جميع فصول : الفصل -الفصل 70

ตอนที่ 60 : ตามขอโอกาสรถสปอร์ตคู่ใจของมาเบลล์ขับมาจอดในสวนสาธารณะที่อยู่ไม่ไกลจากลอนดอนในยามดึก ใบหน้าหวานไร้ซึ่งอารมณ์แต่นัยส์ตาแดงก่ำ ร่างบางเอนกายพิงกับเบาะหนังและทอดสายตามองตรงไปอย่างไร้จุดมุ่งหมายฉันไม่สนใจด้วยซ้ำว่ารถตัวเองจะอยู่ในสภาพไหน ไม่แม้แต่ลงไปดูความยับเยินของมัน อยู่ๆน้ำตาก็ไหลออกมาเมื่อมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ต่อให้จะเป็นช่วงกลางคืนแต่ภาพในความทรงจำก็ชัดเจน"ไม่รู้ด้วยซ้ำทำไมฉันถึงมาที่นี่ หรือเพราะความทรงจำที่ดีของฉันมันมีที่นี่อยู่ในหัว ฉันไม่รู้จะไปที่ไหน ไม่อยากกลับห้องไปอยู่ในพื้นที่ที่อุดอู้ กลายเป็นว่าฉันมาที่นี่และยิ่งทำให้หัวใจเจ็บปวด" มาเบลล์พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เพราะที่นี่เป็นสวนสาธารณะที่มีทะเลสาบที่เขากับฉันมาด้วยกัน ครั้งแรกฉันกับเขายังไม่ไม่ถูกชะตากัน และครั้งที่สองเอลิกซ์อยากให้เรามีความทรงจำที่ดีต่อกัน แต่ครั้งที่สามฉันกลับมาแค่คนเดียว"ทำไมฉันอ่อนแอขนาดนี้ เมื่อไหร่ฉันจะเข้มแข็งกับเรื่องแบบนี้สักที"บรรยากาศที่เงียบสงัดมีเพียงรถสปอร์ตคันหรูคันเดียวจอดอยู่ท่ามกลางความมืดและหญิงสาวตัวเล็กกำลังพร่ำระบายความเสียใจออกมาคนเดียว_____________เอลิกซ์ขับร

ตอนที่ 62 : ไร้เยื่อใยหนึ่งอาทิตย์ต่อมา..."เฮ้อ..." เสียงถอนหายใจออกมาเบาๆเมื่อเห็นชายหนุ่มร่างสูงยืนเด่นเป็นสง่าอยู่ทางเข้าคอนโดของฉัน ตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาฉันจะเจอเขายืนอยู่ตรงนี้เสมอ และมักจะเข้ามายื้อและพูดขอโทษอยู่ทุกวัน บางครั้งฉันไปเจอลูกค้าเขาก็มักจะมาดักรอเจอเป็นครั้งคราวถ้าเขาตามฉันทัน แต่ถ้าที่คอนโดในทุกเย็นเขาจะรู้ว่าฉันต้องออกไปร้านเหล้า และช่วงร้านปิดในช่วงดึกก็มักเจอเอลิกซ์ยืนรออยู่ที่ลานจอดรถในทุกคืนฉันไม่รู้ว่าเขาได้ทำงานหรือเที่ยวเตร่ที่ไหนบ้างหรือเปล่าเพราะวันๆเอาแต่ตามฉันไม่หยุดหย่อน ต่อให้เขาจะทำแบบนี้มาตลอดหนึ่งอาทิตย์เต็มแต่ความใจอ่อนก็ยังไม่เกิดขึ้น เพราะสิ่งที่เขาทำมันเหยียบย่ำทั้งหัวใจและความรู้สึกของฉันไปหมดแล้ว ฉันไม่สนใจอะไรทั้งนั้นนอกจากทำงาน การที่ฉันได้ทำงานยุ่งๆทั้งเช้าและเย็นทำให้ฉันไม่คิดเรื่องระหว่างฉันกับเขาและในค่ำคืนวันเสาร์เมื่อคืนที่ผ่านมา เอลิกซ์ก็นั่งอยู่ที่ร้านในโต๊ะสุดท้าย เขามองการทำงานของฉันโดยไม่ใช้อารมณ์ฉุนเฉียวเหมือนแต่ก่อน และฉันก็ทำหน้าที่ของฉันโดยที่ไม่สนใจสายตาเขาเช่นกัน ฉันก็เลือกปฏิบัติกับโต๊ะเอลิกซ์แค่โต๊ะเดียว ไม่มีการน

ตอนที่ 64 : สิ้นฤทธิ์เอลิกซ์แสดงสีหน้าไม่พอใจที่คนตัวเล็กดื้อร้องออกจากโรงพยาบาลเมื่อน้ำเกลือหมดขวด ทำให้เขาต้องยอมและออกจากโรงพยาบาลพร้อมเธอ ไม่เคยคิดว่ามาเบลล์จะดื้อได้ขนาดนี้ ต่อให้พูดยังไงก็ไม่ฟัง พูดมากก็ไม่ได้เพราะกลัวเธอไม่พอใจ เขาไม่เคยยอมผู้หญิงขนาดนี้มาก่อนแม้แต่แม่ตัวเองยังไม่ยอมขนาดนี้"ปล่อยได้แล้ว ฉันจะกลับ" ฉันเดินออกมาจากโรงพยาบาลเพื่อจะโบกรถกลับคอนโดแต่ถูกฝ่ามือหนาประคองไม่ยอมปล่อยตั้งแต่บนห้องจนถึงตอนนี้ ฉันไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น แต่เขาทำเหมือนฉันช่วยเหลือตัวเองไม่ได้"กลับพร้อมกัน""ไม่!""โอเค ตกลง" เอลิกซ์พูดแค่นั้นและจัดการโบกรถแท็กซี่เพื่อให้เธอขึ้น ใบหน้าคมคายเรียบนิ่งและยอมทำตามความต้องการของเธอ มือหนาเปิดประตูรถแท็กซี่และดันตัวเธอเข้าไปนั่ง แต่...พรึบไม่ใช่แค่เธอที่เข้าไปนั่ง เขาก็เข้าไปนั่งเคียงข้างเธอเช่นกัน ไม่ขัดความต้องการของเธอแม้แต่นิดเดียว"เอลิกซ์ลงไปเลยนะ""ในเมื่อเธออยากนั่งแท็กซี่ฉันก็จะนั่งด้วย รถทิ้งไว้นี่แหละ ไม่มีอะไรสำคัญเท่าเมีย" น้ำเสียงเข้มตอบกลับแบบห้วนๆไม่สนใจสายตาไม่พอใจ เขาจะไม่ปล่อยให้เธอต้องกลับคนเดียว ทำไมจะไม่รู้ว่าเธอยังไม่หายดี

