All Chapters of รักร้าว: Chapter 61 - Chapter 70

Chapter 62 สิบวันต่อมา วัชรีพรเพิ่งรู้ว่า ความสุขที่มาจากใจเป็นเช่นไร สถานที่ที่เธออยู่ ไม่ได้หรูหรา เฟอร์นิเจอร์ไม่ได้มีราคาแพง ไม่มีแบรนด์เนม สิ่งอำนวยความสะดวกไม่ได้ทันสมัยเหมือนบ้านเธอ ไม่ได้อยู่ในเมืองกรุงอันศรีวิไล เป็นบ้านหลังไม่ใหญ่ไม่เล็ก เรียบง่าย ของใช้ทุกอย่างในบ้านต่างกับบ้านเธอลิบลับ อาจพูดได้ว่า เทียบกันไม่ได้เลยก็ว่าได้ ทว่ากลับทำให้เธอรู้สึกว่า มันคือบ้านอย่างแท้จริง คนในครอบครัวชวิณให้การต้อนรับวัชรีพรอย่างดี ทุกคนล้วนเป็นมิตร รู้ว่าเธอเป็นลูกคนมีเงิน ก็มักพูดจาเพราะใส่ เอ็งข้าแทบไม่ได้ยิน อาหารการกินก็จัดให้เธอเป็นพิเศษ จนเธอเกรงใจ บอกกับอุบลว่า ตนเป็นคนกินง่ายอยู่ง่าย ไม่ได้ติดหรู อาหารต้องดีเลิศ เธอขอแค่อิ่มท้องเป็นพอ ฉะนั้นอาหารหญิงสาวขอกินแบบเดียวกับที่อุบลกับคนในบ้านกิน อีกหนึ่งเรื่องที่วัชรีพรชอบมากคือ ได้สัมผัสวิถีชีวิตต่างจังหวัด ที่ดูอบอุ่น บ้านใกล้เรือนเคียงเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่กัน สังสรรค์กันบ้างตามประสา อาชีพหมู่บ้านที่ชวิณอยู่ มีทั้งทำนา ปลูกผักสวนครัว บ่อเลี้ยงปลา และเลี้ยงควาย อาชีพครอบครัวชวิณคือ ทำบ่อเลี้ยงปลาและ

Chapter 64กล่องของขวัญถูกห่อด้วยกระดาษสาสีชมพูลายหินอ่อน ถูกหยิบขึ้นมาในวันที่จันทร์สุดาลาจาก เตมินทร์บรรจงแกะห่อกระดาษอย่างทะนุถนอม ไม่ฉีกกระชากเหมือนกล่องอื่นๆ ราวกับว่าอยากเก็บมันไว้ให้อยู่ในสภาพเดิมมากที่สุด ของขวัญที่เธอมอบให้เขาคือ ดาวกระดาษถูกพับอยู่ในขวดโหลรูปดาวขนาดน่ารัก เตมินทร์ร้องไห้เมื่อเห็นของขวัญ ตอกย้ำทุกความรู้สึกที่เกิดขึ้น ฝ่ามือใหญ่ลูบขวดโหล ก่อนยกมันขึ้นมาแนบตรงหัวใจ กอดขวดไว้แล้วหลั่งน้ำตาแทบเป็นสายเลือด คิดถึงจันทร์สุดาใจแทบขาด หัวใจตอนนี้ปลิวไปหาเธอ ปลิวไปอย่างไร้ทิศทาง เพราะไม่รู้ว่า หญิงสาวอยู่ที่ใด หว้าเหว่ เปลี่ยวเหงา ทุกข์ทรมานใจเป็นที่สุด ดวงใจเหมือถูกมีดกรีดตลอดเวลา เจ็บปวดซ้ำๆ อยู่เช่นนั้น เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งเดือนกับการไม่ได้เห็นหน้าสาวอันเป็นที่รัก ทุกวันนี้เตมินทร์อยู่บ้านรังรักมากกว่าอยู่บ้านตัวเอง เขารู้สึกได้ว่า กลิ่นความสุข ความเสน่หา ยังอบอวลไม่เสื่อมคลาย ก้าวเข้ามาในบ้านก็หลอกตัวเองเสมอว่า เดี๋ยวจันทร์สุดาก็กลับมา ช่างเป็นความคิดลมๆ แล้งๆ ไม่มีทางเป็นจริง... ในความเสียใจเรื่องจันทร์สุดา ก็มีเรื่องน่ายิน

