ตอนที่ 7 กลิ่นอายในรอยอดีต (2)

ตอนที่

7

กลิ่นอายในรอยอดีต

ณิชาภาลืมตาขึ้นมาด้วยความงัวเงีย เธอไม่ได้ตอบโต้ทำเพียงเก็บรวบรวมงานวางไว้บนโต๊ะเขาอย่างเรียบร้อย ก่อนจะขอตัวออกมาด้วยท่าทางอ่อนเพลีย  แต่อยู่ๆ แรงสั่นสะเทือนจากโทรศัพท์เครื่องเก่าที่ซ่อนไว้ในกระเป๋าก็ทำให้เธอสะดุ้งสุดตัว เธอรีบเข้าไปในห้องส่วนตัวของเธอทันที

ชื่อ ‘ป้ามาลี’ แม่บ้านเก่าแก่ที่คอยดูแลพ่อของเธอที่โรงพยาบาลปรากฏขึ้น

“คุณหนูเดียร์คะ” เสียงปลายสายสั่นเครือ

“เมื่อช่วงตีสามคุณท่านเกิดอาการหัวใจหยุดเต้นกะทันหันไปหนึ่งครั้งค่ะ ทีมหมอรีบทำ CPR จนหัวใจกลับมาเต้นแล้ว ตอนนี้คุณท่านปลอดภัยดี แต่อาการยังทรงตัว ป้าตกใจมากเลยต้องรีบโทรหาคุณหนู”

คำว่าหัวใจหยุดเต้นเหมือนค้อนปอนด์ที่เหวี่ยงเข้าใส่กลางอก ณิชาภาหน้าซีดเผือด แม้ป้ามาลีจะย้ำว่าตอนนี้คุณหมอช่วยจนอาการดีขึ้นแล้ว แต่ความกลัวที่เกาะกินใจทำให้เธอไม่สามารถนั่งรอเฉยๆ ได้อีกต่อไป

เธอเหลือบมองไปที่ห้องทำงานชั้นบน ไฟยังคงสลัวแต่อนาวินคงจะเข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้วหลังจากการกวนประสาทเธอมาทั้งคืน ณิชาภารู้ดีว่าถ้าเธอไปขออนุญาตเขาตรงๆ ในตอนนี้ เขาไม่มีวันปล่อยเธอไปแน่ และอาจจะพาลโกรธจนสั่งระงับค่ารักษาพ่อไปเสียดื้อๆ

‘ขอโทษนะคะคุณแต่ฉันนอนรออยู่ตรงนี้ไม่ได้จริงๆ แค่ไปเยี่ยมพ่อแล้วฉันจะกลับมา’

แม้ร่างกายจะล้าจนแทบก้าวขาไม่ออก แต่เมื่อคิดถึงใบหน้าของบิดา ณิชาภาก็รวบรวมเรี่ยวแรงที่มีแอบโบกแท็กซี่ออกจากหมู่บ้านจัดสรรไปในยามเช้าตรู่ เธออาศัยจังหวะที่บอดี้การ์ดหน้าบ้านกำลังเปลี่ยนเวร หลบหนีออกมาอย่างเงียบเชียบเหมือนเงามืด

เมื่อก้าวพ้นรั้วบ้านพักส่วนตัวมาได้ ณิชาภาอาศัยจังหวะความสลัวของเช้ามืดเร่งเร้าให้แท็กซี่มุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังใจกลางเมือง หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ ทุกวินาทีที่เข็มนาฬิกาเคลื่อนไป ความหวาดกลัวเริ่มกัดกินใจจนเธอแทบนั่งไม่ติดเบาะ

ณ หน้าห้องไอซียู (ICU)

เมื่อลิฟต์เปิดออก ณิชาภารีบวิ่งตรงไปยังหน้าห้องกระจกปลอดเชื้อทันที เธอเห็นร่างของหญิงวัยกลางคนในชุดเรียบๆ ยืนกุมมือตัวเองด้วยอาการกระวนกระวาย

