Mag-log inตอนที่
7
กลิ่นอายในรอยอดีต
ภายในห้องอาหารที่ตกแต่งด้วยสไตล์โมเดิร์นคลาสสิก แสงไฟสีวอร์มไวท์จากโคมไฟระย้าเหนือโต๊ะหินอ่อนช่วยขับเน้นให้บรรยากาศดูนุ่มนวลขึ้นอย่างประหลาด กลิ่นหอมละมุนของน้ำซุปต้มจืดเต้าหู้หมูสับคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ เป็นกลิ่นอายของบ้านที่อนาวินไม่ได้สัมผัสมานานนับแต่เขาย้ายออกมาอยู่เพียงลำพัง
“พี่ณิชาเชื่อไหมคะ ที่มหาวิทยาลัยมีแต่คนถามถึงพี่ณิชา ทุกคนยังจำรุ่นพี่ดาวคณะที่สวยและเรียนเก่งที่สุดได้แม่นเลยค่ะ” อันนาประคองแก้มตัวเองพลางเจื้อยแจ้วไม่หยุด สายตาที่มองณิชาภาเต็มไปด้วยความชื่นชม
ณิชาภายิ้มละไม มือบางตักเต้าหู้หมูสับชิ้นพอดีคำวางลงในถ้วยของอันนาอย่างอ่อนโยน
“อันนาก็พูดเกินไปค่ะ พี่หายไปตั้งห้าปี ใครจะไปจำได้ล่ะคะ”
“จำได้สิคะ โดยเฉพาะเพื่อนผู้ชายของอันนาสายรหัสพี่ณิชาเนี่ยบ่นคิดถึงกันระงม”
เคร้ง!!!
เสียงช้อนกระทบจานกระเบื้องราคาแพงดังขึ้นขัดจังหวะ อนาวินที่นั่งอยู่ที่หัวโต๊ะขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นมาทันที เขาเขี่ยผักในจานไปมาด้วยท่าทางไม่สบอารมณ์
“กินข้าวก็กินไปอันนา จะขุดคุ้ยเรื่องสมัยพระเจ้าเหาทำไม รำคาญหู” น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะหงุดหงิดนั้นทำให้สองสาวชะงัก
“พี่วินน์ ก็อันนาแค่เล่าให้พี่ณิชาฟังแก้เหงาไงคะ พี่วินน์นั่นแหละ ทำไมทำหน้าเป็นยักษ์วัดแจ้งแบบนั้นล่ะคะ หรือว่าหึงคะ” อันนาแกล้งเย้าพี่ชายพลางยักคิ้วให้ณิชาภา
“เพ้อเจ้อ” อนาวินสวนกลับทันควัน เขาตักน้ำซุปเข้าปากอึกใหญ่ก่อนจะทำหน้ายู่
“แล้วนี่ต้มจืดอะไร รสชาติอ่อนชะมัด เหมือนน้ำล้างจาน ผงปรุงรสหมดหรือไง”
ณิชาภาหน้าเสียเล็กน้อย เธอตั้งใจทำมื้อนี้สุดฝีมือเพราะเห็นว่าเขาน่าจะเหนื่อยจากศึกที่บ้านใหญ่
“ขอโทษค่ะ เดี๋ยวฉันไปเติมซีอิ๊วให้ใหม่นะคะ”
ในขณะที่เธอกำลังจะลุกขึ้น อนาวินกลับคว้าจานข้าวตัวเองหลบ
“ไม่ต้องเสียเวลา กินๆ ไปให้จบเรื่อง”
ทว่าคำพูดสวนทางกับการกระทำ เพราะหลังจากบ่นเสร็จ เขากลับตักหมูสับและเต้าหู้เข้าปากไม่หยุดจนเกือบจะหมดชาม อันนาเห็นดังนั้นก็หลุดหัวเราะคิกคัก
“ปากบอกไม่อร่อย แต่ตักเอาๆ จนจะหมดชามแล้วนะคะพี่ชาย ถ้าไม่อร่อยขนาดนั้น ยกมาให้อันนากินคนเดียวก็ได้นะ พี่ณิชาตั้งใจทำให้อันนาคนเดียวอยู่แล้วด้วย”
อนาวินถลึงตาใส่น้องสาวทันที แววตาคมกริบฉายแววหวงก้างอย่างเห็นได้ชัด
