Semua Bab ซีรี่ส์ รักระห่ำคนเถื่อน: Bab 21 - Bab 30

          แสงแดดร้อนแรงยามสายสาดส่องลงมากระทบหลังคาสังกะสี ส่งไอร้อนอบอ้าวเข้ามาภายในห้องพักสี่เหลี่ยมแคบ ๆ ปลุกให้คนที่นอนซมอยู่บนฟูกเก่าตื่นขึ้นจากนิทรา          มุกดาลืมตาขึ้นมาช้า ๆ ความรู้สึกแรกที่รับรู้คือความปวดร้าวที่แล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กาย โดยเฉพาะช่วงล่างที่ระบมจนแทบขยับไม่ได้ ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนไหลย้อนกลับเข้ามาในความทรงจำราวกับฉากหนังม้วนเก่าที่ฉายซ้ำ รสสัมผัสหยาบกระด้าง กลิ่นเหล้า และแรงกระแทกกระทั้นที่ไร้ความปรานี          น้ำตาแห่งความอัปยศไหลซึมลงหมอนที่เหม็นอับ เธอไม่ใช่คุณนายมุกดาผู้สูงส่งอีกต่อไปแล้ว เธอเป็นเพียงลูกหนี้ขัดดอก เป็นเมียช่างที่เขาใช้ระบายความแค้น          หญิงสาวพยุงร่างที่บอบช้ำลุกขึ้นนั่ง เสื้อยืดตัวโคร่งที่สวมอยู่มีรอยยับยู่ยี่และเปรอะเปื้อนคราบคาวโลกีย์ เธอหันมองไปรอบห้อง กล้าไม่อยู่แล้ว ทิ้งไว้เพียงกลิ่นกายรุนแรงที่ยังคงอบอวลอยู่ในอากาศและบนท

          ความเงียบสงัดยามค่ำคืนกลับมาเยือนอู่ช่างกล้าอีกครั้ง แต่คราวนี้บรรยากาศมันต่างออกไป มันไม่ใช่ความเงียบที่น่าหวาดระแวงเหมือนคืนแรก แต่เป็นความเงียบที่เจือไปด้วยความอึดอัดระคนวาบหวาม          ภายในห้องพักสี่เหลี่ยม แสงไฟสีส้มสลัวส่องกระทบเงาสองร่างที่นั่งอยู่บนเตียง          มุกดากำลังบรรจงเช็ดแผลที่มุมปากและหลังมือของกล้าด้วยสำลีชุบแอลกอฮอล์ มือที่เคยสั่นเทาด้วยความกลัว บัดนี้กลับนิ่งสงบและแผ่วเบาอย่างไม่น่าเชื่อ          “เจ็บไหม” เธอถามเสียงเบา ขณะแตะยาฆ่าเชื้อลงบนรอยแตกที่สันหมัดของเขา รอยแผลที่เกิดจากการปกป้องเธอ          “มดกัด” กล้าตอบห้วน ๆ สายตาคมกริบจับจ้องใบหน้าสวยหวานที่อยู่ห่างไปแค่คืบ กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวเธอแม้จะปนเปื้อนด้วยกลิ่นน้ำมันและเหงื่อไคล แต่มันก็ยังหอมสำหรับเขาอยู่ดี หอมจนปั่นป่วน &nbs

          เสียงเครื่องยนต์รถเบนซ์คันหรูครางกระหึ่มนุ่มนวลขณะทะยานไปบนถนนลาดยางมะตอยที่ทอดยาวมุ่งหน้าสู่ตัวเมือง สมรรถนะของรถกลับมาสมบูรณ์แบบราวกับรถใหม่ ทุกจังหวะการเร่งแซง ทุกการเข้าโค้ง แน่นหนึบและมั่นคง          มุกดากำพวงมาลัยหนังแท้แน่น สัมผัสถึงความเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศและกลิ่นน้ำหอมปรับอากาศราคาแพงที่ยังหลงเหลืออยู่จาง ๆ มันคือบรรยากาศที่เธอคุ้นเคย บรรยากาศของโลกที่เธอจากมา          แต่ทำไมหัวใจของเธอกลับรู้สึกว่างเปล่าและหนาวเหน็บอย่างประหลาด          กระจกมองหลังสะท้อนภาพถนนที่ว่างเปล่า อู่ช่างกล้ากลายเป็นเพียงจุดเล็ก ๆ ที่เลือนหายไปในระยะทาง เธอขับออกมาไกลแล้ว ไกลพอที่จะกลับไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ ขายรถ ใช้หนี้ที่เหลือ แล้วหางานทำในสังคมที่สะอาดสะอ้าน          แต่ภาพของผู้ชายตัวโตที่ยืนหันหลังให้เธอท่ามกลางกองซากรถและคร

