All Chapters of ซีรี่ส์ รักระห่ำคนเถื่อน: Chapter 51 - Chapter 60

          การปะทะดำเนินไปอย่างดุเดือดนานกว่ายี่สิบนาที กลุ่มมือปืนที่ถูกจ้างมาด้วยเงินต่างเริ่มล่าถอยเมื่อเห็นพละกำลังและความบ้าบิ่นของคนในหุบเขาเสือที่สู้ถวายหัวเพื่อปกป้องถิ่นของตน          “ถอย! พวกมันเยอะเกินไป! ถอยโว้ย!”          มือปืนที่เหลือรอดเพียงไม่กี่คนพยายามจะวิ่งกลับไปขึ้นรถกระบะ แต่เสือไม่ปล่อยให้พวกมันหนีรอดไปได้ เขาวิ่งตามออกไปที่ระเบียง ยกปืนเล็งไปที่ยางรถกระบะแล้วลั่นไก          ปัง! ฟี้ดดด!          ยางรถระเบิดออก รถกระบะเสียหลักพุ่งชนเข้ากับต้นปาล์มใหญ่หน้าบ้านอย่างจัง ลูกน้องของเสือกรูเข้าไปล้อมกรอบและปลดอาวุธพวกมันจนหมดสิ้น          “จับมัดพวกมันไว้ รอตำรวจมาลากคอพวกมันไปเข้าคุกพร้อมเจ้านายของมัน” เสือสั่งการเสียงเด็ดขาด ท่ามกลางความโล่งใจของทุกคน

          เวลาผ่านไปรวดเร็วราวกับโกหก สายลมหนาวของปลายปีพัดผ่านหุบเขาเสือ นำพาความอุดมสมบูรณ์และความสงบร่มเย็นมาสู่อาณาจักรไร่ปาล์มและสวนยางพาราแห่งนี้อีกครั้ง ข่าวคราวการจับกุมตัวนายธเนศและเครือข่ายธุรกิจมืดกลายเป็นเพียงข่าวหน้าหนึ่งที่ถูกลืมเลือนไปตามกาลเวลา หนี้เลือดและความแค้นที่เคยฝังรากลึกถูกถอนรากถอนโคนออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงตำนานรักระห่ำที่คนงานในไร่ต่างพากันพูดถึงด้วยความชื่นชมและอมยิ้มทุกครั้งที่นึกถึง          “นายหญิงครับ บัญชีรายรับรายจ่ายของแคมป์คนงานเดือนนี้ ผมรวบรวมมาให้เรียบร้อยแล้วครับ”          เสียงของไอ้เข้ม หัวหน้าคนงานดังขึ้นพร้อมกับยื่นแฟ้มเอกสารให้กับหญิงสาวที่นั่งอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ใต้ร่มไม้ใหญ่หน้าบ้านพัก         น้ำหวานรับแฟ้มนั้นมาเปิดดูด้วยท่าทีทะมัดทะแมง คุณหนูผู้สูงส่งจากเมืองหลวงที่เคยสวมใส่แต่เสื้อผ้าแบรนด์เนม บัดนี้อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตลาย

          สายหมอกยามเช้าตรู่ยังคงลอยอ้อยอิ่งปกคลุมไปทั่วหุบเขาเสือ อากาศในช่วงเข้าสู่ฤดูฝนเย็นฉ่ำจนน่านอนซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มหนา ๆ ทว่าภายในห้องนอนใหญ่ของบ้านไม้กึ่งปูนบนเนินเขา กลับมีเสียงความวุ่นวายทำลายความเงียบสงบตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง          “อ้วก! แหวะ...”          เสียงอาเจียนดังมาจากในห้องน้ำ พร้อมกับร่างอรชรของน้ำหวานที่เกาะขอบชักโครกโก่งคออาเจียนจนหน้าดำหน้าแดง หญิงสาวหอบหายใจอย่างหมดแรง น้ำตาเล็ดน้ำตาไหล รู้สึกขมปร่าไปทั้งลำคอ          นายหัวเสือที่เพิ่งสะดุ้งตื่นเพราะเสียงของภรรยา รีบวิ่งหน้าตื่นเข้ามาในห้องน้ำด้วยสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง สวมเพียงกางเกงนอนขายาวหลวมโพรก เขารีบทรุดตัวลงนั่งยอง ๆ ซ้อนแผ่นหลังบาง ยกมือใหญ่ขึ้นลูบหลังให้เมียรักด้วยความร้อนรน          “น้ำหวาน เป็นอะไรเมียจ๋า อาหารเป็นพิษเหรอ หรือเมื่อคืนกินอะไรผิด

