All Chapters of คุณหนูคนงาม: Chapter 91 - Chapter 100

ตอนที่สี่ เขาเป็นชายหนุ่มยามเช้า หมอกบางลอยต่ำเหนือพื้นดิน กลิ่นดินชื้นปะปนกับกลิ่นใบไม้สด เซียงชุนอ้ายสะพายมีดพร้าไว้ข้างเอว เดินเข้าไปในป่าเพื่อหาสมุนไพรมาหมักสุราและหาอาหารด้วยฝีเท้ามั่นคงแม้เมื่อคืนนางจะดื่มสุราจนเมาพับหลับไปอย่างเช่นหลายคืนที่ผ่านมา แต่สายตาที่สอดส่ายบนพื้นข้างหน้ายังคงเต็มไปด้วยความระมัดระวังเซียงชุนอ้ายอดคิดไปถึงคำสอนของบิดาผู้จากไป ที่ว่ากิ่งไม้ใดเหยียบได้ หรือก้อนหินใดควรเลี่ยง ก่อนจะมีน้ำตาหยดเล็กเอ่อคลอด้วยความคิดถึงร่างสูงใหญ่ซึ่งมักเดินนำอยู่ข้างหน้ากระทั่งจู่ๆ สายตาว่องไวก็เหลือบเห็นเงาคล้ายกับคนโฉบผ่านไปทางด้านซ้ายเซียงชุนอ้ายจึงหยุดชะงักรีบหลบเข้าหลังต้นไม้ใหญ่เพื่อสอดส่องให้แน่ใจนั่นไง!...ไม่ใช่แค่เงา แต่เป็นสิ่งมีชีวิตไม่ใช่สัตว์ ไม่ใช่ภาพหลอนเป็นคนจริงๆหัวใจของเซียงชุนอ้ายเต้นแรงขึ้นอย่างไม่รู้ตัว นางเผลอสูดลมหายใจลึกด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูกหญิงสาวลืมไปนานแล้วว่าครั้งสุดท้

ตอนที่หก น่าเกลียดจริงไม่ว่าในใจจะคิดเช่นไร แต่หลินฟู่ยังคงพยักหน้ายอมรับแล้วก้าวเท้าตามหญิงสาวเข้าไปในกระท่อมโดยดีรอจนนางจุดไฟจากเศษไม้จนสว่างจึงค่อยมองสำรวจไปทั่วกระท่อมซึ่งมีขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็ก  เตาไฟดินตั้งอยู่เยื้องไปทางด้านหลังข้างหน้าต่าง ควันจางๆ เกาะติดเพดานไม้จนเป็นสีคล้ำเมื่อมองไปมุมหนึ่งเห็นเสื่อเก่าและผ้าห่มหยาบวางพับไว้ ส่วนอีกมุมแขวนเครื่องมือหาของป่า มีด ธนู และตะกร้าสานจากเถาวัลย์ ทุกอย่างถูกจัดวางอย่างเรียบง่าย แต่สะอาดและเป็นระเบียบบรรยากาศของกระท่อมแฝงด้วยความอบอุ่นและระมัดระวัง โดยมีเสียงลมโอบล้อมอยู่ทุกทิศท่ามกลางความเวิ้งว้างของป่าใหญ่เซียงชุนอ้ายย่อมไม่รู้จุดประสงค์แท้จริงของชายหนุ่มผู้นี้ จึงปล่อยให้เขามองซ้ายมองขวาด้วยมั่นใจว่าไม่มีสิ่งใดต้องปิดบังในใจของหญิงสาวขณะเดินไปแขวนเครื่องมือเครื่องใช้ริมผนังยังรู้สึกว่าการมีคนให้ได้พูดคุยด้วยช่างดียิ่งนักเขาต่างจากบิดาของนางด้วยมีอายุห่างกันไม่มาก เมื่อได้พูดคุยกันระหว่างทางจึงรู้สึกสนุกสนานยิ่งแม้