          อากาศยามบ่ายในเดือนเมษายนร้อนระอุจนไอแดดเต้นยิบยับอยู่เหนือพื้นคอนกรีต อู่ช่างกล้าคลาคล่ำไปด้วยรถบรรทุกและลูกค้าที่แวะเวียนมาใช้บริการไม่ขาดสาย          เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่ม แข่งกับเสียงเพลงลูกทุ่งจังหวะมัน ๆ ที่เปิดคลอเคล้าบรรยากาศการทำงาน แต่วันนี้ดูเหมือนจุดสนใจของทุกคนในอู่จะไม่ได้อยู่ที่รถสิบล้อคันยักษ์          สายตาของลูกน้องชายฉกรรจ์นับสิบชีวิต รวมถึงลูกค้าหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ ต่างลอบมองไปที่จุดเดียวกัน...โต๊ะบัญชีหน้าอู่          ร่างระหงของ ‘เจ๊ดัน’ ประจำอู่ นั่งไขว่ห้างเช็กบิลลูกค้าอยู่อย่างขะมักเขม้น          มุกดาในลุคใหม่ที่สลัดคราบคุณนายไฮโซทิ้งไปจนหมดสิ้น วันนี้เธอรวบผมมวยสูงเผยให้เห็นต้นคอขาวผ่อง สวมเสื้อกล้ามสีขาวพอดีตัวที่ขับเน้นทรวดทรงองค์เอว และกางเกงยีนส์ขาสั้นกุดที่โชว์เรียวขาขาวเนียนยาวสวย

  ค่ำคืนนั้น ในบ้านเดี่ยวสไตล์โมเดิร์นลอฟต์สองชั้นหลังใหญ่ที่ปลูกสร้างแยกออกมาจากบริเวณอู่เพื่อความเป็นส่วนตัว ผนังปูนเปลือยขัดมันตัดกับโครงเหล็กสีดำและกระจกบานยักษ์ที่สะท้อนความหรูหราสมฐานะเจ้าของธุรกิจ ภายในห้องนอนกว้างขวางที่ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ราคาแพงและติดแอร์เย็นฉ่ำ มุกดานั่งอยู่หน้ากระจกเครื่องแป้งบานใหญ่ สวมชุดนอนผ้าซาตินบางเบาที่ลู่ไปตามสรีระ เธอหมุนตัวซ้ายขวา มองดูรูปร่างของตัวเองที่เริ่มมีน้ำมีนวลขึ้น หน้าท้องที่เคยแบนราบเริ่มนูนน้อย ๆ เธอถอนหายใจเบา ๆ ความกังวลของผู้หญิงเริ่มก่อตัว          “ถอนหายใจทำไมเมียจ๋า”          กล้าเดินออกมาจากห้องน้ำหรูด้วยสภาพนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียว หยดน้ำเกาะพราวตามมัดกล้ามสีทองแดง กลิ่นสบู่หอมสดชื่นแทนที่กลิ่นน้ำมันเครื่อง เขาเดินเข้ามากอดเธอจากด้านหลัง วางคางเกยไหล่และสบตาเธอในกระจก          “มุกกลัวไม่สวย” เธอสารภาพเสียงอ่อย “เดี๋ยวท้องลาย เดี๋ยวตัวบวม พี่กล้าจะเบื่อมุกไหม”