“ใครบอกว่าทำให้เธอคนเดียว ณิชาเป็นเลขาพี่ กินเงินเดือนพี่ เพราะฉะนั้นทุกอย่างที่ทำในบ้านหลังนี้คือของพี่ เธอเป็นแค่แขกอันนา อย่ามาทำตัวเหนือเจ้าของบ้าน”
เขากระแทกเสียงใส่ แต่อันนากลับไม่ได้เกรงกลัว เธอแอบกระซิบกับณิชาภาพอกะให้พี่ชายได้ยิน
“ดูเถอะค่ะพี่ณิชา คนแบบนี้ใครจะไปทนไหว ปากยิ่งกว่ากรรไกรตัดหญ้าอีกนะคะ”
ณิชาภาทำได้เพียงยิ้มเจื่อนๆ เธอสัมผัสได้ถึงกระแสความอบอุ่นจางๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความขี้โมโหของอนาวิน เป็นความรู้สึกที่เธอเคยคุ้นเคยในอดีต แต่ต้องคอยย้ำเตือนตัวเองเสมอว่าสถานะในตอนนี้มันไม่ใช่เหมือนเดิม
“เลิกพูดมากได้แล้ว กินๆ แล้วก็ไปนอนได้แล้ว พรุ่งนี้มีเรียนเช้าไม่ใช่หรือไง” อนาวินหันไปพูดกับน้องสาวแล้วก็ทำเสียงดุๆ ใส่แต่ในใจแค่ไม่อยากให้อันนาพูดมากถึงเรื่องราวในอดีต
“ค่ะๆ ๆ พี่ชาย พี่ณิชาก็ทานเยอะๆ นะคะ จะได้มีแรงสู้พี่วินน์ได้” อันนาพูดแล้วก็แลบลิ้นปลิ้นตาใส่อนาวิน
หลังจากอันนาเข้านอนเรียบร้อย ณิชาภาตั้งใจจะกลับห้องพักเพื่อพักผ่อนบ้าง แต่ทว่าเสียงเรียกจากด้านบนก็ดังขัดขึ้นเสียก่อน
“ณิชาภา ขึ้นมาบนห้องทำงาน เดี๋ยวนี้”
เมื่อเธอเปิดประตูห้องทำงานเข้าไป ก็พบกับกองแฟ้มเอกสารมหาศาลที่วางสลับไปมาบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ อนาวินนั่งเอนหลังพิงเก้าอี้หนังอย่างสง่างาม มือหนาพาดอยู่บนโต๊ะขณะที่สายตาคมกริบจ้องมองมายังเธออย่างมีเล่ห์เหลี่ยม
“พรุ่งนี้เช้าฉันมีประชุมบอร์ดบริหาร เอกสารพวกนี้ยังไม่ได้แยกหมวดหมู่ และยังไม่มีสรุปยอดบัญชีไตรมาสที่สาม” เขาปัดมือไปทางกองกระดาษเหล่านั้น
“จัดการให้เสร็จก่อนเช้า ห้ามตกหล่นแม้แต่หน้าเดียว”
ณิชาภาเบิกตากว้าง “แต่นี่มันจะเที่ยงคืนแล้วนะคะคุณวินน์ กองขนาดนี้ทำคนเดียวไม่ทันหรอกค่ะ”
“นั่นคือปัญหาของเธอ ไม่ใช่ของฉัน” อนาวินยกยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ณิชาภารู้ดีว่าเขากำลัง แกล้งเธอเพียงเพราะอยากจะกักตัวเธอไว้ใกล้ๆ
“ถ้าไม่เสร็จ ฉันจะถือว่าเธอทำงานบกพร่อง และจะหักเงินที่ฉันตั้งใจจะให้เธอโอนไปจ่ายค่ารักษาส่วนต่างของพ่อเธอ”
คำขู่เรื่องพ่อได้ผลเสมอ ณิชาภากัดริมฝีปากแน่นก่อนจะเดินไปนั่งลงที่โต๊ะเล็กมุมห้อง เริ่มต้นลงมือจัดการเอกสารอย่างเงียบเชียบ
“ค่ะ ยังไงฉันก็ไม่มีทางเลือกอยู่แล้ว” ณิชาภาพูดประชดอนาวินเบาๆ
“รู้แล้วก็ไปทำซะ”
เวลาผ่านไปชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่า อนาวินยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของเขา ทำทีเป็นตรวจทานงานในไอแพด แต่สายตากลับลอบมองร่างบางที่นั่งหลังขดหลังแข็งอยู่บ่อยครั้ง เมื่อเห็นเธอเริ่มสัปหงก เขาก็จะแกล้งกระแอมดังๆ หรือสั่งให้เธอมาชงกาแฟใหม่ให้รสชาติเข้มข้นขึ้น
“กาแฟแก้วนี้หวานไป ไปชงมาใหม่”
“น้ำเย็นหมดแล้วไปรินมา”
“สรุปหน้านี้ลายมือเธออ่านยากเขียนใหม่”
เขาหาเรื่องกลั่นแกล้งเธอสารพัด เพียงเพื่อให้เธอไม่ได้ออกไปพ้นสายตา จนกระทั่งเข็มนาฬิกาชี้ที่เลขห้าของเช้าวันใหม่ ณิชาภาฟุบหน้าลงกับกองเอกสารแผ่นสุดท้ายด้วยความเพลียจัด อนาวินที่นั่งมองอยู่ลุกขึ้นเดินเข้าไปใกล้ เขาเอื้อมมือจะลูบศีรษะเธอด้วยความสงสารแต่ก็ชักมือกลับ เปลี่ยนเป็นสะกิดไหล่เบาๆ
“เสร็จแล้วก็ไปพักซะ อย่ามาทำตัวเป็นซากศพในห้องทำงานฉัน”
ตอนที่ 15.2 รสรักทาสบำเรอ บรรยากาศภายในห้องนอนกว้างที่คละคลุ้งไปด้วยความตึงเครียดและกลิ่นอายของอารมณ์ดิบเถื่อนที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด แรงอารมณ์โทสะและความหึงหวงบ้าคลั่งที่สะสมมาตลอดทั้งวันระเบิดออกอย่างไร้การควบคุม อนาวินในยามนี้ไม่ได้หลงเหลือมาดของนักธุรกิจหนุ่มผู้สุขุม เยือกเย็น และเด็ดขาดอีกต่อไปแล้ว ภาพลักษณ์ที่เหลืออยู่มีเพียงซาตานร้ายผู้ถูกความหวาดกลัวและการครอบครองเข้าครอบงำจิตใจจนสูญสิ้นสติสัมปชัญญะ ณิชาภานอนแผ่หลาอยู่บนเตียงนอนกว้างหลังใหญ่ สองข้อมือถูกตรึงแน่นไว้กับหัวเตียงด้วยพละกำลังมหาศาลของชายหนุ่มจนผิวเนื้อขาวเนียนขึ้นรอยแดงสลับม่วง เสื้อผ้าชุดทำงานที่เคยเรียบร้อยบัดนี้ขาดวิ่นไม่เหลือชิ้นดี เผยให้เห็นเรือนร่างระหงที่เต็มไปด้วยร่องรอยช้ำเขียวจางๆ จากค่ำคืนก่อนหน้า และหยาดน้ำตาที่เอ่อล้นทะลักไหลอาบสองแก้มเนียนอย่างน่าเวทนา แต่ว่าแม้ร่างกายจะบอบช้ำและอ่อนล้าจากพิษไข้มากเพียงใด ดวงตาคู่คมที่มองสบตากลับเต็มไปด้วยความรังเกียจ เดียดฉันท์ และความท้าทายที่ไม่เคยยอมสยบ “มองทำไม” อนาวินแค่นเสียงหัวเราะแหบพร่าในลำคอ ใบหน้าคมคายชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ หน้าอกแกร่งกระเพื่อมขึ้นลงอย่างร
ตอนที่ 15.1 ความคลุ้มคลั่ง ความเงียบงันและอึดอัดภายในห้องโดยสารของรถสปอร์ตคันหรูตลอดเส้นทางกลับคฤหาสน์เปรียบเสมือนบรรยากาศในห้องดับจิต อนาวินเหยียบคันเร่งพุ่งทะยานผ่านผืนถนนด้วยความเร็วสูงจนเข็มไมล์แทบจะชนขีดสุด แววตาสีนิลเข้มข้นดุดันแข็งกร้าว จ้องมองตรงไปเบื้องหน้าด้วยนัยน์ตาแดงก่ำที่เต็มไปด้วยเพลิงโทสะและไฟหึงหวงที่ลุกโชนแผดเผาทุกสิ่งจนมอดไหม้ ลมหายใจของเขาหอบกระชั้นถี่รัว หน้าอกแกร่งกระกระสนขึ้นลงอย่างรุนแรงตามแรงอารมณ์ดิบเถื่อนที่พยายามสะกดกลั้นมาตลอดทาง ส่วนณิชาภานั่งตัวสั่นเทาอยู่ที่เบาะข้างคนขับ พิษไข้ที่รุมสุมร่างกายมาตั้งแต่ช่วงบ่ายประกอบกับความอ่อนล้าทางจิตใจทำให้เธอแทบไม่มีเรี่ยวแรงจะขยับตัว ปลายเสื้อสูทและเส้นผมที่หลุดลุ่ยไม่เป็นทรงขับเน้นให้เห็นความน่าเวทนา ทว่าแววตาคู่คมที่มองตรงไปข้างหน้ากลับไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย มันมีแต่ความว่างเปล่า ความผิดหวัง และความเกลียดชังระคนสมเพชที่พุ่งทะยานขึ้นมาจุกอก ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอพยายามจะทำความเข้าใจเหตุผลของเขา พยายามอดทนกับความเย็นชาและหน้ากากที่เขาต้องสวมใส่ พยายามบอกตัวเองว่าแฟลชไดรฟ์แผ่นนั้นคือหลักฐานยืนยันว่าเขาร
ตอนที่ 14 น้ำผึ้งหยดเดียวณิชาภารู้สึกเหมือนวิญญาณกำลังหลุดลอย ร่างกายของเธอไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะขัดขืนหรือพยุงตัวเอง ใบหน้าเนียนซีดเผือดจนไร้สีเลือด ซบลงกับลาดไหล่กว้างของอคิราห์อย่างหมดทางเลือก ลมหายใจของเธอหอบถี่และร้อนผ่าวด้วยพิษไข้ สองมือกำเสื้อสูทของอคิราห์เอาไว้แน่นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างกายไม่ให้จมดิ่งลงสู่ความมืดมิด “อคิราห์ ณิชา... ณิชาเวียนหัว” เสียงหวานพึมพำแผ่วเบาราวกับกระซิบ สรรพนามที่เคยใช้เรียกขานพี่ชายที่แสนดีในอดีตหลุดรอดออกมาจากริมฝีปากบางโดยไม่รู้ตัวในยามที่สติสัมปชัญญะเลือนราง-“ใจเย็นๆ นะครับคุณณิชา หลับตาลงก่อน ไม่ต้องเกร็งนะครับ” อคิราห์ประคองหัวของเธอให้ซบลงกับไหล่ของเขาอย่างทะนุถนอม มือหนาลูบแผ่นหลังบางเบาๆ เพื่อช่วยผ่อนคลายอาการตื่นตระหนก “ผมอยู่ตรงนี้แล้ว ปลอดภัยแล้วครับ ค่อยๆ หายใจเข้าลึกๆ” ภาพของหญิงสาวผู้สูงศักดิ์ที่เคยเข้มแข็งทระนงตน บัดนี้กลับดูเปราะบางราวกับแก้วใสที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อในอ้อมอกของเขา อคิราห์รู้สึกสงสารเธอจับใจ ลึกๆ ในใจเขาโกรธอนาวินเหลือเกินที่ทำร้ายผู้หญิงดีๆ คนนี้ได้ลงคอ โดยที่ทั้งสองคนไม่ทันตั้งตัว ท่ามกลาง
ตอนที่ 14 น้ำผึ้งหยดเดียว สายลมร้อนระอุของบ่ายวันใหม่พัดผ่านลานกิจกรรมกึ่งกลางแจ้งของศูนย์การค้าหรูใจกลางเมือง สถานที่ซึ่งถูกเนรมิตให้เป็นพื้นที่จัดงานเปิดตัวโครงการมิกซ์ยูสแลนด์มาร์กแห่งใหม่ของบริษัทอัศวนนท์ เสียงค้อนกระทบเหล็กและเสียงตะโกนสั่งงานของทีมออแกไนเซอร์ดังสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณ โครงสร้างเวทีเหล็กขนาดใหญ่เริ่มเป็นรูปเป็นร่าง ทว่าบรรยากาศรอบตัวของณิชาภากลับเงียบงันและเย็นเยียบราวกับเธอหลุดไปอยู่อีกโลกหนึ่ง ร่างระหงในชุดสูททำงานสีกรมท่าเข้ารูปยังคงยืนนิ่ง มือบางจับบอร์ดเอกสารรายการตรวจสอบความเรียบร้อยเอาไว้แน่น ปลายนิ้วขยับขีดเขียนเช็กรายละเอียดบนกระดาษแผ่นแล้วแผ่นเล่าด้วยจังหวะที่มั่นคง ทว่าสม่ำเสมอจนดูเหมือนเครื่องจักรไร้ชีวิต ใบหน้าหวานที่แต่งแต้มเครื่องสำอางอย่างประณีตเพื่อกลบความอิดโรยยังคงเรียบเฉย ไร้ซึ่งรอยยิ้มหรือแววตาหยอกล้ออย่างที่เคยเป็น “คุณณิชาครับ ทานน้ำแดงเย็นๆ หน่อยไหมครับ ยืนตากแดดตรวจหน้างานมาเกือบสองชั่วโมงแล้วนะ” อคิราห์เลขาคนสนิทและเพื่อนพ่วงตำแหน่งมือขวาของอนาวิน เดินเข้ามายื่นแก้วน้ำหวานสีแดงสลักน้ำแข็งเย็นเฉ
ตอนที่ 13 กำแพงน้ำแข็งภายในห้องประชุมส่วนตัว บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานอย่างแผ่วเบา โต๊ะประชุมไม้โอ๊กยาวเหยียดตัวอยู่กลางห้อง รอบด้านรายล้อมด้วยกระจกใสที่มองเห็นทัศนียภาพตึกสูงตระหง่านภายนอก อนาวินก้าวเข้ามานั่งที่ตำแหน่งประธานฝั่งหัวโต๊ะ ท่าทีของเขาเต็มไปด้วยความสง่างามทว่าแฝงกระแสรังสีความอำมหิตจนไม่มีใครกล้าสบตาโดยไม่จำเป็น นนทกรเดินตามเข้ามานั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามอย่างไม่ทุกขร้อน แววตาของเขายังคงทอดมองณิชาภาที่เดินตามเข้ามาเงียบๆ ในฐานะผู้บันทึกการประชุม ณิชาภานั่งลงที่เก้าอี้เยื้องจากอนาวินเล็กน้อย เธอเปิดแท็บเล็ตและเตรียมเอกสารสัญญาด้วยท่าทางที่นิ่งสงบ กำแพงน้ำแข็งในใจช่วยให้เธอตัดความประหม่าและความเจ็บระบมตามร่างกายออกไปจนหมดสิ้น มีเพียงสายตาคมกริบของอนาวินที่คอยตวัดมองเธอสลับกับคู่แข่งอยู่เป็นระยะ ราวกับจะเตือนว่าเรื่องระหว่างเธอกับเขาจะถูกสะสางทันทีที่จบงานนี้ “ในเมื่อมากันครบแล้ว ก็เริ่มคุยเรื่องเขตที่ดินทับซ้อนฝั่งตะวันออกกันเลยดีกว่า” อนาวินเปิดประเด็น น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งทว่าหนักแน่นดุดัน “ทางอัศวนนท์ได้ทำหนังส
