All Chapters of ซีรี่ส์ รักระห่ำคนเถื่อน: Chapter 41 - Chapter 50

          นายหัวเสือเดินนำหน้าไปอย่างรวดเร็ว เขาทำงานอย่างคล่องแคล่วและไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย สายตาคมกริบของเขาคอยลอบมองหญิงสาวที่เดินลากขาตามหลังมาเป็นระยะ เขาเห็นความเหนื่อยล้า เห็นคราบน้ำตา และเห็นความเจ็บปวดของเธอ แต่ความแค้นที่ฝังลึกทำให้เขาเลือกที่จะเมินเฉยและตะคอกเร่งรัดเธอต่อไป          “เดินให้มันเร็ว ๆ หน่อย ชักช้าเป็นเต่าคลานแบบนี้ ชาติไหนหนี้มึงจะหมด”          “ฉันไม่ไหวแล้ว ถังมันหนัก โอ๊ย!”          ก้อนหินที่ซ่อนอยู่ในดินโคลนทำให้รองเท้าบูทของน้ำหวานสะดุด ร่างบางล้มขมำลงไปกองกับพื้นดินแฉะ ๆ ถังพลาสติกหลุดมือ ก้อนขี้ยางและน้ำเหม็นเปรี้ยวสาดกระจายเปรอะเปื้อนไปทั่วทั้งตัวเธอ เสื้อผ้าและใบหน้าสวยหวานเต็มไปด้วยคราบโคลนและคราบสกปรก หญิงสาวจุกจนพูดไม่ออก ความอดทนที่ตึงเปรี๊ยะมาตลอดหลายชั่วโมงขาดผึงลงในวินาทีนั้น          เส

          ความมืดมิดโรยตัวเข้าปกคลุมหุบเขาเสืออย่างรวดเร็วพร้อมกับเมฆฝนสีดำทะมึนที่ก่อตัวขึ้นอีกครั้งในยามเย็น เสียงฟ้าร้องครืนครั่นดังก้องสะท้อนไปทั่วเทือกเขาราวกับธรรมชาติกำลังโกรธเกรี้ยวและพร้อมจะลงทัณฑ์ทุกสรรพสิ่งบนโลกใบนี้ หยาดพิรุณเริ่มโปรยปรายลงมาอย่างหนักหน่วง สายลมกรรโชกแรงพัดเอากิ่งไม้แห้งปลิวว่อน บรรยากาศของอาณาจักรไร่ปาล์มและสวนยางพาราในยามนี้ทั้งเหน็บหนาวและวังเวงจนน่าใจหาย          นายหัวเสือในชุดทำงานที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อและละอองฝน ก้าวเท้ายาว ๆ ย่ำลงบนพื้นดินโคลนที่เฉอะแฉะ มุ่งหน้าตรงไปยังกระท่อมไม้เก่าซอมซ่อท้ายสวนยางพารา ในมือหนาข้างหนึ่งหิ้วปิ่นโตเถาเล็กที่บรรจุข้าวสวยและกับข้าวพื้นบ้านง่าย ๆ ส่วนอีกข้างถือไฟฉายกระบอกใหญ่ส่องนำทาง          คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนเป็นปม ตลอดช่วงบ่ายที่เขาออกไปคุมคนงานในไร่ปาล์ม ภาพใบหน้าหวานที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำตาและร่างกายที่อ่อนปวกเปียกหมดสติไปในอ้อมแขนของเขากลางป่ายังคงตามหลอกห

