เข้าสู่ระบบตอน ตอกตรึงล้ำลึก ภายในห้องนอนที่ปิดมิดชิดของเรือนไม้หลังใหม่ที่โอ่อ่ากลิ่นอายความเหนื่อยล้าจากการตรากตรำมองนิมิตของหว่านเหยาพลันเลือนหายไป เมื่อนางได้รับ “ยารักษา” ชั้นเลิศจากสามีหนุ่มจนร่างกายเริ่มร้อนระอุและซับสีเลือดแดงปลั่งทว่าแรงพยศและพลังหยินที่เอ่อล้นกลับทำให้นางนึกอยากเป็นผู้คุมเกมบ้าง หว่านเหยาขยับกายอย่างฉับไวพลิกขึ้นมาอยู่ด้านบน ทรงตัวเหนือร่างหนากำยำของหานเจ๋อ แยกเรียวขาคู่สวยออกกว้างคร่อมทับสะโพกสอบของสามีหนุ่มไว้แน่นหานเจ๋อนอนเอนกายราบไปกับเตียงหนานุ่ม แผงอกกว้างกำยำสะท้อนแสงจันทร์รำไรปูดโปนไปด้วยมัดกล้ามเนื้อตึงแน่นจากการฝึกยุทธ์ ท่อนกายแกร่งล่ำสันใหญ่โตของเขาชี้โด่ตระหง่านท้าทายสายตาอยู่เบื้องล่างชายหนุ่มเลิกคิ้วมองสตรีดวงใจด้วยสายตาคมปลาบดุจพยัคฆ์ แฝงแววตกตะลึงวาบขึ้นมาชั่วครู่เมื่อเห็นท่วงท่าอันร่านรักและดุดันของภรรยาโฉมงาม“ท่านพี่... คืนนี้ข้าจะใช้ ‘วิธีพิเศษ’ บำเรอท่านให้สมใจอยากเองเจ้าค่ะ” นางกระซิบพร่าเลือนชวนใจสั่นหว่านเหยาโน้มกายลงต่ำจนร่องอกอวบอิ่มบดเบียดผิวเนื้อเข้าหาใบหน้าคมสันของเขา นางอ้าปากอิ่มสีหวานออกกว้างแล้วครอบริมฝีปากนุ่มลงกลืนกินส่ว
ตอนความสัมพันธ์ที่เริ่มหลอมละลายแสงอรุณวันใหม่สาดส่องกระทบหลังคาเรือนไม้หลังใหญ่โตโอ่อ่าท่ามกลางทุ่งนาที่เขียวขจีบรรยากาศยามเช้าภายในเรือนชั้นในของตระกูลหานเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวาและสงบสุข หยางซื่อในยามนี้ดูสง่าผ่าเผยผิดจากวันวาน แผ่นหลังที่เคยค่อมลงตามวัยเหยียดตรงอย่างทรงอำนาจและน่าเกรงขาม นางสลัดภาพสตรีชาวนาจอมขึงขังทิ้งไปจนสิ้นบัดนี้ยอมรับหน้าที่ ‘ผู้จัดการส่วนตัวระดับมือทอง’ของลูกสะใภ้รองอย่างเต็มภาคภูมิ“ท่านป้าหลี่ วันนี้ลมอะไรหอบมาถึงนี่เล่า” หยางซื่อเอ่ยทักทายหญิงชาวบ้านที่แวะเวียนมาด้วยรอยยิ้มบางๆ ก่อนจะเอ่ยปฏิเสธอย่างนุ่มนวลทว่าเด็ดขาดเมื่ออีกฝ่ายพยายามสอบถามเรื่องลำดับคิว“ต้องขออภัยจริงๆ เจ้าค่ะท่านป้า วันนี้ลูกสะใภ้ข้านางรับคนได้ไม่มากนัก ลมปราณของนางมีจำกัด หากฝืนทำเกินกำลังจะส่งผลเสีย เอาไว้พรุ่งนี้ท่านค่อยมาใหม่แต่เช้าเถิด ข้าจะกำชับชิงอี้ให้จดชื่อท่านไว้เป็นลำดับต้นๆ เลย...อ่ะ ขอบคุณท่านที่เข้าใจ”แม้จะมีพวกฮูหยินแปลกหน้าหรือคุณหนูผู้มีอันจะกินจากในเมืองพยายามเสนอเงินก้อนโตเพื่อแซงคิวรักษา หยางซื่อก็เพียงแต่ประสานมือคารวะอย่างสุภาพ ทว่าถ้อยคำที่เอ่ยออกมากลับชัดเ
