All Chapters of คุณหนูคนงาม: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่หก แข็งกระด้างไม่คิดว่าหลังตีอีกฝ่ายจนเจ็บมือด้วยเขาไม่สะท้านสะเทือนสักนิด ไม่นานกลับได้พบว่าการสอดใส่รุนแรงเช่นนี้สามารถนำความเสียวซ่านหฤหรรษ์จนเคลิ้มไหวล่องลอยสมองขาวโพลนหลังดุ้นลำใหญ่ทะลวงรุกเข้ามาอีกครั้งและอีกครั้ง นางถึงกับหลงลืมความเจ็บปวดเผลอจิกปลายเท้าจนชาทั้งกำมือไว้แน่นเมื่อความเสียวซ่านพุ่งทะยานขึ้นสูงจนเกินจะกักเก็บไว้“ซี้ดดด...”เมิ่งเจียวเจียวคิดไม่ถึงว่านางจะสุขสมไปกับท่อนลำใหญ่ที่เร่งแรงจนล่องลอยจึงได้แต่หอบหายใจมัวเมาไปกับแรงโยกขย่มแม้บางคราเจ้าสิ่งที่สอดแทรกอยู่อย่างล้ำลึกจะตอกแทงจนนางแทบจมหายไปกับที่นอนถึงกับต้องร้องโวยวาย“โอ๊ย!...เบาหน่อย ไม่คิดจะทะนุถนอมข้าไว้เล่นสนุกให้นานสักหน่อยหรือ ถึงอย่างไรร่องดอกไม้ชั้นดีเช่นนี้ก็คงไม่ตกมาถึงมือโดยง่าย”ได้ยินเช่นนั้น แรงโยกขย่มตอกทิ่มจึงเบาลงเล็กน้อยก่อนจะถาโถมลงมาอีกคราด้วยราคะที่เร่าร้อนพัดโหมแรงแทบมอดไหม้แรงกระแทกเร่งรัวดุดันดุจพายุคลั่งพาสะโพกหนาตอกแทงกระหน่ำเข้าออกไม่หยุดหย่อนจนขาเตียงสั่นสะเทือนสอดประสานกั

ตอนที่เจ็ด จะเบาจะแรงก็เอาสักทาง ด้วยโดนจุมพิตของซ่งเถาพัวพัน เมิ่งเจียวเจียวจึงได้แต่เหลือกตามองดุ้นลำที่มุดเข้ามุดออกไม่หยุดพร้อมเกร็งท้องเร่งแรงตอดเพื่อบีบรัดให้แน่นขึ้นด้วยความไม่ชอบใจโดยเฉพาะเมื่อได้ยินประโยคต่อมา“เช่นนั้นคงต้องส่งแท่งทวนของข้าเข้าไปทักทายสร้างความคุ้นเคยให้บ่อยครา ดูสิว่าโดนตอกแทงทั้งวันทั้งคืนยังจะบีบแน่นอยู่อีกหรือไม่”ถึงตรงนี้ หญิงสาวจึงทนไม่ไหวผละริมฝีปากออกจากการนัวเนียแล้วบ่นดัง“เชอะ...นี่ยังไม่บ่อยอีกหรือ ข้าเพิ่งมาถึงพวกเจ้าก็กระหน่ำแทงตอกไม่หยุดไม่มียั้งจนบวมเป่งไปหมดแล้ว”ระหว่างถกเถียง โจวหานยังคงพาท่อนลำเขื่องมุดเข้ามุดออกอย่างคึกคักสำรวจไปทั่วร่องฉ่ำน้ำสร้างแรงสะท้านสะเทือนจนทรวงเต่งตึงเด้งไหวชวนให้หลัวจิ้งหัวเสียด้วยเม็ดชมพูกลางเต้าหลุดจากปากอยู่หลายครา“พี่ใหญ่ จะเบาจะแรงก็เอาสักทาง ข้ากำลังกินอย่างอร่อย” พูดจบริมฝีปากเปียกชื้นก็ก้มลงอ้าอมดูดดุนจุกเต่งตึงแล้วดึงยืดอย่างกลั่นแกล้งก่อนจะกอบขย้ำสองก้อนเต้าจนแทบไม่