Chapter 66“ฮือ...ฮือ” ธัญญาเรศเอาแต่ร้องไห้“คุณอยากนั่งร้องไห้ นั่งระบายความเสียใจที่นี่ก่อนก็ได้นะ พร้อมกลับเมื่อไหร่ค่อยไป ผมขอตัวไปนอนก่อนนะ”อดิเทพไม่อยากยุ่ง เขาพูดเตือนมากพอแล้ว ธัญญาเรศตัดสินใจอย่างไรเป็นสิทธิ์ของนาง จะสุขจะทุกข์ให้นางเลือกเอง พูดจบอดิเทพกับภรรยาลุกเดินขึ้นชั้นบน ปล่อยให้อดีตภรรยานั่งจมอยู่กับความคิด ความเสียใจและหลั่งน้ำตาเพียงลำพัง“พี่เทพจะปล่อยให้คุณก้อยอยู่คนเดียวหรือคะ” สุดาพรไม่หึงหวงที่ธัญญาเรศมาบ้านหลังนี้ เธอสงสารด้วยซ้ำไป“ปล่อยไว้แบบนั้นแหละ คิดได้หรือไม่ได้สุดแต่ใจ โตๆ กันแล้ว” อดิเทพถอนหายใจ “เราช่วยอะไรคุณก้อยไม่ได้มากไปกว่านี้นะ”“ปูเป็นห่วงคุณก้อยน่ะค่ะ”“ผมก็ห่วง แต่อย่างที่พูด ทุกอย่างอยู่ที่ตัวคุณก้อยเอง ถ้ายังติดในวงวนนั้น ไม่ยอมปล่อยวาง ไม่ยอมเปลี่ยนตัวเอง เราก็ช่วยอะไรคุณก้อยไม่ได้นะ นอกจากแค่มอง” เขาบอกภรรยา “คุณนอนเถอะ ผมจะคอยปิดประตูบ้าน เชื่อว่าอีกสักแปปคุณก้อยคงกลับบ้าน”สุดาพรพยักหน้ารับรู้ เดินไปนอนบนเตียง อดิเทพนั่งบนเตียง เขารอให้เวลาผ่านไปสักครึ่งชั่วโมง เป็นเวลาที่คิดว่า อดีตภรรยากลับไปแล้ว เขาจึงเดินลงมาชั้นล่าง ภาพที่เห็นคื

Chapter 68 จันทร์สุดาสบายใจขึ้น เสมือนปลดบ่วงที่รัดความรู้สึกให้คลายลง เธอยิ้ม กอดเพื่อนที่ดีที่สุดไว้แน่น “ถึงแกจะไม่โกรธฉัน ฉันก็ยังรู้สึกผิดอยู่ดี เหมือนมีอะไรติดค้างแก” “เอางี้ดีไหม ถ้าแกคิดว่าแกติดค้างอะไรฉันไว้ วันหน้าถ้าฉันอยากได้อะไรแล้วขอแก แกต้องให้ โอเคไหม” วัชรีพรไม่คิดทำเช่นนั้นจริง เธอแค่พูดให้เพื่อนสบายใจ “ได้ ตกลงตามนี้” จันทร์สุดากอดเพื่อนอีกครั้ง “ฉันรักแกนะหมวย รักที่สุดเลย”“ฉันก็เหมือนกัน ฉันรักแก” สองเพื่อนรักกอดกัน “แกจะตัดคุณป้ากับคุณยายจริงๆ เหรอ” จันทร์สุดาตั้งคำถามใหม่ “ใช่ ฉันเดินออกมาแล้วนี่ ไม่หันกลับไปแน่ ฉันติดอยู่ในกรงที่ถูกคุณยายขังมาตลอดยี่สิบกว่าปี สุขสบายกายจริง แต่ทางใจไม่มีเลย ยิ่งรู้ว่าคุณแม่มาพูดกับแกให้เลิกคบฉัน คุณยายบอกให้คุณแม่จัดการคุณพ่อ ฉันคิดว่ามากเกินไป เพราะเรื่องแกฉันขอคุณแม่ไว้แล้ว แต่ท่านก็ละเมิด ฉันเลยไม่ทน ฉันไปตามทางที่เลือกเดินเองดีกว่า ถูกหรือผิดฉันยอมรับได้ ฉันเชื่ออย่างหนึ่งว่า หากฉันแต่งงานกับพี่เติร์ด มีเลิกกันแน่นอน เมื่อถึงวันนั้น คุณยายกับแม่จะไม่โทษตัวเอง คนผิดคือฉัน ฉั

Chapter 70 “จะทำไงได้ล่ะ ตามหาสุดามาตลอด แต่ก็ไม่มีวี่แววเลย ทางเดียวที่ทำให้เติร์ดกลับมาเป็นเหมือนเดิม คือต้องหาตัวสุดาให้เจอ” เป็นความเดียวจริงๆ “นี่แหละครับปัญหาหนัก สี่ปีมานี้เติร์ดก็พยายามเต็มที่แล้วนะครับ รู้ข่าวสุดาที่ไหนก็ไป ผมก็คิดไม่ออกว่าจะช่วยเติร์ดยังไง” นพคุณทุกข์ใจไม่ต่างกับใคร เขามีเงินมากพอจ้างนักสืยฝีมือดี ซึ่งเขาทำ ทว่าผลลัพธ์ไม่ได้ตามคิด แต่ก็ไม่หยุดท้อถอย ยังคงจ้างนักสืบต่อไป นานเท่าไหร่ก็รอ “เป็นไปได้ไหมคะว่า สุดาจะอยู่ต่างประเทศ ประมาณว่าตามพี่สาวไปอยู่อังกฤษน่ะค่ะ” ประภาแก้วคาดเดา “แต่นักสืบบอกนะว่า สุดาไม่ได้ไปกับสร้อย เพราะตรวจสอบแล้ว สุดาไม่ได้ออกนอกประเทศ” จากผลการสืบของนักสืบ จันทร์สุดาไม่ได้ไปต่างประเทศ เธออยู่ในเมืองไทย ที่ไหนสักแห่ง “แต่อยู่ที่ไหนเนี่ยสิ อยากรู้จัง” “เมืองไทยไม่ใช่แคบๆ นะ ถึงจะปูพรมหาก็ไม่ใช่เรื่องง่าย แม้ต้องเสียเงินเป็นร้อยล้านพันล้าน เพราะถ้าสุดารู้ว่า เติร์ดออกตามหา สุดาอาจหนี ที่อยู่ของสุดาก็จะไม่คงที่ สุดาอาจไปอยู่ในที่ที่เราออกตามหาแล้ว เราเลยไม่เจอสุดาไงล่ะ คนคิดจะหนีน่ะ ก็ต้องพย