All Chapters of ซีรี่ส์ รักระห่ำคนเถื่อน: Chapter 81 - Chapter 86

          แควก! แควก!          เสียงกระดาษถูกฉีกกระชากขาดวิ่นดังทำลายความเงียบที่น่าอึดอัด เฮียใหญ่หันขวับกลับมามองด้วยความตกตะลึง นัยน์ตาคมกริบเบิกกว้างเมื่อเห็นสมุดบัญชีปกดำที่เขาใช้ผูกมัดเธอมาตลอด บัดนี้ถูกสิบนิ้วเล็กฉีกทิ้งจนไม่เหลือชิ้นดี เศษกระดาษปลิวว่อนร่วงหล่นกระจายเต็มพื้น          “มึงทำบ้าอะไรบัว!”          “หนูไม่ไป”          เสียงหวานสั่นเครือแต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว บัวบูชาเงยหน้าขึ้นสบตากับซาตานร้ายทั้งน้ำตา          “เฮียไม่มีสิทธิ์มาไล่หนู หนี้ห้าแสนหนูยังชดใช้ให้เฮียไม่หมดเลย เฮียจะมาไล่หนูไปได้ยังไง”          “กูบอกแล้วไงว่ากูยกหนี้ให้มึงหมดแล้ว โฉนดก็คืนให้แล้ว มึงเป็นอิสระแล้ว ได้ยินไหม!” ชายหน

“คุณครูครับ...รับรักนักเลงหน่อย” เป็นนิยายรักโรแมนติกคอเมดี้ที่หยิบเอาความดิบเถื่อนสไตล์นักเลงโข่ง มาคลุกเคล้ากับความอ่อนโยนขี้อ้อนระดับลูกหมาตัวโต (ในโหมดคลั่งรัก) คุณจะได้พบกับผู้ชายที่พร้อมจะชักมีดขู่คนทั้งตลาด แต่กลับยอมยืนตัวลีบให้คุณครูตัวเล็ก ๆ ถือไม้บรรทัดเหล็กดุเอาดื้อ ๆ รับรองว่าทุกคนจะได้อมยิ้ม หัวเราะ และหมั่นไส้ในความหน้ามึน เอาแต่ใจ และความ 'อึด ถึก ทน' ของพี่จงไปพร้อม ๆ กันแน่นอนค่ะ ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ ไอ้จง กูขอสั่งให้มึงไปสมัครเรียน กศน. แล้วเอาวุฒิ ม.6 มาประเคนให้กูภายในปีนี้ให้ได้ ไม่งั้นมึงเตรียมตัวโดนปลดจากการเป็นมือขวากูได้เลย!”          เสียงกัมปนาทของเฮียใหญ่ เจ้าพ่อตลาดมหาทรัพย์ยังคงดังก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาท          ชายหนุ่มวัยสามสิบปีบริบูรณ์นั่งขมวดคิ้วยุ่ง ถอนหายใจเฮือกใหญ่เป็นรอบที่ร้อยของวัน ร่างสูงใหญ่บึกบึนที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้าม ซ่อ

          หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป ไวเหมือนโกหกสำหรับครูพราว แต่ยาวนานเหมือนตกนรกขุมที่สิบแปดสำหรับจง          เช้าวันอาทิตย์ที่ควรจะได้นอนตื่นสายหรือไปเดินตรวจเก็บค่าเช่าแผงในตลาดมหาทรัพย์ จงกลับต้องมายืนปั้นหน้ายักษ์อยู่หน้ากระจก พยายามยัดร่างหนาบึกบึนของตัวเองลงในเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ลูกน้องไปตะเวนหาซื้อไซซ์ใหญ่ที่สุดมาให้ แม้กระดุมปริ ๆ ตรงหน้าอกจะดูอันตรายราวกับพร้อมจะดีดใส่ตาคนมองได้ทุกเมื่อ แต่มันก็ดูเรียบร้อยกว่าเสื้อโปโลเมื่อสัปดาห์ก่อนมาก          “ลูกพี่ครับ วันนี้หล่อเฟี้ยวเลยครับ รับรองว่าครูแว่นเห็นต้องตะลึง” ไอ้เข้ม ลูกน้องคนสนิทเอ่ยปากชมเปาะ ขณะยื่นกระเป๋าเป้ใบจิ๋วให้เจ้านาย          “มึงแน่ใจนะว่าการบ้านที่กูสั่งให้พวกมึงทำ เรียบร้อยดี” จงปรายตาถามเสียงเข้ม          “ระดับนี้แล้วครับพี่จง ผมเกณฑ์ไอ้พวกลูกน้องที่จบ ป.6 มานั