ログインหลุมพรางเสน่หา บทที่ 130 ตอนจบหรือว่าจะเป็นเขา แต่จะเป็นเขาได้ยังไงเขารู้เหรอว่าป้ากับลุงเคยทำงานที่นี่ เธอคิดไม่ออกเลยว่าใครโทรไปหาป้า ขอดูเบอร์โทรที่โทรไปก็ไม่คุ้นตา"มีปัญหาอะไรหรือเปล่าคะคุณหนู""เปล่าค่ะ เดี๋ยวเนเน่มานะคะ" หญิงสาวหันกลับไปขึ้นรถแล้วก็ถอยออกจากบ้านเธอรอไม่ไหวแล้วต้องไปถามเจ้าตัวเอง เพราะตอนนี้เธอคิดไม่เห็นหน้าใครเลยนอกจากเขา[โรงพยาบาลคีตะ]"คุณหมออยู่ห้องทำงานหรือเปล่าคะ""ไม่แน่ใจค่ะเดี๋ยวโทรไปถามข้างบนให้""ไม่เป็นไรค่ะฉันขอขึ้นไปเอง" เธอเห็นแล้วว่ารถเขายังคงจอดอยู่โรงพยาบาล กลัวแต่ว่าจะติดคนไข้เลยถามดูก่อน แต่พอไม่ได้คำตอบที่แน่ชัดเนเน่ก็เลยขึ้นลิฟต์ไปที่ห้องทำงานของหมอโอห์ม"คุณหมออยู่ในห้องไหมคะ""คุณหมอไปพบคุณหมอคีตะค่ะ""อ๋อค่ะ" ได้ยินแบบนั้นเนเน่ก็เลยเดินไปหาที่นั่งรอแถวหน้าห้องของคุณหมอ เพราะมีเก้าอี้ไว้สำหรับคนที่มาใช้บริการบนชั้นนี้ด้วยผ่านไปอีกเกือบชั่วโมงและตอนนี้ท้องฟ้าด้านนอกก็มืดมากแล้ว.."ถ้างั้นก็ขอยินดีกับคุณล่วงหน้าเลยแล้วกัน เรื่องอื่นเดี๋ยวผมจะจัดการเอง"เนเน่ได้ยินเสียงคนพูดกันเดินมาทางนี้เธอเลยหันไปมอง และก็เห็นว่าเขาเดินมากับคุณหมอคีตะ
หลุมพรางเสน่หา บทที่ 129🔞"คุณนรสิงห์ว่ายังไงบ้างครับ" โอห์มเอ่ยถามทันทีที่เข้ามาในห้องของคุณหมอคีตะที่โอห์มถามเพราะเขาขอเปลี่ยนตัว ไม่ใช่แค่เนเน่หรอกที่คิดถึงเขา ตัวของโอห์มเองก็คิดถึงเธอมากเหมือนกัน ไม่คิดว่าตัวเองจะเป็นเอามากขนาดนี้"คุณนรสิงห์ก็ยังอยากจะได้หมอโอห์มกลับไป""ไอรินจบมาด้านนี้โดยตรง เธอต้องดูแลคุณนรสิงห์ได้ครับ""เอาเป็นว่าเดี๋ยวผมจะลองคุยอีกทีแล้วกัน" ถ้าคนไข้ไม่เรื่องมากคีตะก็คงไม่หนักใจแบบนี้หลังจากที่คุยกับคุณหมอคีตะเสร็จหมอโอห์มก็กลับมาที่ห้องทำงาน"คุณหมอ""ตื่นแล้วเหรอ" กลับมาก็เห็นเธองัวเงียลุกขึ้นมา"คุณหมอเสร็จงานแล้วเหรอคะ""เสร็จแล้ว" ที่จริงงานก็ยังไม่เสร็จหรอกเห็นว่าเธอง่วงมากเลยจะพากลับไปนอนก่อนเนเน่เดินตามเขาลงมาข้างล่างแล้วก็เดินไปที่รถของหมอโอห์ม"แล้วรถของคุณ?""