“ป้ามาลีคะ พ่อเป็นยังไงบ้าง” ณิชาภาโผเข้าหาป้ามาลีด้วยน้ำตาที่นองหน้า

“คุณหนู” ป้ามาลีรีบประคองร่างบางที่ดูอ่อนเพลียจากการไม่ได้นอนทั้งคืนเอาไว้

“ใจเย็นๆ ค่ะคุณหนู ตอนนี้คุณหมอเพิ่งออกมาบอกว่าท่านพ้นขีดอันตรายแล้ว แต่ยังต้องรอดูอาการอย่างใกล้ชิดในห้องนี้อีกสักพักค่ะ”

ณิชาภาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หน้าห้องพักฟื้น มือบางสั่นเทาจนต้องประสานเข้าหากันแน่น

“เมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้นคะ ทำไมอยู่ๆ ถึง”

“ป้าก็ไม่ทราบค่ะคุณหนู อยู่ๆ จอมอนิเตอร์ก็ส่งเสียงดังลั่น พยาบาลวิ่งกันวุ่นไปหมด ป้าใจคอไม่ดีเลยป้าขอโทษนะคะที่ต้องโทรไปกวนคุณหนูในเวลาแบบนั้น แต่ป้ากลัว กลัวว่าถ้าไม่ได้บอกคุณหนู ป้าจะรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต” ป้ามาลีพูดพลางซับน้ำตา

ณิชาภาบีบมือป้ามาลีเบาๆ “ป้าทำถูกแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะที่อยู่เคียงข้างพ่อมาตลอด ถ้าไม่ได้เงินที่คุณวินน์ช่วยไว้ ป่านนี้ณิชาก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน”

เธอมองลอดช่องกระจกเข้าไป เห็นร่างซูบผอมของบิดามีสายระโยงระยางเต็มไปหมด แม้ใบหน้าจะดูอิ่มเอิบขึ้นกว่าตอนอยู่ที่โรงพยาบาลรัฐเก่าๆ แต่สถานการณ์ที่เกือบจะเสียพ่อไปเมื่อครู่ก็ทำให้เธอตระหนักว่า ชีวิตของพ่อช่างเปราะบางเหลือเกิน

“พ่อคะณิชามาเยี่ยมแล้วนะ” เธอพึมพำชิดกระจก

“ณิชาขอโทษที่ต้องใช้วิธีนี้ดูแลพ่อ แต่พ่อต้องสู้นะคะ พ่อต้องตื่นมาอยู่กับณิชาและนลิน”

เธอเล่าเรื่องที่ได้เจออันนา เล่าเรื่องอาหารมื้อเย็นที่เธอแกล้งข้ามส่วนของอนาวินออกไป ให้ป้ามาลีฟังเพื่อหวังว่าเสียงของเธอจะส่งผ่านเข้าไปถึงบิดาที่หลับใหลอยู่ด้านใน

“คุณพ่อคะณิชาเจอคุณวินน์แล้วนะคะ เขายังใจร้ายเหมือนเดิมเลย” เธอยิ้มเศร้าๆ พลางมองป้ามาลี

“เป็นยังไงบ้างคะคุณหนูไปอยู่กับคุณวินน์”

“เหนื่อยแต่ณิชายอมได้ค่ะป้า ขอแค่พ่อหายดี ต่อให้เขาจะใช้งานณิชาหนักแค่ไหน หรือจะด่าทอณิชายังไงณิชาก็จะทน”

ความอบอุ่นและความโล่งใจที่เห็นพ่อยังมีลมหายใจ ทำให้เธอหลงลืมความหวาดกลัวต่ออาญาของชายหนุ่มที่บ้านหลังนั้นไปชั่วขณะ เธอฟุบหน้าลงกับมือตัวเองที่วางพิงขอบกระจก รสชาติความทุกข์ที่สะสมมานานถูกระบายออกด้วยหยดน้ำตาที่เงียบงัน

“ซึ้งพอหรือยัง”

เสียงทุ้มเย็นเฉียบที่ดังขึ้นจากทางด้านหลังทำให้ณิชาภาสะดุ้งสุดตัวจนแทบตกเก้าอี้ เธอรีบปาดน้ำตาแล้วหันไปมอง พบร่างสูงของอนาวินยืนพิงกรอบประตูอยู่ แววตาของเขาไม่ได้มีความอ่อนโยนเหลืออยู่เลย มีเพียงรอยความโกรธที่พยายามสะกดกลั้นไว้

เขาก้าวเข้ามาในห้องช้าๆ เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นห้องพักเงียบเชียบแต่กลับดัง

