Se connecterPartager
ตอนที่ 6 เสียงสะท้อนจากหัวใจ (2)
Date de publication:
2026-01-14 22:32:30ตอนที่
6
เสียงสะท้อนจากหัวใจ
“ไอ้วินน์ นี่แกกล้าลำเลิกบุญคุณกับฉันเหรอ” คุณอนันต์ลุกขึ้นยืน ตัวสั่นด้วยความโกรธ
คุณหญิงนิศาผู้เป็นมารดา รีบเข้ามาห้ามทัพด้วยใบหน้าวิตกกังวล
“วินน์ ยอมพ่อเขาเถอะนะลูก รินลดาเขาก็เพิ่งมาฟ้องแม่ว่าวินน์ปกป้องเด็กคนนั้นจนทำร้ายน้ำใจเขา วินน์แต่งงานกับรินลดาไปเรื่องก็จบนะลูก เชื่อแม่นะ”
อนาวินหันไปมองแม่ด้วยสายตาผิดหวัง “งานใหญ่ของคุณแม่คือการใช้ลูกชายตัวเองเป็นเครื่องมือทางการเมืองงั้นเหรอครับ ตลอดห้าปีที่ผ่านมาผมยอมเป็นหุ่นเชิดให้พวกคุณมานานพอแล้ว จากนี้ไปผมจะฟังแค่เสียงในหัวใจของผมเองเท่านั้น”
“ถ้าแกไม่เลิกกับมัน ฉันจะตัดแกออกจากตระกูล” คุณอนันต์คำราม
“เชิญครับพ่อ ตัดผมออกไปเลย แต่ระวังไว้หน่อยนะครับ ว่าอัศวนนท์ที่ไม่มีผมจะเหลือซากอยู่ได้กี่เดือน”
ที่หน้าประตูบ้าน อันนาน้องสาวคนเล็กของบ้านวิ่งกระหืดกระหอบออกมาหาพี่ชายที่กำลังจะก้าวขึ้นรถสปอร์ตด้วยใบหน้าที่แดงก่ำด้วยความโกรธ
“พี่วินน์! พี่วินน์คะ รออันนาก่อน”
“อันนาพี่ไม่มีอารมณ์จะคุย” อนาวินสตาร์ทรถเครื่องยนต์คำรามดังสนั่น
“ไม่! อันนาจะไปด้วย” เธอรีบกระโดดขึ้นไปนั่งเบาะข้างๆ ทันที
“ไม่!!! อันนาจะไปด้วย” เธอไม่พูดเปล่า แต่รีบกระโดดขึ้นไปนั่งเบาะข้างๆ ทันที
“อันนารู้ว่าพี่จะขับรถเร็ว อันนาไปด้วย อันนาอยากไปหาพี่ณิชาด้วย อันนาไม่ได้เจอพี่ณิชานานแล้ว คิดถึงมาก”
พอได้ยินน้องสาวพูดอย่างนั้น ทำให้เท้าที่กำลังจะเหยียบคันเร่งจนมิดของอนาวินชะงักลง เขาขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน หายใจเข้าออกแรงๆ เพื่อสะกดอารมณ์ เขาเอนหลังพิงเบาะรถอย่างหมดแรง สายตามองออกไปที่ความว่างเปล่าเบื้องหน้า
“พี่แค่ไม่อยากเสียณิชาไปอีกแล้วอันนา”
“อันนารู้ค่ะ งั้นกลับบ้านกันนะคะ กลับไปหาพี่ณิชา ไปกินกับข้าวฝีมือพี่ณิชาให้อารมณ์ดี” อันนายิ้มหวานพลางตบไหล่พี่ชายเบาๆ
“แล้วระหว่างทางห้ามขับเกิน 80 นะคะ ไม่งั้นอันนาจะช่วยให้พี่ณิชาหนีพี่ไป”
อนาวินเหลือบมองน้องสาวที่กำลังทำหน้าเป็นต่อ พลางถอนหายใจยาวเหยียดออกมาอย่างทิ้งตัว ความร้อนแรงที่แผดเผาอยู่ในอกเมื่อครู่ค่อยๆ มอดดับลงเพราะความร่าเริงอย่างไม่รู้กาลเทศะของอันนา เขาค่อยๆ เคลื่อนรถออกจากหน้าบ้านด้วยความเร็วที่สม่ำเสมอตามที่น้องสาวขอไว้ ทว่าสายตาของเขายังคงทอดมองไปข้างหน้าด้วยความกังวลที่ลึกล้ำ
