เข้าสู่ระบบตอนที่ 14 น้ำผึ้งหยดเดียวณิชาภารู้สึกเหมือนวิญญาณกำลังหลุดลอย ร่างกายของเธอไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะขัดขืนหรือพยุงตัวเอง ใบหน้าเนียนซีดเผือดจนไร้สีเลือด ซบลงกับลาดไหล่กว้างของอคิราห์อย่างหมดทางเลือก ลมหายใจของเธอหอบถี่และร้อนผ่าวด้วยพิษไข้ สองมือกำเสื้อสูทของอคิราห์เอาไว้แน่นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างกายไม่ให้จมดิ่งลงสู่ความมืดมิด “อคิราห์ ณิชา... ณิชาเวียนหัว” เสียงหวานพึมพำแผ่วเบาราวกับกระซิบ สรรพนามที่เคยใช้เรียกขานพี่ชายที่แสนดีในอดีตหลุดรอดออกมาจากริมฝีปากบางโดยไม่รู้ตัวในยามที่สติสัมปชัญญะเลือนราง-“ใจเย็นๆ นะครับคุณณิชา หลับตาลงก่อน ไม่ต้องเกร็งนะครับ” อคิราห์ประคองหัวของเธอให้ซบลงกับไหล่ของเขาอย่างทะนุถนอม มือหนาลูบแผ่นหลังบางเบาๆ เพื่อช่วยผ่อนคลายอาการตื่นตระหนก “ผมอยู่ตรงนี้แล้ว ปลอดภัยแล้วครับ ค่อยๆ หายใจเข้าลึกๆ” ภาพของหญิงสาวผู้สูงศักดิ์ที่เคยเข้มแข็งทระนงตน บัดนี้กลับดูเปราะบางราวกับแก้วใสที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อในอ้อมอกของเขา อคิราห์รู้สึกสงสารเธอจับใจ ลึกๆ ในใจเขาโกรธอนาวินเหลือเกินที่ทำร้ายผู้หญิงดีๆ คนนี้ได้ลงคอ โดยที่ทั้งสองคนไม่ทันตั้งตัว ท่ามกลาง
ตอนที่ 14 น้ำผึ้งหยดเดียว สายลมร้อนระอุของบ่ายวันใหม่พัดผ่านลานกิจกรรมกึ่งกลางแจ้งของศูนย์การค้าหรูใจกลางเมือง สถานที่ซึ่งถูกเนรมิตให้เป็นพื้นที่จัดงานเปิดตัวโครงการมิกซ์ยูสแลนด์มาร์กแห่งใหม่ของบริษัทอัศวนนท์ เสียงค้อนกระทบเหล็กและเสียงตะโกนสั่งงานของทีมออแกไนเซอร์ดังสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณ โครงสร้างเวทีเหล็กขนาดใหญ่เริ่มเป็นรูปเป็นร่าง ทว่าบรรยากาศรอบตัวของณิชาภากลับเงียบงันและเย็นเยียบราวกับเธอหลุดไปอยู่อีกโลกหนึ่ง ร่างระหงในชุดสูททำงานสีกรมท่าเข้ารูปยังคงยืนนิ่ง มือบางจับบอร์ดเอกสารรายการตรวจสอบความเรียบร้อยเอาไว้แน่น ปลายนิ้วขยับขีดเขียนเช็กรายละเอียดบนกระดาษแผ่นแล้วแผ่นเล่าด้วยจังหวะที่มั่นคง ทว่าสม่ำเสมอจนดูเหมือนเครื่องจักรไร้ชีวิต ใบหน้าหวานที่แต่งแต้มเครื่องสำอางอย่างประณีตเพื่อกลบความอิดโรยยังคงเรียบเฉย ไร้ซึ่งรอยยิ้มหรือแววตาหยอกล้ออย่างที่เคยเป็น “คุณณิชาครับ ทานน้ำแดงเย็นๆ หน่อยไหมครับ ยืนตากแดดตรวจหน้างานมาเกือบสองชั่วโมงแล้วนะ” อคิราห์เลขาคนสนิทและเพื่อนพ่วงตำแหน่งมือขวาของอนาวิน เดินเข้ามายื่นแก้วน้ำหวานสีแดงสลักน้ำแข็งเย็นเฉ
ตอนที่ 13 กำแพงน้ำแข็งภายในห้องประชุมส่วนตัว บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานอย่างแผ่วเบา โต๊ะประชุมไม้โอ๊กยาวเหยียดตัวอยู่กลางห้อง รอบด้านรายล้อมด้วยกระจกใสที่มองเห็นทัศนียภาพตึกสูงตระหง่านภายนอก อนาวินก้าวเข้ามานั่งที่ตำแหน่งประธานฝั่งหัวโต๊ะ ท่าทีของเขาเต็มไปด้วยความสง่างามทว่าแฝงกระแสรังสีความอำมหิตจนไม่มีใครกล้าสบตาโดยไม่จำเป็น นนทกรเดินตามเข้ามานั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามอย่างไม่ทุกขร้อน