ฉันไม่ได้เอารถมาด้วยค่ะ อุ้ย" พูดออกไปแล้วถึงนึกได้ว่าเขาเห็นตอนที่เธอลงมาจากรถกับเมษา "คือว่า..เอ่อ..ฉันลืมไปเลยค่ะ" เขาจะเชื่อไหมเนี่ย"จอดไว้นี่แหละ พรุ่งนี้ค่อยมาเอารถพร้อมผม" โอห์มแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องที่เธอทิ้งรถไว้ แต่ที่จริงโอห์มรู้แล้วตั้งแต่ตอนที่เธอมาเอารถอยู่โรงพยาบาลคราวก่
หลุมพรางเสน่หา บทที่ 128"เนเน่รอฉันก่อนสิ" หันมาอีกทีเพื่อนลงจากรถและเดินตรงไปทางที่คุณหมอยืนอยู่แล้ว เมษารีบวิ่งตามไปอย่างเร็ว"คุณหมอ!"โอห์มหันไปมองตามเสียงที่เรียก "เนเน่?""ยังจำชื่อฉันได้อยู่เหรอคะ" ขณะที่พูดสายตาเธอเหลือบไปมองดูผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างๆ เขา และเธออดมองต่ำลงไปดูไม่ได้เพราะผู้หญิงคนนั้นจับแขนเขาอยู่ "ผู้หญิงคนนี้เป็นใครคะ""คนนี้คือ.." โอห์มขยับมือออกจนมือของผู้หญิงคนนั้นหลุดลง"สวัสดีค่ะ คุณหรือคะที่ชื่อเนเน่" เธอคนนั้นยังไม่ทันได้ให้หมอโอห์มแนะนำก็รีบพูดขัดจังหวะก่อน"คุณรู้จักฉันเหรอ" เนเน่ปรายหางตามองไปดูหมอโอห์ม เพราะคนในโรงพยาบาลไม่มีใครรู้จักชื่อเธอ ตอนที่แนะนำเธอให้เพื่อนหมอรู้จักเขาก็แค่บอกว่าเป็นแฟน"รู้จักสิ""ไม่เอาน่า" โอห์มห้ามผู้หญิงที่กำลังพูดกับเนเน่อยู่ พอเห็นสายตาเธอเขาก็เริ่มจะเสียวสันหลังแล้ว"ที่ฉันรู้จักคุณก็เพราะคุณหมอโอห์มเลยค่ะ"ดวงตาเอาเรื่องตวัดมองไปดูใบหน้าของเขา"พี่ไม่สนุกนะ" โอห์มพูดกับผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างๆ แต่สายตามองมาที่เนเน่"พี่?" ยิ่งได้ยินเขาเรียกตัวเองว่าพี่กับผู้หญิงคนนั้น มันยิ่งทำให้เธอรู้สึกโมโหมาก ขนาดกับเธอเขายังไม่เคย
หลุมพรางเสน่หา บทที่ 127🔞"เมื่อกี้คุณหมอว่าอะไรนะคะ?""เรามาแต่งงานกัน""แต่ฉันยังเรียนอยู่""แต่งงานแล้วก็เรียนได้""แต่คุณหมอบอกว่าไม่อยากมีเมียนี่คะ""ตอนนี้อยากมีแล้ว"คำพูดของเขาดูหนักแน่นมากแต่กับเธอนี่สิ ทีแรกน้อยใจไม่ใช่เหรอที่เขาไม่อยากแต่งงาน แต่ตอนนี้ทำไมถึงรู้สึกแบบนี้"ฉันขอเวลาอีก 2 ปี จนกว่าฉันจะเรียนจบค่ะ" อยากมีเขาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตก็จริง แต่เธอต้องสร้างความภูมิใจให้พ่อกับแม่ก่อน เหมือนที่พวกท่านตั้งความหวังไว้กับเธอ อยากให้ลูกสาวเรียนจบ..