“อันนาพี่ไม่เคยคิดเลยว่าการรักใครสักคนมันจะทำให้พี่ต้องกลายเป็นศัตรูกับพ่อตัวเองขนาดนี้” อนาวินเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า
“พี่วินน์คะ พ่อเขาก็เป็นแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไร พ่อรักอำนาจและหน้าตามากกว่าสิ่งใด แต่อันนาเชื่อนะว่าสิ่งที่พี่ทำวันนี้มันถูกต้องแล้ว” อันนาเอื้อมมือไปเปิดเพลงเบาๆ ในรถเพื่อปรับบรรยากาศ
“พี่ณิชาเป็นคนดี พี่วินน์รู้ พี่วินน์ถึงไม่ยอมปล่อยพี่ณิชาไปและอันนาก็ขอบคุณพี่นะที่เข้มแข็งพอจะทำตามหัวใจตัวเองเสียที”
อนาวินไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงแต่กระชับพวงมาลัยแน่นขึ้น ในหัวยังคงวนเวียนอยู่กับภาพใบหน้าซีดเผือดของณิชาภาก่อนที่เขาจะจากมา เขาอยากจะเหยียบคันเร่งเพื่อกลับไปกอดเธอไว้ให้แนบกาย เพื่อบอกเธอว่าไม่ต้องกลัวสิ่งใดอีกแล้ว
ที่บ้านพักส่วนตัว
ณิชาภานั่งนิ่งอยู่บนโซฟาในห้องโถงกว้าง ความมืดมิดภายนอกกระจกบานใหญ่ทำให้เธอยิ่งรู้สึกว้าเหว่ เธอสวมชุดสูทลำลองสีครีมที่อนาวินเพิ่งซื้อให้ แม้เนื้อมันจะนุ่มและอุ่นเพียงใด แต่มันกลับไม่ช่วยให้หัวใจที่สั่นระรัวของเธอสงบลงได้เลย เสียงคำรามของเครื่องยนต์ซูเปอร์คาร์ที่คุ้นเคยแล่นเข้ามาจอดทำให้เธอรีบลุกขึ้นยืนทันที
ประตูบ้านถูกเปิดออกด้วยความรวดเร็ว อนาวินก้าวเข้ามาในบ้านพร้อมกับอันนาที่เดินยิ้มร่าตามหลังมา
“พี่ณิชา พี่ณิชาจริงๆ ด้วย” อันนาไม่รอช้า วิ่งเข้าไปกอดณิชาภาเต็มรัก
“อันนาคิดถึงพี่มากเลยค่ะ ไม่เจอกันตั้งหลายปี พี่ณิชายังดูสวยเหมือนเดิมเลยนะคะเนี่ย”
ณิชาภาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มออกมาอย่างจริงใจเป็นครั้งแรก
“อันนาพี่ก็คิดถึงเราค่ะ ไม่นึกเลยว่าจะได้เจอเราที่นี่”
อนาวินยืนมองสองสาวกอดกันอยู่เงียบๆ มาดคุณชายใจร้ายที่เขาพยายามปั้นแต่งไว้เริ่มพังทลายลง เขาสบตากับณิชาภาเพียงแวบเดียว แววตาของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใยและความเจ็บปวดที่เพิ่งผ่านศึกมา จนณิชาภาสัมผัสได้
“ไปเถอะอันนา ไปหาที่นั่งเล่นนู้น อย่ามาวุ่นวายแถวนี้” อนาวินแสร้งทำเป็นดุเพื่อซ่อนอารมณ์
“แล้วอย่าให้รู้นะว่าแอบคุยโทรศัพท์รายงานพ่อ พี่จะยึดมือถือเราทันที”