“ฉันบอกเธอว่ายังไงณิชาภา ห้ามออกไปไหนโดยไม่ได้รับอนุญาต ห้ามติดต่อใคร” เขาคว้าข้อมือเธอแล้วกระชากให้ลุกขึ้นอย่างแรงจนเธอถลาเข้าไปปะทะอกแกร่ง

“ฉันแค่มาเยี่ยมพ่อค่ะคุณวินน์ พ่อของฉันอาการทรุดกระทันหัน

“แล้วยังไงการมาเยี่ยมพ่อทำให้เธอมีสิทธิ์ทำลายคำสั่งของฉันงั้นเหรอ” อนาวินลากเธอออกมาที่โถงทางเดินด้านนอกห้องพัก แววตาของเขาดูน่ากลัวจนพยาบาลที่เดินผ่านไปมาต้องหลบสายตา

“คุณมันใจดำ คุณก็รู้ว่าฉันห่วงพ่อขนาดไหน คุณแกล้งให้ฉันทำงานทั้งคืนแค่ฉันอยากมาเจอพ่อ เรื่องแค่นี้ทำไมต้องห้ามฉันด้วย”

อนาวินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะบีบข้อมือเธอแน่นขึ้น

“ใช่ฉันสั่งให้เธอทำงาน เพราะฉันต้องการให้เธอรู้ว่าชีวิตเธอตอนนี้เป็นของฉัน ไม่ใช่ของพ่อเธอ หรือของใครทั้งนั้น”

เขาโน้มใบหน้าลงมาชิดจนลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดแก้มซีด “จำใส่หัวไว้ณิชาภา ถ้าเธอแอบมาที่นี่อีกแม้แต่ครั้งเดียว ฉันจะย้ายพ่อเธอออกไปนอนที่โรงพยาบาลแถวชายแดน และเธอจะไม่มีวันได้เห็นหน้าพ่อเธออีก”

“คุณวินน์อย่าทำแบบนั้นเลยนะคะ ฉันขอร้อง” ณิชาภาทรุดตัวลงคุกเข่าอ้อนวอน แขนทั้งสองข้างกอดขาเขาไว้แน่น ความเข้มแข็งที่มีทั้งหมดพังทลายลง

“เมื่อห้าปีก่อนคุณก็ทิ้งฉันไปครั้งหนึ่งแล้ว ทั้งที่รู้ว่าครอบครัวฉันกำลังล้มละลาย ทั้งที่คุณเป็นคนบอกเลิกฉันเองแท้ๆ”

อนาวินชะงักไปครู่หนึ่ง คำพูดของเธอเหมือนเข็มที่แทงทะลุหน้ากากความเย็นชาของเขา แววตาคมกริบไหววูบไปชั่ววินาที ความทรงจำในวันที่เขาจำใจต้องเอ่ยปากตัดความสัมพันธ์กับเธอเพียงเพราะแรงบีบจากพ่อ มันยังคงเป็นแผลเป็นที่เขากรีดซ้ำลงไปเอง

เขาสะบัดความคิดนั้นทิ้งก่อนจะบีบข้อมือเธอแน่นขึ้น

“ใช่! ฉันเป็นคนทิ้งเธอ แล้วไง ในเมื่อตอนนี้เธอเป็นคนเดินกลับเข้ามาในกรงของฉันเองเพื่อแลกกับเงินรักษาพ่อ เพราะฉะนั้นเธอก็ไม่มีสิทธิ์ทวนความจำเรื่องเก่ามาประชดฉัน”

เขามองร่างบางที่สั่นเทาอยู่แทบเท้า หัวใจของเขากระตุกวูบด้วยความรู้สึกผิดที่แล่นพล่าน แต่ทิฐิทำให้เขาต้องแสดงความร้ายกาจออกมามากกว่าเดิมเพื่อกลบเกลื่อนความขลาดเขลาของตัวเองในอดีต

“จำใส่หัวไว้ณิชาภา ในวันที่เธอไม่มีใคร ฉันคือคนเดียวที่ต่อลมหายใจให้พ่อเธอได้ เพราะฉะนั้นอย่าคิดขัดคำสั่งฉันอีก กลับบ้านเดี๋ยวนี้”