ตอนที่ 6 เสียงสะท้อนจากหัวใจ (2)

ตอนที่

6

เสียงสะท้อนจากหัวใจ

“ไอ้วินน์ นี่แกกล้าลำเลิกบุญคุณกับฉันเหรอ” คุณอนันต์ลุกขึ้นยืน ตัวสั่นด้วยความโกรธ

คุณหญิงนิศาผู้เป็นมารดา รีบเข้ามาห้ามทัพด้วยใบหน้าวิตกกังวล

“วินน์ ยอมพ่อเขาเถอะนะลูก รินลดาเขาก็เพิ่งมาฟ้องแม่ว่าวินน์ปกป้องเด็กคนนั้นจนทำร้ายน้ำใจเขา วินน์แต่งงานกับรินลดาไปเรื่องก็จบนะลูก เชื่อแม่นะ”

อนาวินหันไปมองแม่ด้วยสายตาผิดหวัง “งานใหญ่ของคุณแม่คือการใช้ลูกชายตัวเองเป็นเครื่องมือทางการเมืองงั้นเหรอครับ ตลอดห้าปีที่ผ่านมาผมยอมเป็นหุ่นเชิดให้พวกคุณมานานพอแล้ว จากนี้ไปผมจะฟังแค่เสียงในหัวใจของผมเองเท่านั้น”

“ถ้าแกไม่เลิกกับมัน ฉันจะตัดแกออกจากตระกูล” คุณอนันต์คำราม

“เชิญครับพ่อ ตัดผมออกไปเลย แต่ระวังไว้หน่อยนะครับ ว่าอัศวนนท์ที่ไม่มีผมจะเหลือซากอยู่ได้กี่เดือน”

ที่หน้าประตูบ้าน อันนาน้องสาวคนเล็กของบ้านวิ่งกระหืดกระหอบออกมาหาพี่ชายที่กำลังจะก้าวขึ้นรถสปอร์ตด้วยใบหน้าที่แดงก่ำด้วยความโกรธ

“พี่วินน์! พี่วินน์คะ รออันนาก่อน”

“อันนาพี่ไม่มีอารมณ์จะคุย” อนาวินสตาร์ทรถเครื่องยนต์คำรามดังสนั่น

“ไม่! อันนาจะไปด้วย” เธอรีบกระโดดขึ้นไปนั่งเบาะข้างๆ ทันที

 “ไม่!!! อันนาจะไปด้วย” เธอไม่พูดเปล่า แต่รีบกระโดดขึ้นไปนั่งเบาะข้างๆ ทันที

“อันนารู้ว่าพี่จะขับรถเร็ว อันนาไปด้วย อันนาอยากไปหาพี่ณิชาด้วย อันนาไม่ได้เจอพี่ณิชานานแล้ว คิดถึงมาก”

พอได้ยินน้องสาวพูดอย่างนั้น ทำให้เท้าที่กำลังจะเหยียบคันเร่งจนมิดของอนาวินชะงักลง เขาขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน หายใจเข้าออกแรงๆ เพื่อสะกดอารมณ์ เขาเอนหลังพิงเบาะรถอย่างหมดแรง สายตามองออกไปที่ความว่างเปล่าเบื้องหน้า

“พี่แค่ไม่อยากเสียณิชาไปอีกแล้วอันนา”

“อันนารู้ค่ะ งั้นกลับบ้านกันนะคะ กลับไปหาพี่ณิชา ไปกินกับข้าวฝีมือพี่ณิชาให้อารมณ์ดี” อันนายิ้มหวานพลางตบไหล่พี่ชายเบาๆ

“แล้วระหว่างทางห้ามขับเกิน 80 นะคะ ไม่งั้นอันนาจะช่วยให้พี่ณิชาหนีพี่ไป”

อนาวินเหลือบมองน้องสาวที่กำลังทำหน้าเป็นต่อ พลางถอนหายใจยาวเหยียดออกมาอย่างทิ้งตัว ความร้อนแรงที่แผดเผาอยู่ในอกเมื่อครู่ค่อยๆ มอดดับลงเพราะความร่าเริงอย่างไม่รู้กาลเทศะของอันนา เขาค่อยๆ เคลื่อนรถออกจากหน้าบ้านด้วยความเร็วที่สม่ำเสมอตามที่น้องสาวขอไว้ ทว่าสายตาของเขายังคงทอดมองไปข้างหน้าด้วยความกังวลที่ลึกล้ำ

“อันนาพี่ไม่เคยคิดเลยว่าการรักใครสักคนมันจะทำให้พี่ต้องกลายเป็นศัตรูกับพ่อตัวเองขนาดนี้” อนาวินเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า

“พี่วินน์คะ พ่อเขาก็เป็นแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไร พ่อรักอำนาจและหน้าตามากกว่าสิ่งใด แต่อันนาเชื่อนะว่าสิ่งที่พี่ทำวันนี้มันถูกต้องแล้ว” อันนาเอื้อมมือไปเปิดเพลงเบาๆ ในรถเพื่อปรับบรรยากาศ

“พี่ณิชาเป็นคนดี พี่วินน์รู้ พี่วินน์ถึงไม่ยอมปล่อยพี่ณิชาไปและอันนาก็ขอบคุณพี่นะที่เข้มแข็งพอจะทำตามหัวใจตัวเองเสียที”

อนาวินไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงแต่กระชับพวงมาลัยแน่นขึ้น ในหัวยังคงวนเวียนอยู่กับภาพใบหน้าซีดเผือดของณิชาภาก่อนที่เขาจะจากมา เขาอยากจะเหยียบคันเร่งเพื่อกลับไปกอดเธอไว้ให้แนบกาย เพื่อบอกเธอว่าไม่ต้องกลัวสิ่งใดอีกแล้ว