“โถ่พี่วินน์ อันนาพวกเดียวกับพี่นะคะ” อันนาทำหน้ายู่ใส่พี่ชายก่อนจะหันไปหอมแก้มณิชาภาฟอดใหญ่
“อันนาไปอาบน้ำก่อนนะคะพี่ณิชา เดี๋ยวลงมาทานมื้อค่ำฝีมือพี่นะ”
เมื่ออันนาเดินพ้นสายตาไป ความเงียบก็น่าอึดอัดก็กลับมาครอบคลุมระหว่างคนสองคนอีกครั้ง อนาวินเดินเข้าไปหาณิชาภาช้าๆ เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอ สายตาคมกริบกวาดมองสำรวจใบหน้าหวานราวกับจะตรวจเช็กว่าเธอไม่ได้แอบร้องไห้ตอนที่เขาไม่อยู่
“พ่อคุณพูดอะไรกับคุณบ้างคะ” ณิชาภาถามเสียงแผ่ว
“มันไม่สำคัญหรอก” อนาวินตอบพลางเอื้อมมือไปลูบผมที่ปรกหน้าผากเธอออกเบาๆ
“สำคัญแค่ว่าเธอต้องอยู่ที่นี่ อยู่ข้างๆ ฉัน ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ห้ามไปจากฉันอีกเด็ดขาด”
“แต่คุณวินน์คะ ฉันเป็นต้นเหตุที่ทำให้คุณทะเลาะกับพ่อ”
“ไม่ใช่เธอหรอกณิชาภา มันไม่ใช่เรื่องของเธอ อย่ามาวุ่นวายกับเรื่องของฉันเธอเป็นแค่ลูกหนี้จะไปมีปัญหาได้ยังไง” เขาขัดขึ้น เสียงของเขาเริ่มเข้มขึ้นเพื่อรักษามาดเดิม
ณิชาภาลอบถอนหายใจ แอบยิ้มขำให้กับความปากแข็งของเขา “ค่ะทราบแล้วค่ะท่านประธาน งั้นท่านประธานหิวหรือยังคะ ฉันจะได้ไปอุ่นกับข้าวที่ทำค้างไว้”
“หิว หิวมากด้วย” อนาวินจ้องมองเธอด้วยสายตาที่ลึกซึ้งกว่าเดิม
“และอย่าลืมกาแฟดริปมือของฉันหลังมื้อค่ำด้วยล่ะ ถ้าไม่ถูกใจ ฉันจะกักบริเวณเธอให้อยู่แต่ในห้องทำงานทั้งคืนเลยคอยดู”
ถึงแม้คำสั่งจะฟังดูเอาแต่ใจ แต่ในแววตาของชายหนุ่มกลับเต็มไปด้วยความโหยหาและความรักที่ปิดไม่มิด
ณิชาภาพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย เธอรู้ดีว่าภายใต้หน้ากากที่เขาพยายามสวมไว้นั้น คือผู้ชายคนเดิมที่พร้อมจะปกป้องเธอจากพายุทุกทิศทาง แม้พายุลูกนั้นจะเป็นครอบครัวของเขาเองก็ตาม
Dernier chapitre
รอยรักในเงามืด ตอนที่ 13 กำแพงน้ำแข็ง (3)
ตอนที่ 13 กำแพงน้ำแข็งภายในห้องประชุมส่วนตัว บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานอย่างแผ่วเบา โต๊ะประชุมไม้โอ๊กยาวเหยียดตัวอยู่กลางห้อง รอบด้านรายล้อมด้วยกระจกใสที่มองเห็นทัศนียภาพตึกสูงตระหง่านภายนอก อนาวินก้าวเข้ามานั่งที่ตำแหน่งประธานฝั่งหัวโต๊ะ ท่าทีของเขาเต็มไปด้วยความสง่างามทว่าแฝงกระแสรังสีความอำมหิตจนไม่มีใครกล้าสบตาโดยไม่จำเป็น นนทกรเดินตามเข้ามานั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามอย่างไม่ทุกขร้อน