บ่ายแสงแดดสาดส่องลงมารำไรกระทบกับหลังคาเรือนหลังใหญ่หลังใหม่ของตระกูลหาน หลังจากที่มู่หว่านเหยาหรือในชาติก่อนคือ นักกายภาพบำบัดสาวยุคใหม่ ได้สร้างชื่อเสียงจนกลายเป็น ‘แม่หมอมู่’ ผู้มีชื่อเสียงโด่งดังจากการทำนายวาสนาและรักษาโรคภัยจนได้รับเงินทองมากมาย วันนี้เรือนของนางมีแขกพิเศษมาเยือน ใต้เท้าเว่ย ขุนนางท้องถิ่นผู้หนึ่งที่มีอาการเดินกะเผลกและปวดหลังเรื้อรังมานานหลายปี เขาเคยไปหาหมอหลวงและหมอสมุนไพรมาทั่วสารทิศ แต่กลับไม่มีใครรักษาอาการปวดตึงที่สะโพกและขาของเขาได้เลยเมื่อได้ยินกิตติศัพท์ของแม่หมอมู่ว่ามีวิชา‘เปิดลมปราณปลุกเส้นวาสนา’ เขาจึงยอมลดตัวเดินทางมาหาหญิงชาวนาถึงที่เรือน หว่านเหยานั่งสงบนิ่งอยู่หลังโต๊ะไม้ตัวเก่ง แขนเสื้อผ้าป่านเนื้อดีทิ้งตัวลงอย่างงดงาม นัยน์ตาคู่สวยแอบมอง เส้นวาสนาของใต้เท้าเว่ย มันเป็นเส้นสีเทาหนาๆ ที่พันกันรุงรังอยู่บริเวณบั้นเอวไม่ใช่เพราะคุณไสยหรือปีศาจตนใด... แต่มันคืออาการ ‘ออฟฟิศซินโดรม’ และกล้ามเนื้อสะโพกหนีบเส้นประสาทตามหลักวิทยาศาสตร์ชัดๆ! “แม่หมอมู่... อาการของข้าริบหรี่ยิ่งนัก หมอคนอื่นบอกว่าข้าโดนลมปราณอุดตันจนยากจะเยียวย
หว่านเหยาพลิกกายเข้าหาอ้อมกอดที่คุ้นเคย แผ่นอกกว้างที่อุดมไปด้วยกล้ามเนื้อและไอร้อนของเขาคือที่พักพิงที่มั่นคงที่สุด แววตาของนางวาวโรจน์ด้วยความเสน่หาพลางเอ่ยตอบ “ท่านพี่...วาสนาที่สูงส่งที่สุดที่ข้าต้องการ แต่คือการได้ตื่นมาในอ้อมกอดที่เร่าร้อนของท่านทุกเช้า และได้สร้างครอบครัวที่สมบูรณ์ร่วมกับท่าน... ข้าเองก็อยากรู้เหลือเกินว่า ลูกของเราจะซุกซนเหมือนพ่อของเขาหรือไม่”หานเจ๋อไม่เอ่ยคำใดต่อ ก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวผ่อง สัมผัสได้ถึงเสียงลมหายใจที่เริ่มหอบกระชั้นของนาง ท่วงทำนองแห่งความปรารถนาเริ่มบรรเลงอย่างดุดันและลึกซึ้ง พลังแห่งลมปราณหยางที่เขาถ่ายทอดให้นาง กลายเป็นเชื้อไฟที่โหมกระหน่ำให้เร่าร้อนหานเจ๋อเรียกชื่อนางเสียงพร่า