Lahat ng Kabanata ng ซีรี่ส์ รักระห่ำคนเถื่อน: Kabanata 11 - Kabanata 20

 ไม่ต่างอะไรจากเสื้อนักศึกษา เสียงผ้าลูกไม้ที่บอบบางขาดติดมือเขาเหมือนกระดาษ ความอิสระที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดปะทะเข้ากับไอเย็น ยอดอกแข็งขืนหดเกร็งจากความหนาวและความตื่นตระหนก          “สวย...” เขาคำราม แล้วก้มลง          ขวัญข้าวหลับตาปี๋กรีดร้องเสียงที่ไม่มีใครได้ยินเมื่อความร้อนชื้นครอบครองยอดอก ดูดดึงขบเม้มจนหล่อนเจ็บ...เจ็บจน...เสียว          ความรู้สึกแปลกปลอมที่น่ารังเกียจแล่นปราดจากยอดอกลงไปสู่เบื้องล่างที่เริ่มทรยศหล่อนอย่างสิ้นเชิง          “ไม่...ไม่...พอแล้ว...สิงห์...ฉัน...ฉันยอมแล้ว...ยอมทุกอย่าง...แล้ว...” หล่อนสะอื้น          นี่คือการยอมจำนน การสิ้นฤทธิ์ที่เขาต้องการ สิงห์เงยหน้าขึ้นจากอกที่ช้ำจากการถูกบดขยี้ ดวงตาแดงก่ำจ้องหญิงสาว เขารู้ว่าหล่อนได้แตกสลายแล้ว      

          แสงคือสิ่งแรกที่ปลุกหล่อนเปรียบเสมือนการกระชากวิญญาณที่ล่องลอยหนีความเจ็บปวดไปตลอดทั้งคืนให้กลับเข้ามาในร่างที่รกร้าง          แสงอาทิตย์ยามเช้าสีส้มอมม่วงสาดทะลุกระจกหน้ารถที่เต็มไปด้วยคราบฝุ่นและซากแมลง มันอาบไล้ใบหน้าที่ชาด้านและมือที่เปื้อนดินของหล่อน          ขวัญข้าวกะพริบตา เปลือกตาหนักอึ้งและบวมเจ่อ คอแห้งผากเหมือนมีทรายอัดอยู่ และความเจ็บมันก็ถาโถมกลับมา          เจ็บที่ข้อเท้าซึ่งบวมเป่งจนแทบจะระเบิด ทุกแรงสั่นสะเทือนของรถมันส่งความปวดแล่นปราดขึ้นมาถึงสมอง เจ็บที่ข้อมือที่มีรอยช้ำสีม่วง เจ็บที่ผิวเนื้อทุกส่วนที่เสียดสีกับผ้าหยาบ ๆ ของเสื้อเขา และเจ็บที่แกนกลาง ความเจ็บที่ฉีกขาดที่บัดนี้มันกลายเป็นความด้านชา ทื่อหน่วง ตอกย้ำว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นมันคือเรื่องจริง          รถยังวิ่ง เครื่องยนต์คำรามสม่ำเสมอ แรงสั่น