ตอนที่แปด ต้องเอาคืนให้รู้สึกเสียบ้าง หลินฟู่ลืมตาขึ้นอีกนิดเพื่อมองนิ้วมือเล็กที่ช่างช่ำชองด้วยทั้งลากเลื่อนป่ายปาดไปตามซอกกลีบซ้ายขวา แล้ววนบดคลึงเน้นหนักยังติ่งกลางที่เด้งสู้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าภาพวาบหวามพาชายหนุ่มกลืนน้ำลายพลางขยับขาเล็กน้อยเพื่อสะกดกลั้นแท่งเนื้อไม่ให้พุ่งผงาดจนทิ่มกางเกงขาดขณะสายตายังคงจดจ้องนิ้วมือเล็กที่เพิ่มเป็นสามนิ้วแล้วพากันลูบบดเน้นขยี้ยังเม็ดกระสันวนไป“อื้ออ...อื้อ...”เสียงหวานครางแผ่วบ่งบอกความกระสันซ่านเป็นจังหวะขาดห้วงตามลมหายใจแห่งความรัญจวนวาบหวามใบหน้างามของเซียงชุนอ้ายยังคงเงยขึ้น หลับตาพริ้มดื่มด่ำกับความซ่านเสียวจากปลายนิ้วของตนเองก่อนจะเปลี่ยนไปล้วงช้าๆ แยงแหย่นิ้วเข้าไปในร่องรูสวาทอันคับแคบเมื่อนิ้วที่แทงเข้าถอนออกในร่องรูสร้างความรู้สึกกระสันซ่าน เซียงชุนอ้ายจึงเพิ่มจำนวนจากหนึ่งเป็นสองเป็นสามนิ้วเพื่อเร่งความกำหนัดขณะเดียวกันร่างบางก็กางขากว้างขึ้นเพื่องอปลายนิ้วคล้ายตะขอหมุนคว้านในช่องทางชุ่มฉ่ำก่อนจะเด้งสะโพกขึ้นลงตามจังหวะเร่าร้อ

ตอนที่เก้า เหตุใดจึงกล้าทำเช่นนี้ ครั้นโจรร้ายพวกนั้นวิ่งหนีแตกกระเจิงไปแล้ว เซียงชุนอ้ายจึงสังเกตเห็นจอมโจรรูปงามยืนอยู่นอกกระท่อมของนางด้วยมัวตื่นตะลึง หลินฟู่จึงเผลอยื่นตัวออกมาจากต้นไม้ใหญ่จนหญิงสาวมองเห็นและเปลี่ยนสีหน้าจากกระฟัดกระเฟียดเป็นยิ้มหวานโดยฉับพลัน“พี่ฟู่ กลับมาแล้วหรือ”คำทักทายง่ายๆ ราวเขาออกไปทำธุระแล้วจึงเพิ่งกลับมาหานาง ทำให้จอมโจรหนุ่มตะลึงงันตั้งตัวไม่ถูกด้วยหญิงสาวที่เขาเพิ่งคิดว่าต้องเข้าช่วยเหลือจากเงื้อมมือของโจร กลับยืนสงบนิ่ง ปัดฝุ่นจากฝ่ามือหลังจากขับไล่โจรหลายคนได้ในพริบตา ทั้งนางยังยิ้มแย้มแจ่มใส  ราวเรื่องที่จัดการช่างเล็กน้อยนักหลินฟู่มองดาบในมือของนางซึ่งยังมีเลือดติดอยู่พลางกลืนน้ำลายก่อนจะตอบรับโดยดี“อืม...”“เช่นนั้นพวกเราเข้าไปในบ้านกัน”คำเชิญชวนโดยไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธทำให้หลินฟู่จำต้องเดินตามเข้าไปในกระท่อมแล้วช่วยเซียงชุนอ้ายเก็บกวาดข้าวของที่กระจัดกระจายจากนั้นหญิงสาวจึ

ตอนที่สิบเอ็ด ควรตอบสนองอย่างดีไม่เห็นอร่อยสักนิดเหตุใดในภาพที่เคยเห็น หญิงสาวจึงแย้มยิ้มยามชายหนุ่มปลดปล่อยน้ำจากปลายส่วนหัวอันปูดโปนเข้าไปในปากของนางกันนะเซียงชุนอ้ายคิดขณะใช้หลังมือปาดน้ำข้นเหนียวที่ไหลเยิ้มออกจากปาก ก่อนจะลุกขึ้นนั่งพลิกตัวหันหน้าไปสบตากับหลินฟู่ด้วยแววตาที่ยังโหยหารสสวาทอย่างไร้ความเหนียมอายในมือของนางยังคงกอบกุมแท่งหฤหรรษ์ที่ชักรูดขึ้นลงไม่กี่ทีก็พร้อมใช้งานได้อีกคราด้วยยังคงตั้งแข็งไร้ความห่อเหี่ยวแม้จะโดนรีดน้ำออกไปแล้วคราหนึ่งครั้นเห็นว่าหลินฟู่ยังคงซึมซาบกับความสุขสันต์ที่ผ่านพ้นไปโดยไม่ยอมขยับตัวเสียทีหญิงสาวจึงร่อนเอว ตั้งใจส่งเนินโหนกสัมผัสเนินขาแข็งแรงเป็นการยั่วเย้าขณะมือชักรูดแท่งเนื้ออีกครั้งอย่างไร้ยางอายหลินฟู่มองแววตาหื่นกระหายของเซียงชุนอ้ายแล้วจึงตัดสินใจไม่รอช้าพลิกกายขึ้นด้านบนเพื่อเป็นฝ่ายควบคุมการเคลื่อนไหวเสียเองเห็นทีช่องทางของนางจะร่านสวาทจนยากจะดับลงเพียงแค่นิ้วมือ จำต้องทิ่มแทงด้วยของใหญ่ให้รู้สึกถึงความแข็งแก