ตอนที่แปด อ้าให้กว้างหน่อย  สามโจรป่าต่างสลับสับเปลี่ยนกันเบิกร่องขย่มช่องทางทั้งหน้าหลังหลังจากรอคอยจนปวดหนึบพวกเขาต่างส่งท่อนใหญ่ลำอวบสอดใส่ทิ่มแทงอยู่ในร่องน้ำฉ่ำและร่องรูหยักแทบทั้งคืนจนน้ำข้นเหนียวถูกหลั่งออกมาเลอะเทอะเปรอะเปื้อนไปทั่วพื้นห้องโดนกระแทกรุนแรงหนักหน่วงอย่างต่อเนื่อง คุณหนูคนงามย่อมทนไม่ไหว ปากบางได้แต่อ้าพะงาบ ตาคู่งามเหลือกค้างก่อนที่จะหลับพับไปแต่ก่อนที่จะหมดสติ เมิ่งเจียวเจียวยังไม่วายกวาดสายตามองรอบเตียงแล้วเอ่ยเรียกร้อง“ห่มผ้าและทำความสะอาดร่างกายให้ข้าด้วย อย่าเอาแต่สุขสมแล้วก็ทิ้งขว้างปล่อยข้าให้หนาวจนป่วยไข้หรือเลอะเทอะจนเหนอะหนะหากข้าป่วยขึ้นมา พวกเจ้าจะต้องค้างคาแห้งเหี่ยว เข้าใจหรือไม่”ร่างสูงใหญ่ทั้งสามที่เต็มไปด้วยเหงื่อและความร้อนแรงก้มลงมองใบหน้าซีดขาวผมเผ้ายุ่งเหยิงและเนื้อตัวที่เต็มไปด้วยร่องรอยของคุณหนูคนงามพลางส่ายหน้าบ่นพึมพำ“เฮ้อ... นางเป็นเชลยของเราหรือองค์หญิงกันแน่จึงชอบสั่งนัก”แม้กระนั้น โจรทั้งสาม

ตอนที่สิบ ใช่ว่าไม่อยากคิดผ่านความแปรปรวนมาร่วมสิบวัน ยามนี้หัวหน้าโจรโจวหานได้แต่ยืนกุมขมับ มองค่ายที่เคยมีบรรยากาศแห่งความโหดเหี้ยมดุดันซึ่งบัดนี้กลายเป็นเสมือนบ้านพักตากอากาศอันเต็มไปด้วยดอกไม้หลากสีของคุณหนูคนงามไปเสียแล้วยามนี้กระทั่งเครื่องประดับล้ำค่าซึ่งปล้นชิงมาแล้วตั้งใจเก็บซ่อนเอาไว้มอบให้แก่สตรีในดวงใจพวกเขาทั้งสามคนยังแข่งกันนำออกมามอบให้แก่คุณหนูนางนี้ได้สวมใส่ติดกายจนเต็มตัวเมิ่งเจียวเจียวที่กำลังหยิบเครื่องประดับสวมลงบนตัวทั้งลำคอขาวผ่อง ติ่งหูเล็กและข้อมือเรียวได้แต่ถอนหายใจเฮ้อ!...ของพวกนี้มีค่าก็จริง แต่อยู่ในรังโจรเช่นนี้จะทำสิ่งใดได้หญิงสาวย่อมไม่เห็นประโยชน์ว่าการใส่เครื่องประดับล้ำค่าแล้วเดินเฉิดฉายไปมาในเรือนที่อยู่กลางป่าเขาเช่นนี้จะสามารถโอ้อวดผู้ใดแต่...เห็นแก่น้ำใจและความอยากเอาใจของพวกเขา นางจะรับเอาไว้แล้วมอบรางวัลตอบแทนก็แล้วกัน ถึงอย่างไรของพวกนี้ก็มีค่ามีราคาสามารถเปลี่ยนไปเงินได้ในภายภาคหน้าเพียงคิดถึงเรื่

ตอนที่สิบสอง อย่าให้ผู้ใดหนีไปได้พวกเขาเอาแต่วิ่งตามเอาใจนางและหาช่องทางสอดใส่สุขสมโดยไม่คิดออกสืบข่าวขบวนการค้าหรือทำอื่นใดทั้งสิ้นแม้แต่สาวใช้ของนางซึ่งตอนกลางวันต้องรับใช้เจ้านายสาวเมื่อถึงยามค่ำคืนยังมากเรื่องจัดระเบียบการเสพสมสุขสันต์จนพวกเขาต้องค้างเติ่งไม่อาจทำตามใจอยู่หลายครานั่นจึงเป็นจังหวะที่คนทรยศได้แสดงตัวออกมายามล่องลอยด้วยร่างวิญญาณ เมิ่งเจียวเจียวยังทันได้เห็นด้านหลังของลูกน้อง2-3คนซึ่งคิดคดแล้วทำร้ายหัวหน้าของตนเองในช่วงที่ทรุดตัวเสียใจไปกับการทำให้นางเสียชีวิตจึงพลั้งเผลอไปชั่วขณะตอนนั้นคุณหนูสกุลเมิ่งย่อมไม่ใส่ใจความเป็นความตายของพวกโจรป่าจึงไม่จดจำรูปร่างหน้าตาของคนทรยศนั้น แต่...ยามนี้นางไม่อาจปล่อยให้เรื่องนี้เกิดขึ้นเพราะหากพวกเขาทั้งสามเสียชีวิต ชะตากรรมภายหน้าของนางย่อมไม่อาจคาดเดาค่ำคืนหนึ่งหลังจากสุขเกษมจนเหน็ดเหนื่อยนอนกอดก่ายไม่รู้หัวรู้หาง หญิงสาวจึงลองบอกเรื่องนี้ให้กับโจรทั้งสามโดยอ้างว่าเป็นลางสังหรณ์พวกเขาต่างสบสายตากันไปมา