All Chapters of ซีรี่ส์ รักระห่ำคนเถื่อน: Chapter 81 - Chapter 90

          แควก! แควก!          เสียงกระดาษถูกฉีกกระชากขาดวิ่นดังทำลายความเงียบที่น่าอึดอัด เฮียใหญ่หันขวับกลับมามองด้วยความตกตะลึง นัยน์ตาคมกริบเบิกกว้างเมื่อเห็นสมุดบัญชีปกดำที่เขาใช้ผูกมัดเธอมาตลอด บัดนี้ถูกสิบนิ้วเล็กฉีกทิ้งจนไม่เหลือชิ้นดี เศษกระดาษปลิวว่อนร่วงหล่นกระจายเต็มพื้น          “มึงทำบ้าอะไรบัว!”          “หนูไม่ไป”          เสียงหวานสั่นเครือแต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว บัวบูชาเงยหน้าขึ้นสบตากับซาตานร้ายทั้งน้ำตา          “เฮียไม่มีสิทธิ์มาไล่หนู หนี้ห้าแสนหนูยังชดใช้ให้เฮียไม่หมดเลย เฮียจะมาไล่หนูไปได้ยังไง”          “กูบอกแล้วไงว่ากูยกหนี้ให้มึงหมดแล้ว โฉนดก็คืนให้แล้ว มึงเป็นอิสระแล้ว ได้ยินไหม!” ชายหน

“คุณครูครับ...รับรักนักเลงหน่อย” เป็นนิยายรักโรแมนติกคอเมดี้ที่หยิบเอาความดิบเถื่อนสไตล์นักเลงโข่ง มาคลุกเคล้ากับความอ่อนโยนขี้อ้อนระดับลูกหมาตัวโต (ในโหมดคลั่งรัก) คุณจะได้พบกับผู้ชายที่พร้อมจะชักมีดขู่คนทั้งตลาด แต่กลับยอมยืนตัวลีบให้คุณครูตัวเล็ก ๆ ถือไม้บรรทัดเหล็กดุเอาดื้อ ๆ รับรองว่าทุกคนจะได้อมยิ้ม หัวเราะ และหมั่นไส้ในความหน้ามึน เอาแต่ใจ และความ 'อึด ถึก ทน' ของพี่จงไปพร้อม ๆ กันแน่นอนค่ะ ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ ไอ้จง กูขอสั่งให้มึงไปสมัครเรียน กศน. แล้วเอาวุฒิ ม.6 มาประเคนให้กูภายในปีนี้ให้ได้ ไม่งั้นมึงเตรียมตัวโดนปลดจากการเป็นมือขวากูได้เลย!”          เสียงกัมปนาทของเฮียใหญ่ เจ้าพ่อตลาดมหาทรัพย์ยังคงดังก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาท          ชายหนุ่มวัยสามสิบปีบริบูรณ์นั่งขมวดคิ้วยุ่ง ถอนหายใจเฮือกใหญ่เป็นรอบที่ร้อยของวัน ร่างสูงใหญ่บึกบึนที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้าม ซ่อ

          หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป ไวเหมือนโกหกสำหรับครูพราว แต่ยาวนานเหมือนตกนรกขุมที่สิบแปดสำหรับจง          เช้าวันอาทิตย์ที่ควรจะได้นอนตื่นสายหรือไปเดินตรวจเก็บค่าเช่าแผงในตลาดมหาทรัพย์ จงกลับต้องมายืนปั้นหน้ายักษ์อยู่หน้ากระจก พยายามยัดร่างหนาบึกบึนของตัวเองลงในเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ลูกน้องไปตะเวนหาซื้อไซซ์ใหญ่ที่สุดมาให้ แม้กระดุมปริ ๆ ตรงหน้าอกจะดูอันตรายราวกับพร้อมจะดีดใส่ตาคนมองได้ทุกเมื่อ แต่มันก็ดูเรียบร้อยกว่าเสื้อโปโลเมื่อสัปดาห์ก่อนมาก          “ลูกพี่ครับ วันนี้หล่อเฟี้ยวเลยครับ รับรองว่าครูแว่นเห็นต้องตะลึง” ไอ้เข้ม ลูกน้องคนสนิทเอ่ยปากชมเปาะ ขณะยื่นกระเป๋าเป้ใบจิ๋วให้เจ้านาย          “มึงแน่ใจนะว่าการบ้านที่กูสั่งให้พวกมึงทำ เรียบร้อยดี” จงปรายตาถามเสียงเข้ม          “ระดับนี้แล้วครับพี่จง ผมเกณฑ์ไอ้พวกลูกน้องที่จบ ป.6 มานั

