ตอนที่ 7 กลิ่นอายในรอยอดีต

ตอนที่

7

กลิ่นอายในรอยอดีต

ภายในห้องอาหารที่ตกแต่งด้วยสไตล์โมเดิร์นคลาสสิก แสงไฟสีวอร์มไวท์จากโคมไฟระย้าเหนือโต๊ะหินอ่อนช่วยขับเน้นให้บรรยากาศดูนุ่มนวลขึ้นอย่างประหลาด กลิ่นหอมละมุนของน้ำซุปต้มจืดเต้าหู้หมูสับคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ เป็นกลิ่นอายของบ้านที่อนาวินไม่ได้สัมผัสมานานนับแต่เขาย้ายออกมาอยู่เพียงลำพัง

“พี่ณิชาเชื่อไหมคะ ที่มหาวิทยาลัยมีแต่คนถามถึงพี่ณิชา ทุกคนยังจำรุ่นพี่ดาวคณะที่สวยและเรียนเก่งที่สุดได้แม่นเลยค่ะ” อันนาประคองแก้มตัวเองพลางเจื้อยแจ้วไม่หยุด สายตาที่มองณิชาภาเต็มไปด้วยความชื่นชม

ณิชาภายิ้มละไม มือบางตักเต้าหู้หมูสับชิ้นพอดีคำวางลงในถ้วยของอันนาอย่างอ่อนโยน

“อันนาก็พูดเกินไปค่ะ พี่หายไปตั้งห้าปี ใครจะไปจำได้ล่ะคะ”

“จำได้สิคะ โดยเฉพาะเพื่อนผู้ชายของอันนาสายรหัสพี่ณิชาเนี่ยบ่นคิดถึงกันระงม”

เคร้ง!!!

เสียงช้อนกระทบจานกระเบื้องราคาแพงดังขึ้นขัดจังหวะ อนาวินที่นั่งอยู่ที่หัวโต๊ะขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นมาทันที เขาเขี่ยผักในจานไปมาด้วยท่าทางไม่สบอารมณ์

“กินข้าวก็กินไปอันนา จะขุดคุ้ยเรื่องสมัยพระเจ้าเหาทำไม รำคาญหู” น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะหงุดหงิดนั้นทำให้สองสาวชะงัก

“พี่วินน์ ก็อันนาแค่เล่าให้พี่ณิชาฟังแก้เหงาไงคะ พี่วินน์นั่นแหละ ทำไมทำหน้าเป็นยักษ์วัดแจ้งแบบนั้นล่ะคะ หรือว่าหึงคะ” อันนาแกล้งเย้าพี่ชายพลางยักคิ้วให้ณิชาภา

“เพ้อเจ้อ” อนาวินสวนกลับทันควัน เขาตักน้ำซุปเข้าปากอึกใหญ่ก่อนจะทำหน้ายู่

“แล้วนี่ต้มจืดอะไร รสชาติอ่อนชะมัด เหมือนน้ำล้างจาน ผงปรุงรสหมดหรือไง”

ณิชาภาหน้าเสียเล็กน้อย เธอตั้งใจทำมื้อนี้สุดฝีมือเพราะเห็นว่าเขาน่าจะเหนื่อยจากศึกที่บ้านใหญ่

“ขอโทษค่ะ เดี๋ยวฉันไปเติมซีอิ๊วให้ใหม่นะคะ”

ในขณะที่เธอกำลังจะลุกขึ้น อนาวินกลับคว้าจานข้าวตัวเองหลบ

“ไม่ต้องเสียเวลา กินๆ ไปให้จบเรื่อง”

ทว่าคำพูดสวนทางกับการกระทำ เพราะหลังจากบ่นเสร็จ เขากลับตักหมูสับและเต้าหู้เข้าปากไม่หยุดจนเกือบจะหมดชาม อันนาเห็นดังนั้นก็หลุดหัวเราะคิกคัก

“ปากบอกไม่อร่อย แต่ตักเอาๆ จนจะหมดชามแล้วนะคะพี่ชาย ถ้าไม่อร่อยขนาดนั้น ยกมาให้อันนากินคนเดียวก็ได้นะ พี่ณิชาตั้งใจทำให้อันนาคนเดียวอยู่แล้วด้วย”

อนาวินถลึงตาใส่น้องสาวทันที แววตาคมกริบฉายแววหวงก้างอย่างเห็นได้ชัด

“ใครบอกว่าทำให้เธอคนเดียว ณิชาเป็นเลขาพี่ กินเงินเดือนพี่ เพราะฉะนั้นทุกอย่างที่ทำในบ้านหลังนี้คือของพี่ เธอเป็นแค่แขกอันนา อย่ามาทำตัวเหนือเจ้าของบ้าน”

เขากระแทกเสียงใส่ แต่อันนากลับไม่ได้เกรงกลัว เธอแอบกระซิบกับณิชาภาพอกะให้พี่ชายได้ยิน

“ดูเถอะค่ะพี่ณิชา คนแบบนี้ใครจะไปทนไหว ปากยิ่งกว่ากรรไกรตัดหญ้าอีกนะคะ”