น้ำเสียงนั้นหนักแน่นราวคำสัตย์ที่สลักลงบนหินผา“เหยาเอ๋อร์... เจ้าคือชีวิตของข้า”ชายหนุ่มเอ่ยพลางก้าวขึ้นคร่อมทับ จุมพิตนางอย่างดุดัน บดขยี้ริมฝีปากนุ่มจนนางแทบขาดใจ ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปพัวพันอย่างตะกรุมตะกราม ขณะที่เบื้องล่างนั้น ความเป็นชายที่แข็งขืนพยายามเสียดสีเข้าหาจุดกึ่งกลางกายสาวที่ฉ่ำแฉะเพื่อรอการตอบรับ"ข้าต้องการเจ้า... ทั้งหมดของเจ้า"หานเจ๋อกระซิบชิดริ
ตอนที่ 87 สตรีธรรมดาผู้หนึ่งหว่านเหยาหาได้เพียงแต่หยิบยื่นที่พักพิงให้แก่ญาติผู้พี่เพียงลำพังไม่ นางยังมอบหมายให้ มู่ซูเยว่ คอยเป็นหูเป็นตา สืบเสาะหาญาติมิตรในตระกูลที่ยังคงซื่อสัตย์และต้องการความช่วยเหลือจากการล่มสลายของตระกูลมู่ด้วยยามนี้หว่านเหยามีอำนาจลับจากองค์รัชทายาทคอยหนุนหลังอยู่เบื้องหลัง นางจึงหาได้เกรงกลัวว่าจะมีเรื่องราววุ่นวายอันใดตามมาหลอกหลอนนางถึงเรือนชาวนาแห่งนี้ซูเยว่ที่มองผ่านโลกมามากเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี แววตาของนางเต็มไปด้วยความกังวล “เหยาเอ๋อร์... พี่ว่าเราควรช่วยเหลือตามแต่สมควรเป็นครั้งคราวไปเถิด หากแผ่ขยายเมตตาออกไปกว้างขวางเกินไป พี่เกรงว่าความวุ่นวายจะย้อนกลับมาสร้างความเดือดร้อนให้แก่เจ้าได้ในภายหลัง”หว่านเหยาคลี่ยิ้มอย่างใจเย็น แววตาแฝงความเชื่อมั่นในตัวญาติผู้พี่ที่นางเลือกชุบชีวิตใหม่ขึ้นมา “เรื่องนี้ข้ามอบหมายให้ท่านเป็นผู้ตัดสินใจ จัดการตามที่ญาติผู้พี่เห็นสมควรเถอะเจ้าค่ะ”ในขณะนั้นเอง ฉางอัน พ่อบ้านคนใหม่ผู้เคร่งขรึมก็เดินเข้ามารายงานด้วยท่าทีนอบน้อมซูเยว่เมื่อเห็นว่าน่าจะเป็นธุระสำคัญของนายหญิง นางจึงเลี่ยงลุกออกไปอย่างรู้ความหว่านเหยาปรา
ตอนที่ 86 เริ่มใหม่ชีวิตในแต่ละวันของหว่านเหยาผ่านไปอย่างเรียบง่ายทว่าเปี่ยมสุข นางรู้สึกว่าชีวิตในชาตินี้ช่างคุ้มค่ายิ่งนัก พลางนึกขอบคุณเทพองค์นั้นที่มอบพรอันประเสริฐและโอกาสให้นางได้ลิขิตวาสนาของตนเองในเช้าวันหนึ่งที่อากาศแจ่มใส ชิงอี้ เดินเข้ามาแจ้งข่าวนายหญิงด้วยสีหน้าแปลกใจเล็กน้อย“ฮูหยินเจ้าคะ มีสตรีผู้หนึ่งมาขอพบ บอกว่าเป็นญาติของท่านเจ้าค่ะ ข้าเห็นว่าใบหน้าของนางมีส่วนละม้ายคล้ายท่านอยู่ไม่น้อย จึงได้รีบเข้ามาเรียนท่านก่อนเจ้าค่ะ”หว่านเหยาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย ก่อนจะพยักหน้า “ไปพาเข้ามาเถอะ”ไม่นานนัก ร่างของสตรีที่ดูคุ้นตาก็ปรากฏกายขึ้น หว่านเหยาจำได้ทันทีจึงเอ่ยเรียกเสียงแผ่ว “ญาติผู้พี่...