บททั้งหมดของ รอยรักในเงามืด: บทที่ 11 - บทที่ 15

ตอนที่6เสียงสะท้อนจากหัวใจ“ไอ้วินน์ นี่แกกล้าลำเลิกบุญคุณกับฉันเหรอ” คุณอนันต์ลุกขึ้นยืน ตัวสั่นด้วยความโกรธคุณหญิงนิศาผู้เป็นมารดา รีบเข้ามาห้ามทัพด้วยใบหน้าวิตกกังวล“วินน์ ยอมพ่อเขาเถอะนะลูก รินลดาเขาก็เพิ่งมาฟ้องแม่ว่าวินน์ปกป้องเด็กคนนั้นจนทำร้ายน้ำใจเขา วินน์แต่งงานกับรินลดาไปเรื่องก็จบนะลูก เชื่อแม่นะ”อนาวินหันไปมองแม่ด้วยสายตาผิดหวัง “งานใหญ่ของคุณแม่คือการใช้ลูกชายตัวเองเป็นเครื่องมือทางการเมืองงั้นเหรอครับ ตลอดห้าปีที่ผ่านมาผมยอมเป็นหุ่นเชิดให้พวกคุณมานานพอแล้ว จากนี้ไปผมจะฟังแค่เสียงในหัวใจของผมเองเท่านั้น”“ถ้าแกไม่เลิกกับมัน ฉันจะตัดแกออกจากตระกูล” คุณอนันต์คำราม“เชิญครับพ่อ ตัดผมออกไปเลย แต่ระวังไว้หน่อยนะครับ ว่าอัศวนนท์ที่ไม่มีผมจะเหลือซากอยู่ได้กี่เดือน”ที่หน้าประตูบ้าน อันนาน้องสาวคนเล็กของบ้านวิ่งกระหืดกระหอบออกมาหาพี่ชายที่กำลังจะก้าวขึ้นรถสปอร์ตด้วยใบหน้าที่แดงก่ำด้วยความโกรธ“พี่วินน์! พี่วินน์คะ รออันนาก่อน”“อันนาพี่ไม่มีอารมณ์จะคุย” อนาวินสตาร์ทรถเครื่องยนต์คำรามดังสนั่น“ไม่! อันนาจะไปด้วย” เธอรีบกระโดดขึ้นไปนั่งเบาะข้างๆ ทันที “ไม่!!! อันนาจะไปด้วย”

ตอนที่7กลิ่นอายในรอยอดีตณิชาภาลืมตาขึ้นมาด้วยความงัวเงีย เธอไม่ได้ตอบโต้ทำเพียงเก็บรวบรวมงานวางไว้บนโต๊ะเขาอย่างเรียบร้อย ก่อนจะขอตัวออกมาด้วยท่าทางอ่อนเพลีย แต่อยู่ๆ แรงสั่นสะเทือนจากโทรศัพท์เครื่องเก่าที่ซ่อนไว้ในกระเป๋าก็ทำให้เธอสะดุ้งสุดตัว เธอรีบเข้าไปในห้องส่วนตัวของเธอทันทีชื่อ ‘ป้ามาลี’ แม่บ้านเก่าแก่ที่คอยดูแลพ่อของเธอที่โรงพยาบาลปรากฏขึ้น“คุณหนูเดียร์คะ” เสียงปลายสายสั่นเครือ“เมื่อช่วงตีสามคุณท่านเกิดอาการหัวใจหยุดเต้นกะทันหันไปหนึ่งครั้งค่ะ ทีมหมอรีบทำ CPR จนหัวใจกลับมาเต้นแล้ว ตอนนี้คุณท่านปลอดภัยดี แต่อาการยังทรงตัว ป้าตกใจมากเลยต้องรีบโทรหาคุณหนู”คำว่าหัวใจหยุดเต้นเหมือนค้อนปอนด์ที่เหวี่ยงเข้าใส่กลางอก ณิชาภาหน้าซีดเผือด แม้ป้ามาลีจะย้ำว่าตอนนี้คุณหมอช่วยจนอาการดีขึ้นแล้ว แต่ความกลัวที่เกาะกินใจทำให้เธอไม่สามารถนั่งรอเฉยๆ ได้อีกต่อไปเธอเหลือบมองไปที่ห้องทำงานชั้นบน ไฟยังคงสลัวแต่อนาวินคงจะเข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้วหลังจากการกวนประสาทเธอมาทั้งคืน ณิชาภารู้ดีว่าถ้าเธอไปขออนุญาตเขาตรงๆ ในตอนนี้ เขาไม่มีวันปล่อยเธอไปแน่ และอาจจะพาลโกรธจนสั่งระงับค่ารักษาพ่อไปเสียดื้อๆ‘

ตอนที่ 9 แขกที่ไม่ได้รับเชิญหลังจากการปะทะคารมและพายุอารมณ์ในห้องน้ำเมื่อเช้าสิ้นสุดลง ณิชาภาใช้เวลาทั้งวันขลุกตัวอยู่แต่ในห้องพักส่วนตัวเพื่อจัดการกับความสับสนในใจ เธอพยายามเพิกเฉยต่อสายตาคมกริบของอนาวินที่คอยจ้องมองมาอย่างมีเล่ห์เหลี่ยมทุกครั้งที่เดินผ่าน ทว่าความสงบสุขชั่วคราวกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงเครื่องยนต์รถแท็กซี่ที่มาจอดเทียบหน้าประตูรั้ว พร้อมกับเสียงโวยวายที่คุ้นเคย“ปล่อยหนูนะ หนูบอกแล้วไงว่าหนูมาหาพี่สาวหนู”ณิชาภาสะดุ้งสุดตัว เธอจำเสียงนั้นได้แม่นนลิน น้องสาวคนเล็กที่เธอพยายามกันออกห่างจากโลกสีเทาของอนาวินมาตลอด เมื่อวิ่งออกไปที่หน้าบ้าน เธอพบร่างของหญิงสาววัยรุ่นในชุดเดรสสั้นรัดรูปแบรนด์เนมที่ดูเกินฐานะไปมาก กำลังยืนถกเถียงกับบอดี้การ์ดหน้าบ้านอย่างไม่ยอมความ“นลิน มาที่นี่ได้ยังไง” ณิชาภาปรี่เข้าไปดึงแขนน้องสาวไว้ ใบหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ“พี่ณิชา ดูคนพวกนี้สิคะ ทำเหมือนหนูเป็นขอทาน หนูแค่จะมาหาพี่สาวตัวเองมันผิดตรงไหน” นลินสะบัดแขนออกพลางจัดทรงผมที่ยุ่งเหยิง สายตาของเด็กสาวกวาดมองคฤหาสน์หลังโตด้วยความตื่นตาตื่นใจ ฃ“โห!!! พี่ณิชาอยู่บ้านหลังใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอคะเนี่