All Chapters of ซีรี่ส์ รักระห่ำคนเถื่อน: Chapter 71 - Chapter 80

          ควันบุหรี่สีเทาหม่นลอยอวลอยู่ท่ามกลางความเย็นเฉียบของเครื่องปรับอากาศ ปลายบุหรี่ถูกบดขยี้ลงบนที่เขี่ยแก้วคริสตัลเป็นมวนที่เท่าไหร่ของวันก็ไม่อาจนับได้ นัยน์ตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวทอดมองผ่านม่านควันไปยังประตูห้องน้ำที่แง้มออกเล็กน้อย เสียงสายน้ำที่กระทบพื้นกระเบื้องหยุดลงแล้ว แทนที่ด้วยกลิ่นหอมละมุนของครีมอาบน้ำกลิ่นดอกไม้ที่ลอยแตะจมูก ยั่วยวนสัญชาตญาณดิบที่ถูกกดทับมาตลอดเจ็ดวันเต็มให้ปะทุขึ้นมาอีกครั้ง          เจ็ดวันที่ผ่านมาคือความทรมานขั้นสุดของเจ้าพ่อตลาดมหาทรัพย์          เฮียใหญ่ต้องทนนอนกอดเรือนร่างนุ่มนิ่มหอมกรุ่นนี้ทุกคืนโดยทำได้แค่ลูบคลำภายนอก ต้องทนฟังเสียงครางอืออาเวลาที่เด็กสาวละเมอซุกหาไออุ่น และต้องข่มใจเดินหนีเข้าห้องน้ำไปเปิดน้ำเย็นจัดราดรดตัวเพื่อดับความรุ่มร้อนนับครั้งไม่ถ้วน เพียงเพราะคำสั่งเด็ดขาดของไอ้หมอเส็งที่ห้ามเขารังแกเธอจนกว่าแผลจะหายสนิท         

          เฮียใหญ่สอดมือเข้าประสานกับสิบนิ้วเล็กของบัวบูชา กดตรึงข้อมือบางไว้กับที่นอนเหนือศีรษะ นัยน์ตาคมกริบสบตากับดวงตากลมโตที่กำลังหยาดเยิ้มไปด้วยแรงปรารถนา          “เรียกผัวสิบัว ครางชื่อกูออกมาดัง ๆ ให้สมกับที่มึงปล่อยให้กูรอมาเป็นอาทิตย์”          “อ๊า...เฮียใหญ่...อื้อ...ผัวขา...อ๊า หนูเสียว...ลึกไปแล้วจ้ะ...อื้อออ!”          คำเรียกขานที่แสนหวานและเสียงครางออดอ้อนราวกับน้ำมันเบนซินชั้นดีที่สาดรดลงบนกองเพลิง เฮียใหญ่สบถคำหยาบออกมาด้วยความพึงพอใจขั้นสุด เขากระชากแขนเรียวที่จับตรึงไว้ให้คลายออก เปลี่ยนมาสอดท่อนแขนแกร่งเข้าใต้ข้อพับเข่าของเธอ ยกสะโพกกลมกลึงให้ลอยเด่นขึ้นรับแรงกระแทก ก่อนจะเร่งจังหวะให้เร็วและดุดันขึ้นตามสัญชาตญาณดิบเถื่อน         พั่บ! พั่บ! พั่บ!        &n

          “ไม่เป็นไรวายุ เราสบายดี แค่พักผ่อนน้อยน่ะ”          บัวบูชารีบดึงมือออกอย่างสุภาพ เธอรู้ดีว่าถ้าไอ้จงหรือเฮียใหญ่มาเห็นฉากจับมือถือแขนนี้เข้า วายุอาจจะกลายเป็นศพเฝ้าคณะได้          “แต่บัวดู...”          วาจาของวายุขาดหายไปกะทันหัน เมื่อจู่ ๆ ชายฉกรรจ์หน้าแปลกสี่คนในชุดแจ็กเกตหนังสีดำก็โผล่พรวดเข้ามาขวางทางเดิน พวกมันไม่ได้มีท่าทีเหมือนนักศึกษาหรือบุคลากรในมหาวิทยาลัยเลยแม้แต่น้อย กลิ่นอายคุกคามและอันตรายแผ่ซ่านออกมาจนบัวบูชาต้องก้าวถอยหลังตามสัญชาตญาณ          “น้องบัวใช่ไหมจ๊ะ เสี่ยชัยฝากความคิดถึงมาให้แน่ะ ท่านอยากเจอตัวน้องมานานแล้ว ไปเดินเล่นกับพวกพี่หน่อยดีกว่านะ”          หนึ่งในชายฉกรรจ์แสยะยิ้มชั่วร้าย ก่อนจะพุ่งเข้ามากระชากแขนบัวบูชาอย่างแรง &nb

          ฉึก!          เสียงคมมีดปักลึกเข้าสู่เนื้อเยื่อดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของเฮียใหญ่ที่สะดุ้งสุดตัว ทว่าเขาไม่ได้ล้มลงหรือปล่อยร่างบางในอ้อมกอดให้หลุดมือ สัญชาตญาณการปกป้องของมังกรหนุ่มทำงานเร็วกว่าความเจ็บปวด เขาเอี้ยวตัวเพียงเล็กน้อยเพื่อรับคมมีดแทนที่จะปล่อยให้มันพุ่งเข้าหาบัวบูชา มีดพับเล่มยาวปักลึกเข้าที่ต้นแขนซ้าย แผ่ซ่านความเจ็บปวดร้าวลึกไปถึงกระดูก          “ฮึก...เฮีย! เฮียเลือดออก!”          บัวบูชาร้องไห้โฮเมื่อเห็นของเหลวสีแดงฉานไหลซึมออกมาตามแขนเสื้อแจ็กเกตของเขาอย่างรวดเร็ว ความกลัวที่เพิ่งทุเลาลงกลับมาเกาะกุมหัวใจอีกครั้ง          เฮียใหญ่กัดกรามแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน นัยน์ตามืดทึมลงราวนรกอเวจี ความเจ็บปวดที่ต้นแขนไม่ได้ทำให้เขาอ่อนแอลง แต่มันกลับไปจุดระเบิดสัญชาตญาณสัตว์ร้ายที่โหดเหี้ยมที่สุดในตัว

          บัวบูชาชะงักกึก สองมือค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ แววตาที่เขามองมามันไม่ได้มีความหิวกระหาย ไม่ได้มีความหงุดหงิดรำคาญใจ แต่มันคือความนิ่งสงบและเย็นชาอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน          ชายหนุ่มเดินเลี่ยงไปที่โต๊ะทำงานตัวใหญ่ของเขา จัดการหมุนรหัสเปิดตู้เซฟใบก่อมที่ฝังอยู่ใต้โต๊ะ เสียงปลดล็อกดังขึ้นท่ามกลางความเงียบที่น่าอึดอัด เฮียใหญ่หยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมา ตามด้วยสมุดปกแข็งสีดำเล่มเล็กที่เธอเกลียดแสนเกลียด         ปึก!          ซองเอกสารและสมุดบัญชีถูกโยนลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าบัวบูชา          “นี่มัน...อะไรกันจ๊ะเฮีย” หญิงสาวถามเสียงสั่น ลางสังหรณ์ประหลาดเริ่มตีตื้นขึ้นมาจุกที่ลำคอ          “เปิดดูสิ”          บัวบู