ที่บ้านพักส่วนตัว

ณิชาภานั่งนิ่งอยู่บนโซฟาในห้องโถงกว้าง ความมืดมิดภายนอกกระจกบานใหญ่ทำให้เธอยิ่งรู้สึกว้าเหว่ เธอสวมชุดสูทลำลองสีครีมที่อนาวินเพิ่งซื้อให้ แม้เนื้อมันจะนุ่มและอุ่นเพียงใด แต่มันกลับไม่ช่วยให้หัวใจที่สั่นระรัวของเธอสงบลงได้เลย เสียงคำรามของเครื่องยนต์ซูเปอร์คาร์ที่คุ้นเคยแล่นเข้ามาจอดทำให้เธอรีบลุกขึ้นยืนทันที

ประตูบ้านถูกเปิดออกด้วยความรวดเร็ว อนาวินก้าวเข้ามาในบ้านพร้อมกับอันนาที่เดินยิ้มร่าตามหลังมา

“พี่ณิชา พี่ณิชาจริงๆ ด้วย” อันนาไม่รอช้า วิ่งเข้าไปกอดณิชาภาเต็มรัก

“อันนาคิดถึงพี่มากเลยค่ะ ไม่เจอกันตั้งหลายปี พี่ณิชายังดูสวยเหมือนเดิมเลยนะคะเนี่ย”

ณิชาภาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มออกมาอย่างจริงใจเป็นครั้งแรก

“อันนาพี่ก็คิดถึงเราค่ะ ไม่นึกเลยว่าจะได้เจอเราที่นี่”

อนาวินยืนมองสองสาวกอดกันอยู่เงียบๆ มาดคุณชายใจร้ายที่เขาพยายามปั้นแต่งไว้เริ่มพังทลายลง เขาสบตากับณิชาภาเพียงแวบเดียว แววตาของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใยและความเจ็บปวดที่เพิ่งผ่านศึกมา จนณิชาภาสัมผัสได้

“ไปเถอะอันนา ไปหาที่นั่งเล่นนู้น อย่ามาวุ่นวายแถวนี้” อนาวินแสร้งทำเป็นดุเพื่อซ่อนอารมณ์

“แล้วอย่าให้รู้นะว่าแอบคุยโทรศัพท์รายงานพ่อ พี่จะยึดมือถือเราทันที”

“โถ่พี่วินน์ อันนาพวกเดียวกับพี่นะคะ” อันนาทำหน้ายู่ใส่พี่ชายก่อนจะหันไปหอมแก้มณิชาภาฟอดใหญ่

“อันนาไปอาบน้ำก่อนนะคะพี่ณิชา เดี๋ยวลงมาทานมื้อค่ำฝีมือพี่นะ”

เมื่ออันนาเดินพ้นสายตาไป ความเงียบก็น่าอึดอัดก็กลับมาครอบคลุมระหว่างคนสองคนอีกครั้ง อนาวินเดินเข้าไปหาณิชาภาช้าๆ เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอ สายตาคมกริบกวาดมองสำรวจใบหน้าหวานราวกับจะตรวจเช็กว่าเธอไม่ได้แอบร้องไห้ตอนที่เขาไม่อยู่

“พ่อคุณพูดอะไรกับคุณบ้างคะ” ณิชาภาถามเสียงแผ่ว

“มันไม่สำคัญหรอก” อนาวินตอบพลางเอื้อมมือไปลูบผมที่ปรกหน้าผากเธอออกเบาๆ

“สำคัญแค่ว่าเธอต้องอยู่ที่นี่ อยู่ข้างๆ ฉัน ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ห้ามไปจากฉันอีกเด็ดขาด”

“แต่คุณวินน์คะ ฉันเป็นต้นเหตุที่ทำให้คุณทะเลาะกับพ่อ”

“ไม่ใช่เธอหรอกณิชาภา มันไม่ใช่เรื่องของเธอ อย่ามาวุ่นวายกับเรื่องของฉันเธอเป็นแค่ลูกหนี้จะไปมีปัญหาได้ยังไง” เขาขัดขึ้น เสียงของเขาเริ่มเข้มขึ้นเพื่อรักษามาดเดิม

ณิชาภาลอบถอนหายใจ แอบยิ้มขำให้กับความปากแข็งของเขา “ค่ะทราบแล้วค่ะท่านประธาน งั้นท่านประธานหิวหรือยังคะ ฉันจะได้ไปอุ่นกับข้าวที่ทำค้างไว้”

“หิว หิวมากด้วย” อนาวินจ้องมองเธอด้วยสายตาที่ลึกซึ้งกว่าเดิม

“และอย่าลืมกาแฟดริปมือของฉันหลังมื้อค่ำด้วยล่ะ ถ้าไม่ถูกใจ ฉันจะกักบริเวณเธอให้อยู่แต่ในห้องทำงานทั้งคืนเลยคอยดู”

ถึงแม้คำสั่งจะฟังดูเอาแต่ใจ แต่ในแววตาของชายหนุ่มกลับเต็มไปด้วยความโหยหาและความรักที่ปิดไม่มิด

ณิชาภาพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย เธอรู้ดีว่าภายใต้หน้ากากที่เขาพยายามสวมไว้นั้น คือผู้ชายคนเดิมที่พร้อมจะปกป้องเธอจากพายุทุกทิศทาง แม้พายุลูกนั้นจะเป็นครอบครัวของเขาเองก็ตาม