ตอนที่ 13 กำแพงน้ำแข็ง“ณิชาภา!” อนาวินเรียกชื่อเต็มของเธอเสียงดังลั่นห้องทำงาน หญิงสาวหยุดก้าวเท้า หมุนตัวกลับมามองเขา แววตายังคงว่างเปล่า “คะ คุณวินน์ มีอะไรเพิ่มเติมไหมคะ” “กาแฟของฉันทำไมยังไม่ได้ วันนี้เธอทำหน้าที่บกพร่องนะ” เขาแกล้งหาเรื่อง ทั้งที่ปกติอคิราห์จะเป็นคนจัดการเรื่องนี้ หรือไม่เขาก็ไม่ได้สั่งเธอเลยตั้งแต่เช้า เขาแค่อยากหาเรื่องให้เธอพูดกับเขามากกว่าประโยครายงานสั้นๆ “ขออภัยด้วยค่ะ ดิฉันจะไปชงมาให้เดี๋ยวนี้ค่ะ” ณิชาพูดแค่นั้นแล้วเดินออกจากห้องไปทันทีอนาวินเอนหลังพิงเก้าอี้ ยกรวมมือขึ้นกุมขมับลากยาวลงมาถึงคาง สบถคำหยาบคายออกมาเบาๆ ด้วยความหงุดหงิดใจความเย็นชาของเธอประท้วงเขาได้อย่างร้ายกาจที่สุด และความรู้สึกผิดที่ผสมปนเปกับความต้องการควบคุมมันกำลังทำให้เขาแทบบ้า ยิ่งเธอถอยห่าง สัญชาตญาณความอยากเอาชนะและความหึงหวงซ่อนเร้นในใจของเขาก็ยิ่งพลุ่งพล่านราวกับกองเพลิงที่พร้อมจะปะทุขึ้นมาอีกรอบเมื่อมีสิ่งกระตุ้น ช่วงบ่ายโมงครึ่ง บรรยากาศที่เคยตึงเครียดกลับยิ่งทวีความอึดอัดขึ้นเมื่อแขกผู้มาเยือนคนใหม่ก้าวเข้ามาในชั้นบริหารนนทกรทายาทธ
ตอนที่2ข้อเสนอ บรรยากาศภายในซุ้มโซฟา VIP หนักอึ้งราวกับถูกโอบล้อมด้วยเมฆหมอกก่อนพายุใหญ่ แสงไฟนีออนสลัวสะท้อนใบหน้าเคร่งขรึมของอนาวินที่จ้องมองณิชาภาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ทว่าในจังหวะที่ความกดดันพุ่งถึงขีดสุด ม่านมุกทางเข้ากลับถูกเลิกออกเบาๆ พร้อมการปรากฏตัวของชายหนุ่มร่างสูงผู้มาพร้อมรอย
ตอนที่1หน้ากากที่พังทลายอาคิราห์หยุดยืนหน้าซุ้มโซฟาขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ในมุมที่ลับสายตาที่สุด เขาผายมือออก “เชิญครับ”เมื่อก้าวพ้นม่านมุกที่กั้นโซนไว้ ณิชาภาก็รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน ชายหนุ่มร่างสูงสง่านั่งเอนกายอยู่บนโซฟาหนังสีดำสนิท ในมือเขามีแก้วบรั่นดีสีอำพันที่สะท้อนแสงไฟวิบวับ แสงสีม่ว
ตอนที่1หน้ากากที่พังทลายเสียงเพลงจังหวะหนักหน่วงดังทะลุโสตประสาทจนขมับของ ณิชาภา เต้นตุบ แสงสว่างวูบวาบสีแดงและน้ำเงินที่สาดส่ายไปมาทำให้โลกของเธอดูบิดเบี้ยว เธอในชุดพนักงานเสิร์ฟกางเกงขาสั้นสีดำสนิทที่เน้นเรียวขาขาวผ่องตัดกับบรรยากาศมืดสลัว กำลังพยายามประคองถาดเครื่องดื่มที่มีมูลค่ามากกว่าค่าแรง
อารัมภบทรอยรักในเงามืดแสงไฟนีออนสีม่วงสลัวสลับแดงสาดส่องผ่านกลุ่มควันบุหรี่จางๆ ในอากาศ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงเคล้าไปกับกลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนกะทิทำให้บรรยากาศภายในราตรีลวงดูลึกลับและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์เย้ายวนที่น่าอันตรายอนาวิน อัศวนนท์ อายุ 29 ปี นั่งอยู่บนโซฟาหนังสีดำในมุมมืดที่สุดของโซน VIP ดวงตาคมกริบ