แววตาของเขายังคงทอดมองณิชาภาที่เดินตามเข้ามาเงียบๆ ในฐานะผู้บันทึกการประชุม ณิชาภานั่งลงที่เก้าอี้เยื้องจากอนาวินเล็กน้อย เธอเปิดแท็บเล็ตและเตรียมเอกสารสัญญาด้วยท่าทางที่นิ่งสงบ กำแพงน้ำแข็งในใจช่วยให้เธอตัดความประหม่าและความเจ็บระบมตามร่างกายออกไปจนหมดสิ้น มีเพียงสายตาคมกริบของอนาวินที่คอยตวัดมองเธอสลับกับคู่แข่งอยู่เป็นระยะ ราวกับจะเตือนว่าเรื่องระหว่างเธอกับเขาจะถูกสะสางทันทีที่จบงานนี้ “ในเมื่อมากันครบแล้ว ก็เริ่มคุยเรื่องเขตที่ดินทับซ้อนฝั่งตะวันออกกันเลยดีกว่า” อนาวินเปิดประเด็น น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งทว่าหนักแน่นดุดัน “ทางอัศวนนท์ได้ทำหนังส
ตอนที่ 13 กำแพงน้ำแข็ง“ณิชาภา!” อนาวินเรียกชื่อเต็มของเธอเสียงดังลั่นห้องทำงาน หญิงสาวหยุดก้าวเท้า หมุนตัวกลับมามองเขา แววตายังคงว่างเปล่า “คะ คุณวินน์ มีอะไรเพิ่มเติมไหมคะ” “กาแฟของฉันทำไมยังไม่ได้ วันนี้เธอทำหน้าที่บกพร่องนะ” เขาแกล้งหาเรื่อง ทั้งที่ปกติอคิราห์จะเป็นคนจัดการเรื่องนี้ หรือไม่เขาก็ไม่ได้สั่งเธอเลยตั้งแต่เช้า เขาแค่อยากหาเรื่องให้เธอพูดกับเขามากกว่าประโยครายงานสั้นๆ “ขออภัยด้วยค่ะ ดิฉันจะไปชงมาให้เดี๋ยวนี้ค่ะ” ณิชาพูดแค่นั้นแล้วเดินออกจากห้องไปทันทีอนาวินเอนหลังพิงเก้าอี้ ยกรวมมือขึ้นกุมขมับลากยาวลงมาถึงคาง สบถคำหยาบคายออกมาเบาๆ ด้วยความหงุดหงิดใจความเย็นชาของเธอประท้วงเขาได้อย่างร้ายกาจที่สุด และความรู้สึกผิดที่ผสมปนเปกับความต้องการควบคุมมันกำลังทำให้เขาแทบบ้า ยิ่งเธอถอยห่าง สัญชาตญาณความอยากเอาชนะและความหึงหวงซ่อนเร้นในใจของเขาก็ยิ่งพลุ่งพล่านราวกับกองเพลิงที่พร้อมจะปะทุขึ้นมาอีกรอบเมื่อมีสิ่งกระตุ้น ช่วงบ่ายโมงครึ่ง บรรยากาศที่เคยตึงเครียดกลับยิ่งทวีความอึดอัดขึ้นเมื่อแขกผู้มาเยือนคนใหม่ก้าวเข้ามาในชั้นบริหารนนทกรทายาทธ
ตอนที่ 13 กำแพงน้ำแข็ง ความรู้สึกแรกที่ปลุกณิชาภาให้ตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่คือความเจ็บระบมที่แล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กาย ทันทีที่ขยับตัว ความปวดร้าวตรงช่วงล่างและสะโพกก็ทำให้เธอต้องหลุดเสียงครางแผ่วเบาออกมาด้วยความทรมาน เปลือกตาบางขยับลืมขึ้นช้าๆ มองเห็นเพดานห้องนอนสีครีมอันคุ้นตา แสงแดดยามเช้าส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาริบหรี่ แต่หัวใจของเธอกลับมืดมนยิ่งกว่าคืนที่พายุเข้า ณิชาภาพยุงตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงกว้างอย่างยากลำบาก ผ้าห่มผืนหนาเลื่อนหลุดลงไปกองที่เอว เผยให้เห็นรอยช้ำเป็นจ้ำแดงสลับเขียวตามผิวเนื้อเนียนละเอียด ทั้งที่ลาดไหล่ หน้าอก และข้อมือทั้งสองข้างที่มีรอยนิ้วมือหนาบีบตรึงเอาไว้จนเนื้อแทบเขียวคราม ร่องรอยป่าเถื่อนเหล่านี้คือหลักฐานชิ้นโบแดงที่ย้ำเตือนถึงสิ่งที่อนาวินทำกับเธอเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา น้ำตาเม็ดโตสลัดร่วงลงบนหลังมือทีละหยด เธอจำได้ดีว่าในแฟลชไดรฟ์อันนั้น อนาวินอัดคลิปเสียงอธิบายข้อเท็จจริงทั้งหมดว่าเขากำลังพยายามทำทุกทางเพื่อปกป้องเธอและพ่อจากเงื้อมมือของอนันต์ พ่อแท้ๆ ของเขาเอง ลึกๆ เธอรู้สึกผิดที่เคยเข้าใจเขาผิดไป แต่สัมผัสอันจา