          แสงสว่างยามสายลอดผ่านรอยแตกของฝาผนังไม้ขัดแตะเข้ามาตกกระทบเปลือกตาที่บวมช้ำที่ผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก น้ำหวานค่อย ๆ ขยับตัวตื่นขึ้นมาจากห้วงนิทราที่แสนยาวนาน ความรู้สึกแรกที่รับรู้คือความหนักอึ้งที่ศีรษะ แม้ว่าพิษไข้ที่เล่นงานอย่างหนักเมื่อคืนจะทุเลาลงไปมากแล้ว แต่ร่างกายของเธอยังคงอ่อนล้าไร้เรี่ยวแรง หญิงสาวกะพริบตาปรับโฟกัส ภาพเพดานสังกะสีขึ้นสนิมของกระท่อมท้ายสวนยางค่อย ๆ ปรากฏชัดขึ้นในครรลองสายตา          เธอยันกายขึ้นนั่งช้า ๆ สัมผัสได้ถึงความนุ่มของเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งที่สวมใส่อยู่ กลิ่นหอมจาง ๆ ของสบู่ผสมกับกลิ่นบุหรี่และไอแดดอันเป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของนายหัวเสือยังคงเจือจางอยู่บนเนื้อผ้า          ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนไหลย้อนกลับเข้ามาในความทรงจำราวกับม้วนฟิล์มที่ถูกฉายซ้ำ อ้อมกอดที่แสนดิบเถื่อนทว่าอบอุ่นอย่างประหลาด การป้อนยาที่เอาแต่ใจ และความรู้สึกปลอดภัยที่เธอเผลอซึมซับเอาไว้ในยามที่ร่างกายและจิตใจอ่อนแอที่สุด

          “มึงเห็นเต็มสองตาแล้วน้ำหวาน พ่อมึงคือปีศาจ และมึงก็ถูกปีศาจตนนั้นทิ้งให้มารับกรรมแทน”          “อ๊าาาาา!!!”          น้ำหวานกรีดร้องออกมาสุดเสียง ร่างบางทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นห้องทำงาน เธอปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายใคร สองมือยกขึ้นปิดหน้า ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนตัวโยน ความเจ็บปวดจากการถูกพ่อแท้ ๆ หักหลัง ผสมปนเปกับความรู้สึกผิดบาปอย่างมหันต์ที่ครอบครัวของเธอทำไว้กับเขา มันหนักอึ้งจนเธอแบกรับเอาไว้ไม่ไหวอีกต่อไป          “ฉันขอโทษ เสือฉันขอโทษ”          เธอละล่ำละลักพูดออกมาทั้งน้ำตา คลานเข่าเข้าไปหาชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ สองมือสั่นเทาเอื้อมไปเกาะกุมท่อนขาแกร่งของเขาเอาไว้ราวกับคนจมน้ำที่พยายามหาขอนไม้เพื่อยึดเหนี่ยว          “ฉันไม่รู้ ฉันไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย พ่อฉันฆ่า

          แสงแดดยามเช้าทอประกายลอดผ่านผ้าม่านสีเข้มเข้ามาภายในห้องนอนกว้างขวางของบ้านไม้หลังใหญ่บนเนินเขา อากาศยามเช้าของภาคใต้ยังคงเย็นสบายและบริสุทธิ์ แตกต่างจากพายุอารมณ์ที่พัดกระหน่ำอย่างบ้าคลั่งเมื่อคืนที่ผ่านมาอย่างสิ้นเชิง บนเตียงคิงไซส์ที่ยับย่น ร่างอรชรของน้ำหวานยังคงหลับสนิทอยู่ในอ้อมกอดที่แข็งแกร่งราวกับปราการหินของนายหัวเสือ ท่อนแขนล่ำสันที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยสักพาดทับอยู่บนเอวคอดกิ่ว กอดรัดเธอเอาไว้แนบอกราวกับกลัวว่าหากคลายวงแขนออกหญิงสาวจะอันตรธานหายไป          น้ำหวานค่อย ๆ ขยับเปลือกตาขึ้นช้า ๆ สัมผัสแรกที่รับรู้คือความอบอุ่นจากแผงอกกว้างที่เธอซุกซบอยู่ กลิ่นอายความดิบเถื่อนผสมกับกลิ่นสบู่บุรุษเพศลอยเตะจมูก เธอเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าคมเข้มที่ยังคงหลับสนิท ไรเคราสากระคายที่ปลายคางและสันกรามแกร่งทำให้เขาดูอันตราย ทว่ายามที่ดวงตาดุดันคู่นั้นปิดลง เขากลับดูเงียบสงบและไร้พิษสง รอยยิ้มบาง ๆ ผุดขึ้นบนริมฝีปากอิ่มที่บวมเจ่อจากการถูกลงทัณฑ์อันแสนหวานเมื่อคืน