แววตาของเขายังคงทอดมองณิชาภาที่เดินตามเข้ามาเงียบๆ ในฐานะผู้บันทึกการประชุม ณิชาภานั่งลงที่เก้าอี้เยื้องจากอนาวินเล็กน้อย เธอเปิดแท็บเล็ตและเตรียมเอกสารสัญญาด้วยท่าทางที่นิ่งสงบ กำแพงน้ำแข็งในใจช่วยให้เธอตัดความประหม่าและความเจ็บระบมตามร่างกายออกไปจนหมดสิ้น มีเพียงสายตาคมกริบของอนาวินที่คอยตวัดมองเธอสลับกับคู่แข่งอยู่เป็นระยะ ราวกับจะเตือนว่าเรื่องระหว่างเธอกับเขาจะถูกสะสางทันทีที่จบงานนี้ “ในเมื่อมากันครบแล้ว ก็เริ่มคุยเรื่องเขตที่ดินทับซ้อนฝั่งตะวันออกกันเลยดีกว่า” อนาวินเปิดประเด็น น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งทว่าหนักแน่นดุดัน “ทางอัศวนนท์ได้ทำหนังส
รอยรักในเงามืด ตอนที่ 13 กำแพงน้ำแข็ง (2)
ตอนที่ 13 กำแพงน้ำแข็ง“ณิชาภา!” อนาวินเรียกชื่อเต็มของเธอเสียงดังลั่นห้องทำงาน หญิงสาวหยุดก้าวเท้า หมุนตัวกลับมามองเขา แววตายังคงว่างเปล่า “คะ คุณวินน์ มีอะไรเพิ่มเติมไหมคะ” “กาแฟของฉันทำไมยังไม่ได้ วันนี้เธอทำหน้าที่บกพร่องนะ” เขาแกล้งหาเรื่อง ทั้งที่ปกติอคิราห์จะเป็นคนจัดการเรื่องนี้ หรือไม่เขาก็ไม่ได้สั่งเธอเลยตั้งแต่เช้า เขาแค่อยากหาเรื่องให้เธอพูดกับเขามากกว่าประโยครายงานสั้นๆ “ขออภัยด้วยค่ะ ดิฉันจะไปชงมาให้เดี๋ยวนี้ค่ะ” ณิชาพูดแค่นั้นแล้วเดินออกจากห้องไปทันทีอนาวินเอนหลังพิงเก้าอี้ ยกรวมมือขึ้นกุมขมับลากยาวลงมาถึงคาง สบถคำหยาบคายออกมาเบาๆ ด้วยความหงุดหงิดใจความเย็นชาของเธอประท้วงเขาได้อย่างร้ายกาจที่สุด และความรู้สึกผิดที่ผสมปนเปกับความต้องการควบคุมมันกำลังทำให้เขาแทบบ้า ยิ่งเธอถอยห่าง สัญชาตญาณความอยากเอาชนะและความหึงหวงซ่อนเร้นในใจของเขาก็ยิ่งพลุ่งพล่านราวกับกองเพลิงที่พร้อมจะปะทุขึ้นมาอีกรอบเมื่อมีสิ่งกระตุ้น ช่วงบ่ายโมงครึ่ง บรรยากาศที่เคยตึงเครียดกลับยิ่งทวีความอึดอัดขึ้นเมื่อแขกผู้มาเยือนคนใหม่ก้าวเข้ามาในชั้นบริหารนนทกรทายาทธ
รอยรักในเงามืด ตอนที่ 13 กำแพงน้ำแข็ง (1)
ตอนที่ 13 กำแพงน้ำแข็ง ความรู้สึกแรกที่ปลุกณิชาภาให้ตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่คือความเจ็บระบมที่แล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กาย ทันทีที่ขยับตัว ความปวดร้าวตรงช่วงล่างและสะโพกก็ทำให้เธอต้องหลุดเสียงครางแผ่วเบาออกมาด้วยความทรมาน เปลือกตาบางขยับลืมขึ้นช้าๆ มองเห็นเพดานห้องนอนสีครีมอันคุ้นตา