ตอนที่ 12 รอยร้าวในไฟหึง“ขอบคุณค่ะคุณอาคิ” ณิชาภายิ้มบางๆ ให้ด้วยความซาบซึ้ง “ทำไมช่วงนี้ดูซูบไปละครับเนี่ย ไอ้วินน์มันใช้งานหนักเกินไปหรือเปล่า” อคิราห์พูดปนหัวเราะ ขณะที่ส่งปึกกระดาษคืนให้เธอ สายตาของเขาเหลือบไปเห็นเส้นผมบางส่วนของณิชาภาที่หลุดลุ่ยลงมาปรกใบหน้าหวานจนดูเกะกะ ด้วยความสนิทสนมและนิสัยขี้เล่น ชายหนุ่มจึงเอื้อมมือไปปัดเส้นผมทัดหูให้เธออย่างแผ่วเบา “ดูแลตัวเองบ้างนะครับ เดี๋ยวไม่มีแรงรบกับท่านประธาน” จังหวะนั้นเอง ประตูลิฟต์ผู้บริหารเปิดออกอย่างเงียบเชียบ ร่างสูงสง่าของอนาวินก้าวเท้าออกมา ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยนิ่งสนิทกลับพลันแข็งท้างขึ้นมาทันทีเมื่อภาพตรงหน้าสาดเข้าสู่สายตา ภาพของอคิราห์ที่กำลังคุกเข่าอยู่ใกล้ชิดกับณิชาภา มือของเพื่อนสนิทที่กำลังลูบไล้ใบหน้าหวานของเธออย่างอ่อนโยน และรอยยิ้มของณิชาภาที่มอบให้ชายอื่นรอยยิ้มที่เขาไม่ได้เห็นมันมานานแสนนาน กรงเล็บแห่งความหึงหวงและคว้าบ้าคลั่งพุ่งเข้าเกาะกุมหัวใจของอนาวินในทันที สัญชาตญาณความเป็นเจ้าของที่รุนแรงทำให้เขาลืมสิ้นทุกแผนการที่วางไว้ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นด้วยความโกรธจัด “ทำอะไรกันอยู่ตรงนั้น!” เสียงทรงพลังค
ตอนที่2ข้อเสนอ บรรยากาศภายในซุ้มโซฟา VIP หนักอึ้งราวกับถูกโอบล้อมด้วยเมฆหมอกก่อนพายุใหญ่ แสงไฟนีออนสลัวสะท้อนใบหน้าเคร่งขรึมของอนาวินที่จ้องมองณิชาภาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ทว่าในจังหวะที่ความกดดันพุ่งถึงขีดสุด ม่านมุกทางเข้ากลับถูกเลิกออกเบาๆ พร้อมการปรากฏตัวของชายหนุ่มร่างสูงผู้มาพร้อมรอย
ตอนที่1หน้ากากที่พังทลายอาคิราห์หยุดยืนหน้าซุ้มโซฟาขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ในมุมที่ลับสายตาที่สุด เขาผายมือออก “เชิญครับ”เมื่อก้าวพ้นม่านมุกที่กั้นโซนไว้ ณิชาภาก็รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน ชายหนุ่มร่างสูงสง่านั่งเอนกายอยู่บนโซฟาหนังสีดำสนิท ในมือเขามีแก้วบรั่นดีสีอำพันที่สะท้อนแสงไฟวิบวับ แสงสีม่ว
ตอนที่1หน้ากากที่พังทลายเสียงเพลงจังหวะหนักหน่วงดังทะลุโสตประสาทจนขมับของ ณิชาภา เต้นตุบ แสงสว่างวูบวาบสีแดงและน้ำเงินที่สาดส่ายไปมาทำให้โลกของเธอดูบิดเบี้ยว เธอในชุดพนักงานเสิร์ฟกางเกงขาสั้นสีดำสนิทที่เน้นเรียวขาขาวผ่องตัดกับบรรยากาศมืดสลัว กำลังพยายามประคองถาดเครื่องดื่มที่มีมูลค่ามากกว่าค่าแรง
อารัมภบทรอยรักในเงามืดแสงไฟนีออนสีม่วงสลัวสลับแดงสาดส่องผ่านกลุ่มควันบุหรี่จางๆ ในอากาศ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงเคล้าไปกับกลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนกะทิทำให้บรรยากาศภายในราตรีลวงดูลึกลับและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์เย้ายวนที่น่าอันตรายอนาวิน อัศวนนท์ อายุ 29 ปี นั่งอยู่บนโซฟาหนังสีดำในมุมมืดที่สุดของโซน VIP ดวงตาคมกริบ







