All Chapters of ซีรี่ส์ รักระห่ำคนเถื่อน: Chapter 61 - Chapter 70

          ความวุ่นวายของตลาดมหาทรัพย์ยังเหมือนเช่นทุกวัน เสียงสับกระดูกหมู เสียงตะโกนเรียกลูกค้า และกลิ่นคาวปลาคลุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ ทว่าสำหรับบัวบูชาแล้ว โลกทั้งใบของเธอไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป          ร่างบางในชุดเสื้อยืดสีซีดกับกางเกงยีนส์ตัวเก่ากำลังก้มหน้าก้มตาพรมน้ำลงบนผักกาดหอมเพื่อความสดใหม่ ทว่าทุกการเคลื่อนไหวกลับเต็มไปด้วยความประหม่าและหวาดระแวง หญิงสาวยกหลังมือขึ้นแตะริมฝีปากอิ่มของตัวเองเบา ๆ ความเจ็บแปลบและรอยบวมเจ่อที่ปรากฏชัดเจนบนกลีบปากคือหลักฐานชั้นดีที่ตอกย้ำถึงเหตุการณ์อัปยศเมื่อวานเย็น          “นี่เอ็งเห็นเหมือนที่ข้าเห็นไหมนังศรี” เสียงซุบซิบจากแม่ค้าขายผลไม้แผงติดกันลอยแว่วมาเข้าหู “ปากบวมเจ่อขนาดนั้น แถมเมื่อวานไอ้จงยังลงมาหิ้วปีกขึ้นไปบนตึกอีก เสร็จเฮียใหญ่ไปแล้วแน่ ๆ”          “ชู่ว! เอ็งก็เบาเสียงหน่อยสิวะ เดี๋ยวหูตาเฮียใหญ่ก็คาบข่าวไปบอกนายหรอก”&

          เวลาล่วงเลยไปจนถึงช่วงหัวค่ำ ตลาดมหาทรัพย์เริ่มวาย พ่อค้าแม่ค้าต่างพากันเก็บของกลับบ้าน บัวบูชาจัดการฉีดน้ำล้างแผงไม้ไผ่จนสะอาด เธอเดินไปล้างมือและล้างหน้าที่ก๊อกน้ำหลังตลาด หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำรุนแรงจนเจ็บหน้าอก เมื่อถึงเวลาที่เธอต้องทำตามข้อตกลง          สองขาเรียวสั่นเทาขณะก้าวขึ้นบันไดของตึกแถวสามชั้น ทุกย่างก้าวเหมือนการเดินเข้าสู่แดนประหาร ยิ่งเข้าใกล้ประตูห้องทำงานแอร์เย็นฉ่ำบานนั้นเท่าไหร่ ลมหายใจของเธอก็ยิ่งติดขัด          ก๊อก...ก๊อก...          บัวบูชาเคาะประตูด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะค่อย ๆ ผลักบานประตูเข้าไป          ภายในห้องสลัวลงกว่าเมื่อวาน เฮียใหญ่ไม่ได้นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน แต่เขากำลังนั่งเอนหลังจิบเหล้าสีอำพันอยู่บนโซฟาหนังตัวยาวกลางห้อง เสื้อเชิ้ตลายมังกรของเขาปลดกระดุมออกกว้างกว่าเดิมจนเห

