جميع فصول : الفصل -الفصل 60

ตอนที่ 51 : เมียที่ชื่อ “มาเบลล์”ทั้งคู่ค่อยๆผละริมฝีปากออกจากกันเมื่อมอบรสจูบให้แก่กันนานหลายนาที ใบหน้าของทั้งคู่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มมาเบลล์เอนหัวซบลงบนบ่าแกร่ง มือเรียวเล็กถูกฝ่ามือหนาของเอลิกซ์กุมไว้หลวม สายตาของฉันมองทอดยาวออกไปสู่ทะเลสาบตรงหน้า ริมฝีปากบางมีแต่รอยยิ้ม ใบหน้าหวานเต็มไปด้วยความสุข ฉันไม่เคยคิดว่าการมีแฟน การมีคนรัก มันจะรู้สึกดีขนาดนี้...ไม่จำเป็นต้องรวยมหาศาล แต่ก็มีความสุขได้ถ้ามีอีกคนคอยเคียงข้างเอลิกซ์ชำเลืองมองคนตัวเล็กก่อนจะทอดสายตาออกไปมองวิวธรรมชาติที่เงียบสงบ มีหนุ่มสาวหลายคู่มาเดตกัน นั่งซบอิงไหล่ไม่ต่างจากคู่ของเขากับมาเบลล์"ตอนนี้เรื่องธุรกิจของนายไปถึงไหนแล้ว คราวหน้าเผื่อพี่เอวามาที่นี่ฉันจะได้บอกพี่สาวนายได้ พี่สาวนายให้ฉันช่วยนายเรื่องงาน""อย่าไปฟังยัยเพ้อเจ้อเยอะ รายนั้นหายใจเข้าก็งานหายใจออกก็งาน ถ้าฉันจริงจังกับงานฉันสามารถทำมันได้ด้วยตัวเอง ฉันจะไม่ให้คนที่ตัวเองรักต้องมาเหนื่อย คนที่ฉันรักมีหน้าที่เลี้ยงลูกอยู่บ้านแค่นั้นก็พอ"คำพูดของเอลิกซ์ทำเอาฉันผละหัวออกจากบ่าแกร่ง และจดจ้องใบหน้าคมคาย'คำว่าลูกออกจากปากผู้ชายที่ชื่อเอลิกซ์'"สีหน้าเ

ตอนที่ 53 : ค่อยๆเติบโตร้านอาหารเล็กๆในกรุงลอนดอน เอลิกซ์กับมาเบลล์เดินจูงมือกันเข้ามาในร้านอาหารที่นัดกับลุงซีโน่ไว้ ใบหน้าของทั้งคู่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม การแต่งกายของทั้งคู่เป็นไปอย่างเรียบง่ายและสบายๆเน้นโทนสีเดียวกัน"สวัสดีค่ะ" ฉันทักทายลุงของเอลิกซ์ด้วยรอยยิ้มและความเป็นกันเอง เพราะพักหลังเอลิกซ์จะคุยเรื่องงานทำให้ฉันกับลุงซีโน่เจอกันอยู่บ่อยครั้ง เลยกลายเป็นว่าการเริ่มต้นทำงานของเอลิกซ์มักมีฉันอยู่ในทุกเหตุการณ์"มาสายนะ" ซีโน่เอ่ยแซวเด็กทั้งสองคนด้วยรอยยิ้ม"เช้าๆมันอดใจไม่ค่อยไหวครับ"เพลี๊ยะมือเรียวเล็กตบเข้าที่บ่าแกร่งและถลึงตาโตจ้องใบหน้าคมคาย"ขอโทษค่ะที่มาช้า""หึ" ซีโน่หัวเราะในลำคอเบาๆ"ก็พูดกับลุง เรื่องจริงทั้งนั้น""แต่เวลาเรามาช้าควรขอโทษทุกครั้ง เวลาเจอลุงซีโน่ก็เหมือนมาเจอลูกค้า" ต่อให้คนตรงหน้าเป็นลุงของเขาแต่เรามาช้าก็ควรจะแสดงความรู้สึกผิด มันคือการเริ่มต้นที่จะก้าวสู่นักธุรกิจ แต่เขายังเอาแต่พูดเล่นทำเหมือนเรื่องตลก"มาเบลล์พูดถูก""ลุงก็เข้าข้างมาเบลล์อีกแล้ว" เอลิกซ์หน้าจ๋อยที่โดนแฟนสาวดุ และยังโดนลุงซ้ำเติมอีกฉันส่งยิ้มบางๆให้กับลุงซีโน่เป็นอันรู้กัน เพ