แสงแดดยามเช้าส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาริบหรี่ แต่หัวใจของเธอกลับมืดมนยิ่งกว่าคืนที่พายุเข้า ณิชาภาพยุงตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงกว้างอย่างยากลำบาก ผ้าห่มผืนหนาเลื่อนหลุดลงไปกองที่เอว เผยให้เห็นรอยช้ำเป็นจ้ำแดงสลับเขียวตามผิวเนื้อเนียนละเอียด ทั้งที่ลาดไหล่ หน้าอก และข้อมือทั้งสองข้างที่มีรอยนิ้วมือหนาบีบตรึงเอาไว้จนเนื้อแทบเขียวคราม ร่องรอยป่าเถื่อนเหล่านี้คือหลักฐานชิ้นโบแดงที่ย้ำเตือนถึงสิ่งที่อนาวินทำกับเธอเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา น้ำตาเม็ดโตสลัดร่วงลงบนหลังมือทีละหยด เธอจำได้ดีว่าในแฟลชไดรฟ์อันนั้น อนาวินอัดคลิปเสียงอธิบายข้อเท็จจริงทั้งหมดว่าเขากำลังพยายามทำทุกทางเพื่อปกป้องเธอและพ่อจากเงื้อมมือของอนันต์ พ่อแท้ๆ ของเขาเอง ลึกๆ เธอรู้สึกผิดที่เคยเข้าใจเขาผิดไป แต่สัมผัสอันจา
รอยรักในเงามืด ตอนที่ 12 รอยร้าวในไฟหึง (2)
ตอนที่ 12 รอยร้าวในไฟหึง“ขอบคุณค่ะคุณอาคิ” ณิชาภายิ้มบางๆ ให้ด้วยความซาบซึ้ง “ทำไมช่วงนี้ดูซูบไปละครับเนี่ย ไอ้วินน์มันใช้งานหนักเกินไปหรือเปล่า” อคิราห์พูดปนหัวเราะ ขณะที่ส่งปึกกระดาษคืนให้เธอ สายตาของเขาเหลือบไปเห็นเส้นผมบางส่วนของณิชาภาที่หลุดลุ่ยลงมาปรกใบหน้าหวานจนดูเกะกะ ด้วยความสนิทสนมและนิสัยขี้เล่น ชายหนุ่มจึงเอื้อมมือไปปัดเส้นผมทัดหูให้เธออย่างแผ่วเบา “ดูแลตัวเองบ้างนะครับ เดี๋ยวไม่มีแรงรบกับท่านประธาน” จังหวะนั้นเอง ประตูลิฟต์ผู้บริหารเปิดออกอย่างเงียบเชียบ ร่างสูงสง่าของอนาวินก้าวเท้าออกมา ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยนิ่งสนิทกลับพลันแข็งท้างขึ้นมาทันทีเมื่อภาพตรงหน้าสาดเข้าสู่สายตา ภาพของอคิราห์ที่กำลังคุกเข่าอยู่ใกล้ชิดกับณิชาภา มือของเพื่อนสนิทที่กำลังลูบไล้ใบหน้าหวานของเธออย่างอ่อนโยน และรอยยิ้มของณิชาภาที่มอบให้ชายอื่นรอยยิ้มที่เขาไม่ได้เห็นมันมานานแสนนาน กรงเล็บแห่งความหึงหวงและคว้าบ้าคลั่งพุ่งเข้าเกาะกุมหัวใจของอนาวินในทันที สัญชาตญาณความเป็นเจ้าของที่รุนแรงทำให้เขาลืมสิ้นทุกแผนการที่วางไว้ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นด้วยความโกรธจัด “ทำอะไรกันอยู่ตรงนั้น!” เสียงทรงพลังค
รอยรักในเงามืด ตอนที่ 12 รอยร้าวในไฟหึง (1)