ขนาดเหลือเงินก้อนสุดท้ายพวกท่านยังลงทุนกับการเรียนของเธอเลยชายหนุ่มเงียบไป ไม่คิดว่ามันจะเป็นแบบนี้ เขาจะทำอะไรได้ล่ะในเมื่อเธอตัดสินใจแล้ว"คุณหมอจะไปอีกกี่วันคะ" เพราะเธอได้ยินตอนที่เขาพูดกับคุณหมอคีตะ"ตอนนี้คนไข้กลับมาอยู่ในประเทศแล้ว จนกว่าอาการจะดีขึ้นผมคงต้องดูแลเอง"เนเน่อยากจะถามว่าคนไข้คนนั้นเป็นใครทำไมดูเป็นคนสำคัญจัง แต่ถ้าเขาจะเล่าให้เธอฟังคงเล่าตั้งแต่แรกแล้ว"คุณหมอจะไปพรุ่งนี้ใช่ไหมคะ""ใช่""ถ้างั้นคืนนี้ฉันขอค้างที่นี่ได้ไหมคะ""ได้สิ" โอห์มตอบออกไปโดยไม่ใช้เวลาคิดเลย"ฉันขออาบน้ำก่อนนะคะ""ครับ" เขาก็รีบถอดเสื
หลุมพรางเสน่หา บทที่ 126"คุณหมอเป็นยังไงบ้างคะ" เนเน่ที่นั่งรออยู่หน้าห้องตรวจ เห็นว่าหมอโอมออกมาพร้อมกับคุณหมออีกท่านหนึ่งเลยรีบเข้าไปถามด้วยความเป็นห่วง"ไม่เป็นอะไรมากแล้ว" ขณะที่พูดกับเธอสายตาโอห์มมองไปหาหมอที่ออกมาจากห้องตรวจพร้อมกัน "แฟนผมเองครับ" โอห์มเห็นว่าคุณหมอคีตะมองเธอคีตะก็พอได้ยินเรื่องนี้มาจากคุณหมอท่านอื่นบ้างแล้ว ว่าคุณหมอโอมตอนนี้กำลังติดเด็ก ..ที่คุณหมอหยิบยื่นเรื่องนี้ขึ้นมาพูด เพราะกลัวว่าหมอโอห์มจะไม่ไปทำงานนี้ให้กับทางโรงพยาบาล แต่โอห์มก็ตัดสินใจไปทำงาน เพราะเขาอยากทดลองจิตใจตัวเองด้วย ว่าถ้าห่างเธอขนาดนี้แล้วเขาจะยังมีความรู้สึกยังไง และโอห์มก็ได้คำตอบให้กับตัวเองแล้ว"สวัสดีค่ะ" เนเน่ไหว้คุณหมอท่านนั้น"ท่านนี้คุณหมอคีตะ" เขาเลยถือโอกาสแนะนำคุณหมอคีตะให้เธอรู้จัก"คะ?" ได้ยินแค่ชื่อเนเน่ก็เดาออกแล้วว่าคุณหมอท่านนี้เป็นใคร เพราะชื่อของเขามันก็คือชื่อเดียวกับโรงพยาบาลแห่งนี้ แต่ที่เนเน่ตกใจ ทำไมเขายังดูหนุ่มและหล่ออยู่เลย คุณหมอคีตะที่อยู่ในจินตนาการของเธอคิดว่าเป็นตาแก่ร่างท้วมด้วยซ้ำเสียงดังกระแอมออกจากปากคุณหมอโอห์มเมื่อเห็นว่าเนเน่จ้องอีกฝ่ายมาก"เอ่อ..
