All Chapters of รักร้าว: Chapter 71 - Chapter 80

Chapter 72ธัญญาเรศตัดสินใจได้อย่างเด็ดขาด ในเมื่อตนเป็นตัวเสนียดของมารดา นางก็ไม่ทนอยู่ ก้าวเดินออกจากบ้านพร้อมสมบัติของบิดาที่ให้ไว้ก่อนเสียชีวิต แม้ว่าน้อยกว่าทรัพย์สินของมารดา แต่ก็พอเริ่มต้นชีวิตใหม่โรงแรมย่านสุขุมวิทคือสถานที่พักพิงชั่วคราว ใช้เวลาร่วมหนึ่งสัปดาห์ในการคิดว่า จะดำเนินชีวิตต่อไปอย่างไร ไปในทิศทางไหน หากอยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆ เงินคงหมดในไม่ช้านี้ แต่จะให้ไปลงทุนอะไรให้เงินงอกเงย ธัญญาเรศไม่มีหัวด้านธุรกิจก็นึกไม่ออก โทรไปปรึกษาเพื่อนที่คิดว่าสนิทก็คงไม่ได้ เพราะสองรายนั้นดีแต่ใช้เงินเช่นเดียวกับนาง ไม่ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน และคนสุดท้ายที่นางนึกถึงคือ อดิเทพอดีตสามีตกใจกับความเข้มแข็งของธัญญาเรศ ไม่คิดไม่ฝันว่านางตัดสินใจเช่นนี้ หลังจากได้ฟังปัญหาที่ต้องการทางออก อิดเทพให้คำแนะนำว่า นางต้องหาที่อยู่ใหม่ และนำเงินที่มีอยู่ลงทุนทำกิจการเล็กๆ ต่อยอดเงินที่มีอยู่ให้งอกเงย ระหว่างรอหาบ้านใหม่ อดิเทพให้นางพักที่บ้าน ใช้ห้องวัชรีพรเป็นที่พักพิง คราแรกธัญญาเรศเกรงใจสุดาพร ทว่าสุดาพรไม่คิดเล็กคิดน้อย ไว้ใจสามี และยินดีให้ธัญญาเรศมาอยู่ร่วมบ้านด้วยสามเดือนที่อยู่ร่วมบ้านเดียว

Chapter 74 “เอาสามเรื่องนะคะ” “ค่ะ ได้ค่ะ แต่ตอนนี้ต้องนอนก่อนนะคะ ได้เวลานอนแล้ว” เธอหอมแก้มทั้งสองข้างของลูกสาว ที่หอมมารดากลับ “ราตรีสวัสดิ์ค่ะลูกสาวแม่” “กู๊ดไทน์ค่ะคุงแม่คนจ๋วย” จันทร์สุดายิ้ม หอมแก้มแก้มน้อยๆ อีกครั้ง ก่อนลุกขึ้นเดินไปปิดไฟ และเดินออกจากห้อง กลับไปยังห้องของตัวเอง เจ้าของห้องยังไม่ทันปิดประตูสนิท เสียงมือถือที่วางอยู่บนตู้หัวเตียงดังขึ้น เป็นการโทรมาแบบเห็นหน้ากัน จันทร์สุดารีบเดินไปกดรับ โดยลืมปิดประตูห้อง “สวัสดีค่ะพี่สร้อย” “ว่าไงน้องพี่ สบายดีไหม” “สบายดีค่ะ สบายดีมากๆ ก็พี่สร้อยเลี้ยงสุดาดีอย่างนี้ ไม่สบายได้ไงคะ” “พี่เต็มใจเลี้ยง แค่นี้คุณเควินบอกสบายมาก”เควินไม่พูด ไม่บ่น อะไรที่เป็นความสบายใจและความสุขของภรรยา เขาทำได้หมด จันทร์สุดาไม่อยากเกาะพี่เขยกับพี่สาวกินไปตลอดชีวิต เธอจึงขอทั้งสองเปิดร้านอาหารไทยเล็กๆ เพื่อมีรายได้เลี้ยงตัวเองกับลูก ทว่าสิ่งที่เควินทำให้คือ เปิดร้านอาหารขนาดใหญ่ รองรับลูกค้าได้ราวสามสิบโต๊ะ และเปิดให้โดยไม่ต้องคืนทุน กำไรเท่าไหร่เอาไปหมด แล้วยังให้เงิ

Chapter 76 วันนี้เป็นครั้งแรกในรอบเดือนที่เตมินทร์กลับมาบ้าน คนที่โทรเรียกตัวเขามาคืออรทัย นางให้เหตุผลว่า อยากกินข้าวเย็นกับหลานรัก เตมินทร์ไม่ปฏิเสธ มาตามคำชวน และเมื่ออรทัย นพคุณและประภาแก้วเห็นเตมินทร์ ทั้งสามต่างพากันตกใจ ช่างเป็นคนละคนกับเตมินทร์คนเดิม รูปร่างสูงใหญ่เปลี่ยนเป็นสูงผอม แก้มทั้งสองข้างตอบ ตาโหลคล้ายคนอดนอน หรือไม่ได้นอนเต็มอิ่ม นัยน์ตาไม่สดใส ประหนึ่งมีแต่ความทุกข์ ความโศกเศร้าทุกวินาที ครอบครัวเขาไม่คิดว่า การจากไปทั้งที่มีชีวิตอยู่ของจันทร์สุดา มีอิทธิพลกับเตมินทร์มากขนาดนี้มากจนน่าตกใจ “ทำไมผมอย่างนี้ล่ะหลานรัก ทำไมปล่อยตัวแบบนี้” อรทัยโผเข้ากอดหลานชาย น้ำตาซึมเมื่อเห็นสภาพเตมินทร์ ประภาแก้วเห็นลูกชาย ความตกใจไม่ต่างกับแม่สามี “ไปกินข้าวกันดีกว่าครับ ผมจะได้รีบกลับไปหาสุดา เผื่อสุดากลับมาบ้าน”ทั้งสามมองหน้ากัน ทำในเรื่องเดียวกันคือ ถอนหายใจ เตมินทร์หลอกตัวเองเสมอว่า สักวันจันทร์สุดาจะกลับมาหาตน มายังบ้านที่เปรียบเสมือนเป็นรังรัก บ้านที่มีทั้งสุขและทุกข์ คนพูดเดินเข้าบ้าน อรทัย นพคุณและประภาแก้วเดินตามเตมินทร์ไปด้วยความเป็