ซูเยว่” ก่อนจะโบกมือส่งสัญญาณให้บ่าวไพร่คนอื่น ๆ ออกไปจากห้องเพื่อให้ความเป็นส่วนตัว“เหยาเอ๋อร์...” อนุมู่ซูเยว่ เอ่ยเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงสั่นเครือนางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ เรือนชั้นในที่ตกแต่งอย่างประณีตและอบอุ่น มองดูบ่าวไพร่ที่คอยรับใช้ด้วยความนอบน้อม และมองดูรัศมีแห่งความสุขสงบที่แผ่ออกมาจากตัวหว่านเหยา อนุมู่ถึงกับยืนตกตะลึงจนตัวแข็งทื่อ นางไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเลยว
ตอนที่ 36 เริ่มบทผู้วิเศษกู้ฮูหยินเอ่ยถามน้ำเสียงสั่นเครือ “แม่หมอ…ท่านเห็นสิ่งใดหรือเจ้าคะ…บุตรชายข้า…ยังมีทางหรือไม่…”น้ำเสียงสั่นจนคนฟังแทบคล้อยตามความเจ็บปวดนั้นหว่านเหยามองสตรีตรงหน้าอย่างอ่อนโยน ก่อนจะกล่าว “พวกท่านออกไปก่อนข้าจะทำพิธีต่อชะตา”กู้ฮูหยินพยักหน้ารัวๆ ก่อนจะสาวใช้ออกไปกู้ฮ
ตอนที่ 27 เตรียมรับแขก ชายหนุ่มชะงักกายเพียงเสี้ยวลมหายใจก่อนจะผละกายออกมา…ช้า ๆเป็นการถอนตัวที่กลับทำให้หว่านเหยาสะท้านวูบเหมือนร่างถูกทิ้งไว้ในห้วงอุ่นวาบอันว่างเปล่าเพียงชั่วอึกใจ เขาก็กระแทกกลับเข้ามา...ด้วยความแข็งแรงยาวและลึกทำให้หญิงสาวสะท้านทั้งร่าง “อ๊า...หาน…เจ๋อ…”มือใหญ่
ตอนที่ 21 ข้ารู้ข้าเห็นมู่หว่านเหยาเพิ่งตื่นขึ้นในยามเช้าตรู่ ร่างกายยังรู้สึกอ่อนระโหยจากค่ำคืนที่ยาวนานเกินคาดนางกะพริบตาช้า ๆ ก่อนจะซุกหน้าลงกับหมอนนุ่ม แล้วบ่นในใจราวกับก่นด่าชายหนุ่มผู้นั้นอย่างแผ่วเบาข้านึกว่าพลังของเขามากกว่าคนทั่วไปอยู่แล้ว…แต่ไม่คิดเลยว่าจะมากถึงเพียงนี้!เตียงที่นุ่มขึ
ตอนที่ 22 เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง เด็กชายเงียบไปนาน ก่อนจะก้มหน้าเล็กน้อย“ขอบคุณแม่หมอที่สั่งสอน…ข้าจะจำไม่ลืมเด็ดขาด”หว่านเหยา : งานนี้…รุ่งแน่ ๆบิดามารดายิ่งฟังยิ่งศรัทธาส่วนเด็กชายจากความระแวงที่เคยมี เริ่มเปลี่ยนเป็นความเคารพโดยไม่รู้ตัวหว่านเหยาหลับตาลงครู่หนึ่ง เมื่อเปิดตาขึ้น ดวงตานาง