ตอนที่ 12 รอยร้าวในไฟหึง ความเงียบงันภายในห้องนอนสีครีมดูจะหนักอึ้งกว่าค่ำคืนไหนๆ แม้เสียงพายุฝนด้านนอกคฤหาสน์จะเริ่มซาลงเหลือเพียงเสียงหยดน้ำที่ตกลงกระทบใบไม้ แต่เสียงสะท้อนจากไฟล์คลิปเสียงของอนาวินยังคงดังก้องอยู่ในหัวใจของณิชาภาซ้ำแล้วซ้ำเล่า มือบางยังคงกำแฟลชไดรฟ์สีเงินแนบกับอก สะอื้นไห้จนตัวโยนด้วยความรู้สึกผิดที่เคยเคลือบแคลงใจในตัวเขา เธอเช็ดน้ำตาออกจากพวงแก้มช้าๆ ดึงสติที่กระจัดกระจายให้กลับคืนมา สิ่งที่เธอต้องทำในตอนนี้ไม่ใช่การนั่งร้องไห้ แต่เป็นการเดินกลับไปหาเขา เดินกลับไปบอกให้เขารู้ว่าเธอเลือกที่จะอยู่เคียงข้างเขา ไม่ใช่ในฐานะลูกหนี้หรือหมากในเกมแค้น แต่ในฐานะผู้หญิงที่จะร่วมเผชิญหน้ากับพายุทุกลูกไปพร้อมกับเขา ณิชาภาก้าวเท้าออกจากห้องนอน ท่ามกลางความมืดของโถงทางเดินสลัว เดินตรงไปยังห้องทำงานใหญ่ที่เพิ่งผ่านสมรภูมิอารมณ์มาเมื่อครู่ ประตูห้องแง้มอยู่เล็กน้อย แสงไฟนีออนด้านในสาดส่องออกมาเป็นเส้นตรงยาวลงบนพื้นหินอ่อน เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะผลักประตูเข้าไปเบาๆ อนาวินยังคงนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ทว่าแผ่นหลังที่เคยเหยียดตรงอย่างทรนงบ
รอยรักในเงามืด ตอนที่ 11 กรงที่ไร้ซี่กรง (2)
ตอนที่ 11 กรงที่ไร้ซี่กรง (2)เขายังเก็บมันไว้ ในที่ที่ปลอดภัยที่สุดของเขา หยดน้ำตาแห่งความลังเลร่วงเผาะลงบนกระจกกรอบรูป ณิชาภายืนนิ่งงันอยู่กลางห้อง ความทรงจำแสนหวานในอดีตพุ่งเข้าโจมตีใจจนเธอแทบจะก้าวขาไม่ออก แต่เมื่อภาพของพ่อที่มีสายระโยงระยางและภาพของอนาวินที่สวมแหวนให้รินลดาลอยซ้อนทับเข้ามา เธอจึงจำต้องหลับตาแน่น กัดริมฝีปากจนห่อเลือดแล้วคว้าแฟลชไดรฟ์นั้นยัดใส่กระเป๋าเสื้อคลุมทันที “ณิชา” เสียงทุ้มต่ำที่แสนคุ้นเคยดังขึ้นจากทางด้านหลังท่ามกลางความมืด พร้อมกับแสงไฟนีออนในห้องทำงานที่กลับมาสว่างวาบอีกครั้งเมื่อระบบไฟสำรองทำงาน ณิชาภาสะดุ้งสุดตัวพลางหันกลับไปมองด้วยความตกใจสุดขีดอนาวินยืนพิงกรอบประตูห้องทำงานอยู่ตรงนั้น เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตที่ปลดกระดุมบนออกสองเม็ด แววตาคมกริบที่เคยฉายแววดุดันบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความผิดหวัง ความโศกเศร้า และความอ่อนล้าอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ในมือของเขาไม่มีอาวุธ ไม่มีท่าทีโกรธเกรี้ยวจะเข้าไปทำร้ายเธอ... มีเพียงความเงียบงันที่กรีดลึกยิ่งกว่าสิ่งใด “คุณวินน์ คือฉัน” ณิชาภาเสียงสั่นเครือ พยายามเอาซ่อนมือไว้ข้างหล
