Todos os capítulos de รอยรักในเงามืด: Capítulo 11 - Capítulo 20

ตอนที่7กลิ่นอายในรอยอดีตภายในห้องอาหารที่ตกแต่งด้วยสไตล์โมเดิร์นคลาสสิก แสงไฟสีวอร์มไวท์จากโคมไฟระย้าเหนือโต๊ะหินอ่อนช่วยขับเน้นให้บรรยากาศดูนุ่มนวลขึ้นอย่างประหลาด กลิ่นหอมละมุนของน้ำซุปต้มจืดเต้าหู้หมูสับคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ เป็นกลิ่นอายของบ้านที่อนาวินไม่ได้สัมผัสมานานนับแต่เขาย้ายออกมาอยู่เพียงลำพัง“พี่ณิชาเชื่อไหมคะ ที่มหาวิทยาลัยมีแต่คนถามถึงพี่ณิชา ทุกคนยังจำรุ่นพี่ดาวคณะที่สวยและเรียนเก่งที่สุดได้แม่นเลยค่ะ” อันนาประคองแก้มตัวเองพลางเจื้อยแจ้วไม่หยุด สายตาที่มองณิชาภาเต็มไปด้วยความชื่นชมณิชาภายิ้มละไม มือบางตักเต้าหู้หมูสับชิ้นพอดีคำวางลงในถ้วยของอันนาอย่างอ่อนโยน“อันนาก็พูดเกินไปค่ะ พี่หายไปตั้งห้าปี ใครจะไปจำได้ล่ะคะ”“จำได้สิคะ โดยเฉพาะเพื่อนผู้ชายของอันนาสายรหัสพี่ณิชาเนี่ยบ่นคิดถึงกันระงม”เคร้ง!!!เสียงช้อนกระทบจานกระเบื้องราคาแพงดังขึ้นขัดจังหวะ อนาวินที่นั่งอยู่ที่หัวโต๊ะขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นมาทันที เขาเขี่ยผักในจานไปมาด้วยท่าทางไม่สบอารมณ์“กินข้าวก็กินไปอันนา จะขุดคุ้ยเรื่องสมัยพระเจ้าเหาทำไม รำคาญหู” น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะหงุดหงิดนั้นทำให้สองสาว

ตอนที่8กาแฟที่ขมกว่าเดิมความเงียบเชียบภายในรถสปอร์ตคันหรูที่มุ่งหน้ากลับจากโรงพยาบาลนั้นน่าอึดอัดยิ่งกว่าเสียงพายุ อนาวินนั่งนิ่งอยู่หลังพวงมาลัย ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังถนนเบื้องหน้า มือหนากำพวงมาลัยแน่นจนเห็นเส้นเลือดปูดโปน รังสีความโกรธแผ่ซ่านออกมาจนณิชาภาที่นั่งตัวลีบติดประตูรถรู้สึกหนาวสั่นไปถึงขั้วหัวใจเมื่อถึงบ้านพักส่วนตัว อนาวินไม่ได้ดับเครื่องยนต์ด้วยความนุ่มนวลอย่างเคย เขาเปิดประตูรถแล้วเดินอ้อมมาฉุดกระชากแขนของณิชาภาให้ลงมาอย่างไม่เบามือ“คุณวินน์ ฉันเจ็บนะคะ” ณิชาภาประท้วงพลางพยายามแกะมือหนาออก“เจ็บสิดี จะได้จำใส่สมองไว้ว่าคำสั่งของฉันไม่ใช่เรื่องล้อเล่น” เขาตวาดเสียงต่ำลึก ก่อนจะลากเธอขึ้นไปยังชั้นสองของบ้าน ตรงดิ่งไปยังห้องนอนกว้างขวางของเขาที่เธอไม่เคยได้รับอนุญาตให้ย่างกรายเข้าไปอนาวินเหวี่ยงร่างบางลงบนพื้นพรมปลายเตียงอย่างแรง แม้จะไม่เจ็บเท่าคอนกรีต แต่มันก็ทำให้ณิชาภาเสียหลักจนต้องขย่มมือพยุงตัวเองไว้ เขาถอดสูทนอกโยนทิ้งลงบนเก้าอี้อย่างไม่ใยดี ก่อนจะเริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกทีละเม็ดด้วยท่าทางคุกคาม“คุณจะทำอะไรคะ” เธอถามเสียงสั่น พลางค่อยๆ ถอยร่นหนีจนหลังชน