          เย็นวันศุกร์ ตลาดมหาทรัพย์คลาคล่ำไปด้วยผู้คนที่มาจับจ่ายซื้อของสดและอาหารเย็น ครูพราวในชุดเสื้อยืดสีขาวและกางเกงยีนส์ทะมัดทะแมง กำลังเดินเลือกซื้อผักสดและเนื้อหมูเพื่อนำกลับไปทำกับข้าวที่แฟลต          ที่นี่เป็นอาณาจักรของ ‘เฮียใหญ่’ มาเฟียชื่อดังที่ใคร ๆ ก็รู้จัก ครูพราวเคยได้ยินกิตติศัพท์ความน่ากลัวของตลาดแห่งนี้มาบ้าง แต่เพราะของสดที่นี่ราคาถูกและคุณภาพดี เธอจึงมักจะแวะมาซื้อของเป็นประจำ แม้จะรู้เต็มอกว่า ‘นายจง’ ลูกศิษย์โข่งหน้ามึนของเธอคือเบอร์สองของสถานที่แห่งนี้ แต่ท่าทีซื่อบื้อตอนหัดจับดินสอกับรอยยิ้มโง่งมที่เขามักจะส่งให้เธอในห้องเรียน ก็ทำให้ครูสาวนึกภาพความป่าเถื่อนของเขาไม่ออกเลยจริง ๆ          จนกระทั่งวันนี้...          “ช่วยด้วย! ขโมย! มันล้วงกระเป๋ายาย!”          เสียงตะโกนแหบพร่าของแม่ค้าชราวัยเจ็ดสิบดัง

          เวลาสองทุ่มตรง ณ ห้องพักส่วนตัวชั้นบนสุดของโกดังท้ายตลาดมหาทรัพย์ สถานที่ที่เคยเป็นแหล่งซ่องสุมกำลังพลและวางแผนทวงหนี้ บัดนี้กลับถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบสงัดชวนอึดอัด ชายฉกรรจ์รอยสักเต็มตัวสองสามคนกำลังนั่งจับเจ่าอยู่ตรงมุมห้อง ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง หรือขยับตัวให้เกิดเสียงกระตุกกระติก เพราะเกรงว่าจะไปขัดสมาธิของ ‘ลูกพี่’ ที่กำลังนั่งหน้านิ่วคิ้วขมวด จ้องหน้าจอสมาร์ตโฟนราวกับกำลังกู้ระเบิดเวลา          จงนั่งขัดสมาธิอยู่บนโซฟาหนังสีดำตัวใหญ่ นิ้วชี้ที่สากกร้านและใหญ่เท่านิ้วโป้งคนปกติ กำลังจิ้มลงบนแป้นพิมพ์หน้าจอโทรศัพท์อย่างเชื่องช้าและยากลำบาก เขากัดริมฝีปากแน่น พิมพ์แล้วก็ลบ ลบแล้วก็พิมพ์ใหม่ วนเวียนอยู่แบบนี้มาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว          “ไอ้เข้มมึงมานี่ซิ” จงเอ่ยเรียกเสียงเข้มโดยไม่เงยหน้าจากจอ          ไอ้เข้มสะดุ้งสุดตัว รีบคลานเข่าเข้ามาหาลูกพี่อย่างรู้งาน