ณิชาภาทำได้เพียงยิ้มเจื่อนๆ เธอสัมผัสได้ถึงกระแสความอบอุ่นจางๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความขี้โมโหของอนาวิน เป็นความรู้สึกที่เธอเคยคุ้นเคยในอดีต แต่ต้องคอยย้ำเตือนตัวเองเสมอว่าสถานะในตอนนี้มันไม่ใช่เหมือนเดิม

“เลิกพูดมากได้แล้ว กินๆ แล้วก็ไปนอนได้แล้ว พรุ่งนี้มีเรียนเช้าไม่ใช่หรือไง” อนาวินหันไปพูดกับน้องสาวแล้วก็ทำเสียงดุๆ ใส่แต่ในใจแค่ไม่อยากให้อันนาพูดมากถึงเรื่องราวในอดีต

“ค่ะๆ ๆ พี่ชาย พี่ณิชาก็ทานเยอะๆ นะคะ จะได้มีแรงสู้พี่วินน์ได้” อันนาพูดแล้วก็แลบลิ้นปลิ้นตาใส่อนาวิน

หลังจากอันนาเข้านอนเรียบร้อย ณิชาภาตั้งใจจะกลับห้องพักเพื่อพักผ่อนบ้าง แต่ทว่าเสียงเรียกจากด้านบนก็ดังขัดขึ้นเสียก่อน

“ณิชาภา ขึ้นมาบนห้องทำงาน เดี๋ยวนี้”

เมื่อเธอเปิดประตูห้องทำงานเข้าไป ก็พบกับกองแฟ้มเอกสารมหาศาลที่วางสลับไปมาบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ อนาวินนั่งเอนหลังพิงเก้าอี้หนังอย่างสง่างาม มือหนาพาดอยู่บนโต๊ะขณะที่สายตาคมกริบจ้องมองมายังเธออย่างมีเล่ห์เหลี่ยม

“พรุ่งนี้เช้าฉันมีประชุมบอร์ดบริหาร เอกสารพวกนี้ยังไม่ได้แยกหมวดหมู่ และยังไม่มีสรุปยอดบัญชีไตรมาสที่สาม” เขาปัดมือไปทางกองกระดาษเหล่านั้น

“จัดการให้เสร็จก่อนเช้า ห้ามตกหล่นแม้แต่หน้าเดียว”

ณิชาภาเบิกตากว้าง “แต่นี่มันจะเที่ยงคืนแล้วนะคะคุณวินน์ กองขนาดนี้ทำคนเดียวไม่ทันหรอกค่ะ”

“นั่นคือปัญหาของเธอ ไม่ใช่ของฉัน” อนาวินยกยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ณิชาภารู้ดีว่าเขากำลัง แกล้งเธอเพียงเพราะอยากจะกักตัวเธอไว้ใกล้ๆ

“ถ้าไม่เสร็จ ฉันจะถือว่าเธอทำงานบกพร่อง และจะหักเงินที่ฉันตั้งใจจะให้เธอโอนไปจ่ายค่ารักษาส่วนต่างของพ่อเธอ”

คำขู่เรื่องพ่อได้ผลเสมอ ณิชาภากัดริมฝีปากแน่นก่อนจะเดินไปนั่งลงที่โต๊ะเล็กมุมห้อง เริ่มต้นลงมือจัดการเอกสารอย่างเงียบเชียบ

“ค่ะ ยังไงฉันก็ไม่มีทางเลือกอยู่แล้ว” ณิชาภาพูดประชดอนาวินเบาๆ

“รู้แล้วก็ไปทำซะ”

เวลาผ่านไปชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่า อนาวินยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของเขา ทำทีเป็นตรวจทานงานในไอแพด แต่สายตากลับลอบมองร่างบางที่นั่งหลังขดหลังแข็งอยู่บ่อยครั้ง เมื่อเห็นเธอเริ่มสัปหงก เขาก็จะแกล้งกระแอมดังๆ หรือสั่งให้เธอมาชงกาแฟใหม่ให้รสชาติเข้มข้นขึ้น

“กาแฟแก้วนี้หวานไป ไปชงมาใหม่”

“น้ำเย็นหมดแล้วไปรินมา”

“สรุปหน้านี้ลายมือเธออ่านยากเขียนใหม่”

เขาหาเรื่องกลั่นแกล้งเธอสารพัด เพียงเพื่อให้เธอไม่ได้ออกไปพ้นสายตา จนกระทั่งเข็มนาฬิกาชี้ที่เลขห้าของเช้าวันใหม่ ณิชาภาฟุบหน้าลงกับกองเอกสารแผ่นสุดท้ายด้วยความเพลียจัด อนาวินที่นั่งมองอยู่ลุกขึ้นเดินเข้าไปใกล้ เขาเอื้อมมือจะลูบศีรษะเธอด้วยความสงสารแต่ก็ชักมือกลับ เปลี่ยนเป็นสะกิดไหล่เบาๆ

“เสร็จแล้วก็ไปพักซะ อย่ามาทำตัวเป็นซากศพในห้องทำงานฉัน”