รอยรักในเงามืด ตอนที่ 7 กลิ่นอายในรอยอดีต (2)
ตอนที่7กลิ่นอายในรอยอดีตณิชาภาลืมตาขึ้นมาด้วยความงัวเงีย เธอไม่ได้ตอบโต้ทำเพียงเก็บรวบรวมงานวางไว้บนโต๊ะเขาอย่างเรียบร้อย ก่อนจะขอตัวออกมาด้วยท่าทางอ่อนเพลีย แต่อยู่ๆ แรงสั่นสะเทือนจากโทรศัพท์เครื่องเก่าที่ซ่อนไว้ในกระเป๋าก็ทำให้เธอสะดุ้งสุดตัว เธอรีบเข้าไปในห้องส่วนตัวของเธอทันทีชื่อ ‘ป้ามาลี
รอยรักในเงามืด ตอนที่ 7 กลิ่นอายในรอยอดีต
ตอนที่7กลิ่นอายในรอยอดีตภายในห้องอาหารที่ตกแต่งด้วยสไตล์โมเดิร์นคลาสสิก แสงไฟสีวอร์มไวท์จากโคมไฟระย้าเหนือโต๊ะหินอ่อนช่วยขับเน้นให้บรรยากาศดูนุ่มนวลขึ้นอย่างประหลาด กลิ่นหอมละมุนของน้ำซุปต้มจืดเต้าหู้หมูสับคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ เป็นกลิ่นอายของบ้านที่อนาวินไม่ได้สัมผัสมานานนับแต่เขาย้ายออกมาอยู่เพ
รอยรักในเงามืด ตอนที่ 6 เสียงสะท้อนจากหัวใจ
ตอนที่6เสียงสะท้อนจากหัวใจบรรยากาศภายในรถตู้ลีมูซีนระหว่างทางกลับบ้านพักส่วนตัวเต็มไปด้วยความเงียบที่ชวนให้ใจสั่น ณิชาภาในชุดเดรสลูกไม้สีขาวสะอาดตานั่งตัวลีบติดประตูรถ เธอรู้สึกไม่คุ้นชินกับสัมผัสของเนื้อผ้าชั้นเลิศที่แนบไปกับผิวพรรณ ขณะที่อนาวินนั่งไขว่ห้างอยู่เบาะข้างๆ สายตาคมกริบของเขาแสร้งทำ
รอยรักในเงามืด ตอนที่ 5 หน้ากากที่เริ่มปริร้าว (2)
ตอนที่5หน้ากากที่เริ่มปริร้าวพนักงานสาวรับคำสั่งอย่างขยันขันแข็ง ก่อนจะหันไปเชิญณิชาภาเข้าไปในห้องลองเสื้อด้วยท่าทางนอบน้อม ณิชาภาทำท่าจะอ้าปากค้านแต่สายตาคมดุของอนาวินก็ปรามไว้เสียก่อน“ไปลองซะ อย่าให้ฉันต้องเดินเข้าไปเปลี่ยนให้เธอเอง” เมื่อณิชาภาเดินหายไป อคิราห์ที่ยืนกอดอกลอบยิ้มอยู่ก็
Vous vous intéresseriez aussi à
แต่พี่ไม่ได้ชอบเธอ | wanna be yours
ACHICHI79.5K Vuesเด็กเสี่ย
C155.1K Vuesไฟรักเร่าร้อน🔥 NC18++
Me'JinJIn92.7K Vuesเด็กมันยั่ว BAD LOVE
ลำเจียก73.1K Vuesอุ้มบุญซ่อนสวาท
เฮียกังฟู43 Vuesพระชายาสายชิลกับท่านอ๋องคลั่งรัก
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์94 Vuesพลาดรักสามีร้าย
RiTAA335 Vuesไม่ได้อยากเป็นสตรีหมายเลขหนึ่งของท่านประธานาธิบดีสักหน่อย!
หนูแดงตัวน้อย21 Vues