ตอนที่ 66 : มัดมือชกพามาหาครอบครัวใบหน้าหวานเรียบนิ่งไร้ซึ่งความรู้สึก ไม่มีเสียงพูดตั้งแต่ทะเลาะกับเอลิกซ์บนเครื่องบินจนถึงตอนนี้ที่รถตู้คันหรูของเขาเลี้ยวเข้ามาในคฤหาสน์หลังใหญ่ ฉันไม่ได้โวยวายเหมือนทุกครั้งที่ถูกเขาบังคับ ยอมลงเครื่องบินและขึ้นรถตู้ที่รอรับอย่างว่าง่าย แต่นิ่งเฉยราวกับหุ่น เพราะสิ่งที่เขาทำกับฉันก็ไม่ต่างกัน อุ้มฉันขึ้นเครื่องและบินมาไทยโดยที่ฉันไม่รู้เรื่องอะไรเลย และการตรวจคนเข้าเมืองก็ไม่จำเป็นเพราะบินส่วนตัวที่ไพรเวท ระดับลูกหลานมาเฟียเรื่องพวกนั้นเป็นแค่เรื่องปลายเล็บ แค่เท้าแตะพื้น รถก็รอรับอย่างกับราชวงศ์ชั้นสูงเอลิกซ์ชำเลืองมองคนตัวเล็กที่นั่งนิ่งไม่ยอมพูดจามาหลายชั่วโมง ถึงเธอจะเลิกทะเลาะไปตั้งแต่ตอนนั้นแต่การที่เธอเงียบแบบนี้ก็รู้ว่าเธอไม่พอใจ‘เวลาผู้หญิงเงียบมันน่ากลัวแบบนี้นี่เอง ไม่รู้เลยว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ยิ่งเป็นมาเบลล์ยิ่งน่ากลัว’"ไหวไหม" เมื่อรถตู้จอดบริเวณหน้าบ้านเอลิกซ์หันมาถามคนตัวเล็กที่นั่งนิ่งราวกับหุ่น สีหน้าเธอยังคงซีดเผือดก็อดห่วงไม่ได้"....."เอลิกซ์ยอมลงจากรถเมื่อไม่ได้คำตอบจากเธอ มือหนายื่นไปเพื่อให้เธอได้จับในจังหวะที่เธอกำลังจะก

ตอนที่ 68 : ตั้งใจทำภายในคฤหาสน์สุดหรูกลับมามีชีวิตชีวาหลังจากลูกชายตัวแสบได้กลับมาบ้านพร้อมกับหญิงสาวข้างกาย ถึงแม้จะยังไม่ลงรอยกันแต่ก็สร้างความสุขให้กับทุกคนในบ้านได้เป็นอย่างดีอาหารมากมายถูกจัดเตรียมขึ้นโต๊ะเรียบร้อย เน้นอาหารไทยเป็นหลัก ทุกคนต่างช่วยกันคนละไม้คนละมือ แม่ครัวใหญ่ก็หนีไม่พ้นวิเวียนเจ้าบ้านที่ตั้งใจเพื่อลูกชายและว่าที่ลูกสะใภ้ ทุกคนยังนั่งร่วมโต๊ะกันในตำแหน่งเดิม ถึงจะขัดใจเอลิกซ์ไปบ้างแต่ก็ยังได้มองหน้าเธอ"กินปลากะพงหนึ่งมะนาวสิ เธอน่าจะชอบ รสชาติไทยแท้" เอลิกซ์ตักเนื้อปลาและมั่นใจว่าไม่ก้างแล้วเอื้อมไปวางบนจานข้าวของคนตรงหน้าท่ามกลางสายตาของครอบครัวเอวายกยิ้มมุมปากเพราะตั้งแต่เธอโตมายังไม่เคยเห็นน้องชายเป็นห่วงใคร ไม่เคยตักอาหารให้ใครแม้แต่แม่ตัวเองมาเบลล์มองสิ่งที่เอลิกซ์ตักมาให้เพียงนิด ไม่มีโอกาสได้ปฏิเสธการกระทำของเขา แต่เลือกที่เขี้ยออกไว้ข้างจานก่อนจะตักอาหารชนิดอื่นกินแทน"หึ" คาไลน์แสยะยิ้มอย่างชอบใจที่เห็นปฏิกิริยาเมินเฉยของว่าที่ลูกสะใภ้วิเวียนแอบยกนิ้วโป้งส่งให้เอวาได้เห็นเพราะชอบใจการแสดงออกของมาเบลล์ส่วนเอลิกซ์หน้าจ๋อยลงทันทีเป็นการปฏิเสธแบบไร้