ตอนที่ 10 ราตรีแห่งรอยร้าว บรรยากาศภายในห้องแต่งตัวของคฤหาสน์อัศวนนท์อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมและละอองสเปรย์ฉีดผม ณิชาภานั่งนิ่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ ปล่อยให้ช่างแต่งหน้ามืออาชีพสะบัดแปรงลงบนใบหน้าของเธออย่างต่อเนื่อง เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงตุ๊กตาไขลานที่กำลังถูกตกแต่งเพื่อรอเวลาออกไปจัดแสดง ชุดราตรีสีน้ำเงินคราม (ผ้าซาตินเนื้อดีทิ้งตัวยาวระพื้น ประดับคริสตัลระยิบระยับที่ช่วงอกและไหล่ แสงไฟจากโคมระย้าทำให้มันดูเหมือนผืนฟ้าจำลองที่โอบล้อมร่างบางเอาไว้ ชุดนี้สวยจนน่าใจหาย แต่มันกลับรัดรึงจนเธออึดอัดไปถึงขั้วหัวใจ“สวยมากเลยครับคุณณิชา ชุดนี้ขับผิวคุณให้ดูแพงมากจริงๆ” ช่างแต่งหน้าเอ่ยชมจากใจจริง ทว่าความเงียบก็ถูกทำลายลงเมื่อประตูห้องถูกเปิดออก อนาวินเดินเข้ามาในชุดสูททักซิโด้สีดำสนิทที่ตัดเย็บอย่างประณีต ความสง่างามและรังสีอำนาจของเขาทำเอาช่างแต่งหน้าต้องรีบเก็บของและขอตัวออกไปอย่างรู้หน้าที่ เขายืนซ้อนหลังเธอ มองภาพสะท้อนในกระจกด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา มือหนาวางลงบนไหล่เปลือยเปล่าของเธอ สัมผัสที่ร้อนผ่าวขัดกับแอร์ในห้องที่เย็นเฉียบ “จำไว้

ตอนที่ 11 กรงที่ไร้ซี่กรง หนังสือพิมพ์ธุรกิจและบันเทิงแทบทุกฉบับที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกกลางห้องนั่งเล่น พาดหัวข่าวด้วยภาพขนาดใหญ่ของพิธีหมั้นหมายสายฟ้าแลบระหว่างทายาทอัศวนนท์และบุตรสาวตระกูลดัง ภาพของอนาวินในชุดทักซิโด้สวมแหวนเพชรเม็ดโตให้กับรินลดาที่ฉีกยิ้มกว้างก้องไปทั้งสังคมไฮโซ มันเป็นหลักฐานชั้นดีที่คอยย้ำเตือนใจของณิชาภาว่า ตัวเธอในตอนนี้เป็นได้เพียงแค่คนนอกสายตาที่ไม่เคยมีตัวตนอยู่จริง ความบอบช้ำจากค่ำคืนงานเลี้ยงยังไม่ทันจางหาย พายุลูกใหม่ก็พัดเข้ามาซ้ำเติมอย่างรวดเร็ว เมื่อรินลดาใช้ฐานะว่าที่คู่หมั้นบุกเข้าออกบ้านพักส่วนตัวของอนาวินแทบจะวันเว้นวัน และทุกครั้งที่หล่อนมา จุดประสงค์เดียวที่ชัดเจนที่สุดคือการเหยียบย่ำใจของคนที่เป็นได้แค่เลขา “นี่ ณิชาภา! ยืนบื้ออยู่ทำไม ไปเอาน้ำส้มคั้นสดมาเสิร์ฟให้เพื่อนๆ ฉันหน่อยสิ” รินลดาเอ่ยปากสั่งเสียงแหลมพลางเอนหลังพิงโซฟาหรูหรา ข้างๆ มีกลุ่มเพื่อนสนิทในแวดวงสังคมไฮโซที่พากันมองมาที่ณิชาภาด้วยสายตาเหยียดหยาม ณิชาภากำหมัดแน่นใต้ผ้ากันเปื้อนสีเรียบ เธอพ่นลมหายใจสั้นๆ ก่อนจะก้มหน้ารับคำ “ค่ะ คุณรินลดา”

ตอนที่ 12 รอยร้าวในไฟหึง ความเงียบงันภายในห้องนอนสีครีมดูจะหนักอึ้งกว่าค่ำคืนไหนๆ แม้เสียงพายุฝนด้านนอกคฤหาสน์จะเริ่มซาลงเหลือเพียงเสียงหยดน้ำที่ตกลงกระทบใบไม้ แต่เสียงสะท้อนจากไฟล์คลิปเสียงของอนาวินยังคงดังก้องอยู่ในหัวใจของณิชาภาซ้ำแล้วซ้ำเล่า มือบางยังคงกำแฟลชไดรฟ์สีเงินแนบกับอก สะอื้นไห้จนตัวโยนด้วยความรู้สึกผิดที่เคยเคลือบแคลงใจในตัวเขา เธอเช็ดน้ำตาออกจากพวงแก้มช้าๆ ดึงสติที่กระจัดกระจายให้กลับคืนมา สิ่งที่เธอต้องทำในตอนนี้ไม่ใช่การนั่งร้องไห้ แต่เป็นการเดินกลับไปหาเขา เดินกลับไปบอกให้เขารู้ว่าเธอเลือกที่จะอยู่เคียงข้างเขา ไม่ใช่ในฐานะลูกหนี้หรือหมากในเกมแค้น แต่ในฐานะผู้หญิงที่จะร่วมเผชิญหน้ากับพายุทุกลูกไปพร้อมกับเขา ณิชาภาก้าวเท้าออกจากห้องนอน ท่ามกลางความมืดของโถงทางเดินสลัว เดินตรงไปยังห้องทำงานใหญ่ที่เพิ่งผ่านสมรภูมิอารมณ์มาเมื่อครู่ ประตูห้องแง้มอยู่เล็กน้อย แสงไฟนีออนด้านในสาดส่องออกมาเป็นเส้นตรงยาวลงบนพื้นหินอ่อน เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะผลักประตูเข้าไปเบาๆ อนาวินยังคงนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ทว่าแผ่นหลังที่เคยเหยียดตรงอย่างทรนงบ