Chapter 78 “ทำไมดาด้าถามแบบนี้ล่ะคะ มีใครพูดเรื่องคุณพ่อให้ดาด้าฟังหรือเปล่า” “แอนนาเอาตุ๊กตามาอวด บอกว่าคุงพ่อซื้อให้ ดาด้าสงสัยว่า คุงพ่อคือคาย เลยมาถามน้าหมวยค่ะ น้าหมวยบอกคุงพ่อดาด้าหล่อมากค่ะ” เสียงหวานใสเจื้อยแจ้วตอบ คนเป็นแม่เข้าใจเรื่องราว จันทร์สุดคิดไว้อยู่แล้วว่า สักวันต้องมีคำถามนี้ และมีเพื่อนๆ ลูกสาวเอ่ยเรื่องนี้ แต่ไม่คิดว่ามันจะเร็วจนตั้งตัวไม่ติด “คุงพ่อหล่อมากใช่ไหมคะ แล้วคุงพ่อจะมาหาดาด้าวันไหนคะ” ยากที่จะตอบ...สมองจันทร์สุดานิ่งงัน ไม่รู้ว่าจะปั้นเรื่องตอบกีรติอย่างไร เหมือนระฆังช่วย เสียงมือถือตนดังขึ้น จึงบอกลูกสาวว่า ขอตัวไปรับโทรศัพท์ ก่อนเดินออกมาจากห้องนั้นทันที เธอรู้ดีว่า หนีตอบคำถามลูกสาวไม่ได้ คงถูกตื้อถาม เธอจึงขอแค่เวลาคิดหาคำตอบแค่นั้น ประเทศไทย รถยนต์คันเล็กแล่นมาจอดในบ้านหลังใหญ่ รถคันนี้ราคาไม่สูงเท่ารถหรูหลายคันที่จอดในโรงรถ รถเหล่านั้นราคาต่ำสุดคือ ห้าล้านบาท ทว่าเจ้าของรถอีโก้คาร์กลับพอใจกับยานพาหนะที่ตนเองขับมา ทั้งที่เมื่อก่อนคิดว่า รถยนต์คือหน้าตา รถยิ่งแพงก็ยิ่งถูกมองว่ารวย “สวัสดีค่

Chapter 80เมืองบาเลนเซีย ประเทศสเปน “สุดา...สุดา” เสียงเรียกชื่อเล่นจันทร์สุดาดังแว่ว เบาหวิวราวกับดังมาจากแดนไกล ทว่าเหตุใดเธอจึงได้ยินชัดเจน จำเสียงนี้ได้แม่นยำว่า เป็นเสียงเตมินทร์ เธอเดินตามเสียงนั้นไป ฝ่าหมอกสีขาวหนาทึบจนมองไม่เห็นทางเดิน แต่เธอก็ยังคงก้าวต่อไปตามเสียงเรียกนั้น ที่ลอยเข้ามาในหูเป็นระยะ เสียงคลื่นกระทบฝั่ง... จันทร์สุดาได้ยินเสียงนั้น เป็นเสียงที่ใกล้มาก ใกล้ราวกับว่า ยืนอยู่บนชายหาด หรือว่าใช่ เพราะตอนนี้เท้าเธอสัมผัสกับผืนทราย ก้าวเดินไปอีกก้าว หมอกจางหายทันควัน ภาพตรงหน้าคือทะเลแหวก ตรงกลางเป็นทางเดิน น้ำทะเลเป็นกำแพง ก่อนที่เธอจะเห็นบางคนยืนยิ้มอยู่อีกฝั่งหนึ่งของทางเดิน บางคนที่ว่านี้คือเตมินทร์ ที่ก้าวเดินมาหาตนพร้อมรอยยิ้ม แต่แล้วเหตุการณ์หนึ่งเกิดขึ้นเร็วมาก ท่ามกลางความตกใจของจันทร์สุดา อยู่ๆ กำแพงทะเลทั้งซ้ายขวาพังลงมา ทางที่เตมินทร์กำลังเดินถูกน้ำทะเลกลืนหายเตมินทร์ว่ายน้ำ ตะเกียกตะกายขึ้นสู่ผิวน้ำ แต่เขาทำไม่ได้ แรงน้ำที่มีมาก บวกกับคล้ายมีพายุใต้น้ำ ดูดร่างเขาจมดิ่งนอนอยู่ก้นทะเล โดยที่จันทร์สุดาช่วย