ตอนที่ 55 : บทละครที่เขียนขึ้นเอง"ฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ......"หญิงสาวร่างบางเดินออกจากโซนโต๊ะวีไอพี เพียงแค่พ้นสายตาของหนุ่มๆ ใบหน้าหวานก็แปลเปลี่ยน ดวงตากลมโตคู่นั้นมีแต่ความหม่นหมองต่างจากก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง เท้าเรียวเล็กเดินไปจนสุดทางและหยุดอยู่หน้าห้องน้ำหญิงของโซนวีไอพี มาเบลล์หมุนตัวกลับไปทางเดิมและเลือกที่จะไม่เข้าไปที่โต๊ะตัวนั้นแต่เลือกนั่งอยู่โต๊ะที่ติดกันมีเพียงฉากกั้นแบ่งโซนชัดเจน ต่อให้เสียงเพลงดังกระหึ่มแต่โซนวีไอพีก็ไม่ได้ดังเท่ากับโซนปกติ และคนที่พูดแข่งกับเสียงเพลงมักไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเสียงตัวเองดังแค่ไหนริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น มือเรียวเล็กกำชายเสื้อแน่นเพื่อข่มอารมณ์ที่มีทั้งเสียใจและโกรธเคือง นัยส์ตาคู่นั้นวูบไหวอยู่หลายครั้งเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่คุ้นหูและเป็นคนที่ตัวเองรักพร่ำพรรณนาความจริงออกมา"กูแค่สงสาร...."ร่างบางยืนตัวสั่นด้วยอารมณ์โกรธและเจ็บปวดเหมือนถูกไม้หน้าสามฟาดหน้าหลายต่อหลายครั้ง"กูไม่ได้รักมาเบลล์..."หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ฉันไม่รู้ว่าอาการตอนนี้เรียกว่าความรู้สึกอะไร แต่มันเหมือนเอาหอกอันแหลมคมมาทิ่มที่หัวใ

ตอนที่ 57 : เตือนสติหลายวันต่อมา...ร้านเหล้าMBในช่วงค่ำของวันหญิงสาวร่างอรชรยืนอยู่บนรองเท้าส้นเข็มเดินเข้ามาในร้านด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง วันนี้ถือเป็นวันแรกของการกลับมาของผู้หญิงที่ชื่อมาเบลล์ ผู้หญิงที่แข็งแกร่ง ความอ่อนแอถูกทิ้งเอาไว้ที่ห้อง ใบหน้าหวานที่เศร้าหมองและร่องรอยของความเสียใจถูกกลบด้วยเครื่องสำอางราคาแพงและหลายวันมานี้ฉันทบทวนเรื่องราวต่างๆมากมาย เสียใจและร้องไห้อยู่ทุกวันจนไม่เป็นอันทำงาน มีเพื่อนเคียงข้างคือไวน์ราคาแพงแต่รสชาติของมันก็ไม่ได้ทำให้ฉันมีความสุข พึ่งรู้ว่าเวลาอกหักแม้แต่ข้าวเม็ดเดียวก็ไม่มีความรู้สึกอยากกิน ฉันใช้ชีวิตอยู่แต่ในคอนโดของตัวเอง ไม่ออกไปไหน เพราะสภาพย่ำแย่ของตัวเองไม่อยากให้ใครเห็น เหตุการณ์ที่เอลิกซ์ทำกับฉันยังคงวนเวียนอยู่ในหัว สิ่งเดียวที่ทำให้ฉันหลับได้คือดื่มให้เมาแล้วผล็อยหลับไปเอง ไม่คิดว่าชีวิตสาวแกร่งต้องมาอ่อนระทวยเพียงเพราะโดนผู้ชายหลอกแต่สุดท้ายคนอย่างมาเบลล์พอล้มแล้วก็ต้องลุกให้เร็วที่สุด ทำให้วันนี้ฉันกลับมาเหยียบที่ร้านตัวเองอีกครั้ง ต่อให้สภาพจิตใจจะไม่ปกติแต่ฉันจะไม่จมปลักกับประสบการณ์ที่เลวร้ายเอลิกซ์หายเงียบไปตั้งแต่เกิดเ

ตอนที่ 59 : ตามง้อสายตาละห้อยมองแผ่นหลังของหญิงสาวร่างอรชรจนสุดสายตา ตั้งแต่เป็นเอลิกซ์มาไม่เคยต้องง้อใคร ไม่เคยต้องตามเฝ้าผู้หญิง เขาควรจะใช้ชีวิตเป็นเอลิกซ์คนเก่าเหมือนที่เธอกำลังเป็นมาเบลล์คนเดิม แต่ไม่รู้ทำไมความรู้สึกนั้นไม่เคยเกิดขึ้นกับเขาเลย ไม่เคยอยากจะออกไปหาเพื่อน ทั้งที่ก่อนหน้านี้เลือกเพื่อนมากกว่าเธอด้วยซ้ำ พออยู่กับตัวเอง ทบทวนกับตัวเอง ทำให้รู้ว่าแท้ที่จริงแล้วเขาขาดเธอไม่ได้ ขาดผู้หญิงที่ชื่อมาเบลล์ไม่ได้ มันคือความรักที่เกิดจากความรู้สึกจริงๆของตัวเอง ถ้าก่อนหน้านี้เขาทำตามความรู้สึกตัวเองและยอมเสียหน้ากับเพื่อน ยอมโดนเพื่อนเยาะเย้ย เขากับเธอคงยังมีความสุข มีรอยยิ้มบนใบหน้าอยู่ทุกวันนี้"ก่อนหน้านี้ฉันเข้าหาเธอเพราะหน้าด้าน ตอนนี้ฉันก็จะง้อเธอเพราะความหน้าด้านของตัวเอง ฉันรู้แล้วว่าสิ่งที่ทำลงไปมันผิดแค่ไหน ถึงมันจะสายเกินไปกว่าจะคิดได้แต่ฉันจะไม่ยอมแพ้"ฝีเท้าแกร่งเดินตามหญิงสาวไปและคิดว่าเธอคงไปหลังร้านที่เป็นห้องทำงานของตัวเอง ทุกส่วนในร้านของนี้เขาคุ้นชินเพราะก่อนหน้านี้ตามติดเธอมาที่ร้านทุกคืน"เข้าไม่ได้นะคะ" เสียงของพนักงานสาวรีบมาห้ามเมื่อเห็นชายหนุ่มร่างสูง