ควันบุหรี่สีเทาหม่นลอยอ้อยอิ่งขึ้นสู่อากาศ ก่อนจะค่อย ๆ จางหายไปในความเย็นเฉียบของเครื่องปรับอากาศภายในห้องทำงานกว้างขวาง ร่างสูงใหญ่กำยำของชายในวัยสามสิบแปดปี ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงสแล็กสีเข้มทอดสายตาผ่านบานกระจกทึบแสงที่กรุยาวตลอดแนวผนังชั้นสองของตึกแถว ดวงตาคมกริบดุดันราวกับพญาเหยี่ยวจ้องมองลงไปยังความวุ่นวายเบื้องล่าง... ‘ตลาดมหาทรัพย์’ อาณาจักรทำเงินขนาดใหญ่ที่อยู่ภายใต้การปกครองของเขา ‘เฮียใหญ่’ คือชื่อที่ทุกคนในย่านนี้ต่างหวาดกลัวและยำเกรง เขาไม่ใช่คนดี ไม่ใช่พ่อพระ แต่เป็นเจ้าพ่อเงินกู้หน้าเลือดและผู้คุมตลาดที่กุมชะตาชีวิตของพ่อค้าแม่ค้าหลายร้อยชีวิตเอาไว้ในกำมือ ทว่าท่ามกลางความวุ่นวาย จอแจ และกลิ่นคาวของอาหารสดเบื้องล่าง สายตาของเจ้าพ่อมาเฟียกลับไม่เคยละไปจากแผงขายผักสดเล็ก ๆ ที่มุมตลาดเลยแม้แต่วินาทีเดียว ที่ตรงนั้นมีร่างอรชรในชุดนักศึกษาพอดีตัวยืนจัดเรียงผักกาดและกะหล่ำปลีอยู่อย่างขะมักเขม้น หยาดเหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายตามกรอบหน้าสวยหวานที่ไร้เครื่องสำอางแต่งแต้ม ผิวพรรณขาวผ่องนั้นดูขัดตากับสภาพแวดล้อมที่สกปรกเฉอะแฉะอย่างสิ้นเชิง

          ไอ้จงผลักบานประตูบานใหญ่ให้เปิดออก บัวบูชากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะรวบรวมความกล้าก้าวเท้าเข้าไปในห้องที่กว้างขวางและตกแต่งอย่างหรูหราขัดกับสภาพตลาดด้านนอกอย่างสิ้นเชิง          กลิ่นควันบุหรี่ราคาถูกผสมผสานกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายลอยเตะจมูก ภายในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน บัวบูชาค่อย ๆ ช้อนสายตาขึ้นมอง และทันทีที่นัยน์ตากลมโตปะทะเข้ากับร่างสูงใหญ่ที่นั่งพิงพนักเก้าอี้หนังสีดำอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ลมหายใจของเธอก็สะดุดกึก          “เฮียใหญ่...” เธอพึมพำเสียงแผ่ว          ชายในวัยสามสิบแปดปีอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตเนื้อลื่นลายเวอร์ซาเช่สีเข้มที่ปลดกระดุมลงมาสามเม็ด เผยให้เห็นแผงอกแกร่งและรอยสักมังกรดำสยายปีกที่พาดผ่านลาดไหล่ดูดุดันอันตราย ใบหน้าหล่อเหลาร้ายกาจแบบฉบับหนุ่มเชื้อสายจีนนั้นดูเย็นชาทว่าแฝงเสน่ห์เย้ายวน นัยน์ตาเรียวคมกริบที่จ้องมองมาทางเธอนิ่งลึกราวกับเ