หลุมพรางเสน่หา บทที่ 125เช้าวันจันทร์.. และวันนี้เนเน่ก็ต้องลุกไปเรียน ทีแรกคิดว่าจะร้องไห้แค่วันเดียว ดันติดลมบนร้องไห้มาถึงสองวัน วันหยุดของเธอก็เลยหมดไปกับการร้องไห้เพราะผู้ชาย"เห็นไหมไม่สวยเลย" มองดูตัวเองในกระจก ตอนนี้ตาแทบจะลืมไม่ขึ้น เพราะมันบวมจากการเสียน้ำตามากถ้าใครสังเกตต้องรู้แน่เลยว่าเธอร้องไห้จนตาบวม ดีไม่ดีถูกพวกปากปีจอหาเรื่องว่าให้อีกจะไม่ไปเรียนก็ไม่ได้หลังจากที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเธอก็แต่งตัวเพื่อให้กลบรอยคล้ำใต้ตาหน่อย".........." แต่พอลงมาชั้นล่างก็เห็นว่าคนที่เธอคิดถึงแทบไม่เป็นผู้เป็นคนได้นั่งอยู่ห้องรับแขก"พี่เขามารอหนูได้สักพักแล้ว บอกว่าจะมารับหนูไปเรียน""เนเน่ไปเองได้ค่ะ ไปนะคะแม่" เธอมองเขาแค่ตอนที่ตกใจเท่านั้นแหละ แต่ก่อนจะออกไปเธอก็ไม่ได้หันไปมองอีก ทั้งๆ ที่หัวใจเต้นแรงแทบจะทะลุออกมา"เดี๋ยวก่อนสิ" โอห์มรีบเดินตามออกไป "ให้ผมไปส่งนะ""ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันมีรถ" พูดออกมาแล้วก็นึกขำ ถ้าเธอเป็นรถคงน้อยใจให้เจ้าของแย่ เพิ่งมานึกได้ว่าตัวเองมีรถ..ทุกครั้งมีแต่บอกว่าไม่ได้เอารถมา ทั้งๆ ที่มันก็จอดอยู่ตรงนั้น"ผมไปทำงานมา"ได้ยินเขาพูดแต่เธอก็ไม่ได้ตอบว่าอะไรแถ
หลุมพรางเสน่หา บทที่ 36ค่ำๆ วันเดียวกัน.."แม่ได้ฤกษ์มาแล้วนะลูก""วันไหนครับ""อีกหนึ่งเดือนข้างหน้า""ทำไมมันนานจังล่ะครับ""เร็วสุดก็พรุ่งนี้แต่เราคงเตรียมงานไม่ทัน ลูกยังอยู่โรงพยาบาลอยู่เลย" จริงๆ ขนิษฐาก็ดูฤกษ์ไว้หลายฤกษ์อยู่ แต่ไอ้ที่เร็วสุดนี่มันเร็วเกินไป"ผมเอาฤกษ์พรุ่งนี้ครับ" เป็นห่วงเ
หลุมพรางเสน่หา บทที่ 33"ทำไมคุณถึงพูดแบบนี้ คุณคิดว่าผมกลัวตายมากนักหรือไง" สิ่งที่เธอพูดมาทำให้เขาเจ็บยิ่งกว่าร่างกายที่บอบช้ำตอนนี้อีก"ฉันรู้ค่ะว่าคุณไม่กลัว แต่ฉันกลัว" เธอกลัวว่าจะเสียเขาไป ปล่อยให้เขามีชีวิตอยู่ต่อดีกว่าให้เขาต้องมาตายเพราะเธอมีนาไม่คิดว่ามันจะเลวร้ายขนาดนี้ด้วย แต่นี่เขาถึ
หลุมพรางเสน่หา บทที่ 16🔞เธอไม่ได้ตอบตกลงกับเขาหรอกว่าจะให้ตามสิ่งที่ขอไหม แต่เวทมนต์ก็ต้องพาเธอออกมาถ้าไม่งั้นคงงอนกันยาวแน่"ต้องการรับยาอะไรคะ""ยา..เอ่อ..ยาคุมค่ะ" มีนาพูดแค่เบาๆ เพราะในร้านมีลูกค้ารอต่อคิวกันอยู่ อุตส่าห์แอบเข้ามาตอนที่ไม่มีใครแล้วนะ แต่พอเธอเข้ามาเท่านั้นแหละไม่รู้ว่าลูกค้าม
หลุมพรางเสน่หา บทที่ 13🔞"คุณเวท! คุณสัญญามาก่อนสิว่าจะไม่ทำอะไรฉัน""หือ?" ตั้งแต่รู้จักกันมาครั้งนี้ครั้งแรกมั้งที่ได้ยินเธอเรียกชื่อเขา "คุณรู้จักชื่อผม..""ฉันไม่ได้หูหนวกนะ" เธอหมายถึงว่าได้ยินคนเรียกเขาบ่อยๆ ไม่ต้องถามก็รู้แล้วว่าเขาชื่ออะไร "สัญญามาก่อนสิว่าจะไม่ทำอะไร""อะไรที่คุณหมายถึงคื