กลิ่นน้ำมันเครื่องไหม้ฉุนกึกผสมกับกลิ่นจาระบีและควันเชื่อมเหล็ก มันคือกลิ่นที่คนทั่วไปมักเบือนหน้าหนีด้วยความรังเกียจ แต่สำหรับ “กล้า” มันคือกลิ่นของอำนาจและเงินตรา ร่างสูงใหญ่ยืนตระหง่านอยู่กลาง ‘อู่ช่างกล้า’ ท่อนบนที่เปลือยเปล่า อวดมัดกล้ามสีทองแดงแน่นขนัดที่ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อไคลและเปรอะเปื้อนคราบน้ำมันสีดำฝังลึกตามผิวหนัง ท่อนล่างสวมเพียงกางเกงยีนส์ตัวเก่าสีซีดที่ขาดวิ่น เผยให้เห็นรอยเปื้อนและร่องรอยการใช้งานอย่างหนักหน่วง รองเท้าคอมแบตคู่ใจที่สึกกร่อนย่ำลงบนพื้นปูนที่เต็มไปด้วยคราบสกปรกอย่างมั่นคง ที่นี่คืออาณาจักรของเขา อู่ซ่อมรถบรรทุกและรถแต่งที่ใหญ่ที่สุดบนทางหลวงสายหลักที่ตัดผ่านทุ่งกว้าง มันตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวริมถนนสายเอเชียที่รถบรรทุกวิ่งกันขวักไขว่ตลอดทั้งวันทั้งคืน รอบด้านคือความเวิ้งว้างของทุ่งนาและป่าหญ้า ไกลออกไปจากเขตเมืองที่ศิวิไลซ์ เป็นเหมือนโอเอซิสแห่งเดียวของบรรดาสิงห์รถบรรทุกที่ต้องการที่พึ่งพิงยามยาก แสงไฟจากหัวเชื่อมในมือของลูกน้องสาดส่องวูบวาบกระทบใบหน้าที่คมเข้มและรกครึ้มไปด้วยไรเครา ดวงตาสีน้ำตาลไหม้ของเขาทอดมองโครง

          รถลากคันยักษ์เลี้ยวผ่านรั้วเหล็กดัดสูงท่วมหัวที่ขึ้นสนิมเขรอะเข้าไปในลานกว้าง แสงไฟสปอร์ตไลท์ดวงใหญ่สาดส่องลงมาจากเสาสูง เผยให้เห็นอาณาจักรของ ‘ช่างกล้า’          มันไม่ใช่แค่อู่ซ่อมรถธรรมดา แต่มันคือสุสานของเครื่องจักรยักษ์ ซากหัวรถสิบล้อเก่านอนเรียงรายเหมือนโครงกระดูกสัตว์ดึกดำบรรพ์ ยางรถยนต์ขนาดมหึมากองพะเนินเทินทึก กลิ่นน้ำมันเครื่องเก่าและกลิ่นเหล็กเปียกฝนลอยคลุ้งตลบอบอวล ยิ่งผสมกับบรรยากาศมืดสลัวและสายฝนที่ยังเทกระหน่ำ ที่นี่ดูเหมือนฉากในหนังสยองขวัญมากกว่าสถานบริการ          “ลงมา”          เสียงห้าวห้วนปลุกมุกดาจากภวังค์ความกลัว รถจอดสนิทแล้วอยู่ภายในโรงเรือนหลังคาเมทัลชีทสูงโปร่ง กล้าเปิดประตูรถกระบะแล้วกระโดดลงไปโดยไม่คิดจะหันมามองหรือแสดงความสุภาพบุรุษด้วยการช่วยพยุงเธอ          มุกดากัดฟัน หยิบกระเป๋าถือราคาแ

          แสงแดดยามสายลอดผ่านรอยแตกของผนังสังกะสีเข้ามาแยงตา ปลุกมุกดาให้ตื่นขึ้นจากฝันร้ายสู่ความจริงที่ร้ายยิ่งกว่า          หญิงสาวขยับตัวด้วยความยากลำบาก ความปวดร้าวแล่นพล่านไปทั่วร่างจากการต้องนอนขดตัวบนฟูกเก่า ๆ ที่เหม็นอับและแข็งกระด้างเมื่อคืนนี้ เธอใช้เวลาทั้งคืนขัดพื้นห้องที่เต็มไปด้วยฝุ่นและคราบสกปรกจนมือพอง ทั้งน้ำตาและเหงื่อผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก          ปัง! ปัง! ปัง!          เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวจนฝุ่นบนหลังคาร่วงกราวลงมา          “ตื่นได้แล้ว! จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหน!”          เสียงตะโกนห้าวห้วนของเจ้าหนี้ดังทะลุเข้ามา มุกดาสะดุ้งสุดตัว รีบจัดเสื้อยืดตัวโคร่งที่เขายัดเยียดให้ใส่เมื่อคืนให้เข้าที่เข้าทาง เสื้อตัวนี้หลวมโพรกจนคอกว้างตกลงมาเป