝ่ายลงดาบ “เจ้าเป็นคนตระกูลหวง ในเมื่อเจ้าทำผิด คนในตระกูลก็ต้องร่วมกันรับผิดชอบ…ด้วยชีวิต” “ท่านกับข้ามิเคยมีเรื่องบาดหมาง ยิ่งมิเคยมีความแค้นต่อกัน แล้วเหตุใดต้องทำกันถึงเพียงนี้ด้วย” “เจ้าฆ่าพี่ชายข้า นั่นก็เท่ากับเจ้าทำลายตระกูลฝูของข้า อีกทั้งลู่อวี๋ก็ยังเป็น…สหายของข้า” สีหน้าฟางหรงสลดวูบลงทันทีที่นึกถึงหญิงสาวที่ตนอยากให้เป็นมากกว่าสหาย ครั้นพอหันมา