          เครื่องปรับอากาศในห้องบรรยายขนาดใหญ่เย็นเฉียบจนทะลุผ่านเสื้อคาร์ดิแกนตัวหนา ทว่าแผ่นหลังของบัวบูชากลับชุ่มโชกไปด้วยหยาดเหงื่อเย็นเยียบ หญิงสาวนั่งหลังตรงแหน่วอยู่บนเก้าอี้เลกเชอร์พลาสติก ทุกครั้งที่ขยับตัวเพื่อจดตามสไลด์หน้ากระดาน ความเจ็บร้าวจากจุดกึ่งกลางกายจะแล่นริ้วขึ้นมาตามไขสันหลัง เป็นเครื่องเตือนความจำชั้นดีถึงความป่าเถื่อนบนโต๊ะทำงานกระจกเมื่อคืนนี้          สภาพร่างกายที่บอบช้ำทำให้เธอต้องสวมเสื้อคาร์ดิแกนสีทึบรูดซิปจนปิดคอเสื้อนักศึกษา เพื่อซ่อนรอยจ้ำแดงสีกุหลาบที่กระจายอยู่ทั่วลำคอและลาดไหล่ บัวบูชาพยายามเพ่งสมาธิไปที่เสียงของอาจารย์หน้าห้อง แต่ภาพในหัวกลับมีเพียงดวงตาคมกริบดุดันและกลิ่นบุหรี่คละคลุ้งของซาตานร้ายที่ตราตรึงอยู่ในทุกอณูความรู้สึก          “บัว...บัวบูชา”          เสียงกระซิบเรียกเบา ๆ ทำให้ร่างบางสะดุ้งสุดตัวราวกับคนขวัญผวา หันไปมองก็พบกับวายุ เพ

          ตุ้บ!          สมุดปกแข็งเล่มเล็กสีดำถูกโยนลงบนตักของบัวบูชา หญิงสาวที่เพิ่งสวมบราเซียเสร็จชะงักมือ นัยน์ตากลมโตที่ยังคงบวมช้ำตวัดมองชายร่างสูงใหญ่ที่ยืนอัดควันบุหรี่อยู่ปลายเตียง เฮียใหญ่อยู่ในชุดกางเกงสแล็กสีเข้มเพียงตัวเดียว ท่อนบนเปลือยเปล่าอวดมัดกล้ามและรอยสักมังกรดำที่ดูน่าเกรงขาม          “เปิดดูสิ” เขาสั่งเสียงเรียบ พ่นควันสีเทาลอยคลุ้งไปในอากาศ          บัวบูชาหยิบสมุดเล่มนั้นขึ้นมาเปิดดูด้วยมือที่สั่นเทา หน้าแรกของสมุดมีตัวหนังสือลายมือหวัด ๆ เขียนด้วยหมึกสีแดงเอาไว้ชัดเจน         ‘ยอดหนี้ตั้งต้น 500,000 บาท (ยังไม่รวมดอกเบี้ย)’          “นี่...นี่มันอะไรกันจ๊ะเฮีย”          “สมุดบัญชี

          โลกทั้งใบแกว่งไกวราวกับลูกตุ้มนาฬิกา เสียงจอแจของพ่อค้าแม่ค้าในตลาดมหาทรัพย์ที่เคยดังก้องบัดนี้อื้ออึงคล้ายเสียงหึ่ง ๆ ของฝูงผึ้ง บัวบูชาพยายามกะพริบตาถี่ ๆ เพื่อขับไล่ภาพตรงหน้าที่พร่าเลือน ทว่าความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านออกมาจากลมหายใจของตัวเองกลับยิ่งทำให้สติสัมปชัญญะของเธอลดน้อยถอยลง          หญิงสาวใช้สองมือที่สั่นเทายึดขอบแผงไม้ไผ่เอาไว้แน่นเพื่อพยุงกาย ร่างกายของเธอประท้วงอย่างหนักหน่วงมาตั้งแต่เช้า ความร้าวระบมที่จุดกึ่งกลางกายจากการถูกย่ำยีอย่างป่าเถื่อนทั้งบนโต๊ะทำงานและในรถเมื่อวานนี้ ผสมปนเปกับความเครียดและการพักผ่อนที่ไม่เพียงพอ ทำให้พิษไข้เล่นงานเธอจนแทบยืนไม่อยู่          สร้อยทองคำลายกระดูกมังกรเส้นโตที่คล้องอยู่บนลำคอบัดนี้รู้สึกหนักอึ้งราวกับโซ่ตรวนเส้นใหญ่ที่ถ่วงให้เธอจมลงสู่ก้นทะเล บัวบูชาหอบหายใจรวยริน เหงื่อเย็นเยียบผุดซึมเต็มกรอบหน้าซีดเซียว เธออยากจะทรุดตัวลงนั่งพัก แต่กฎเหล็กของคนบนตึกที่สั่งให้เธอยืนขายข