홈 / โรแมนติก / รอยรักในเงามืด / ตอนที่ 7 กลิ่นอายในรอยอดีต (2)

공유

ตอนที่ 7 กลิ่นอายในรอยอดีต (2)

last update 게시일: 2026-02-08 19:52:14

ตอนที่

7

กลิ่นอายในรอยอดีต

ณิชาภาลืมตาขึ้นมาด้วยความงัวเงีย เธอไม่ได้ตอบโต้ทำเพียงเก็บรวบรวมงานวางไว้บนโต๊ะเขาอย่างเรียบร้อย ก่อนจะขอตัวออกมาด้วยท่าทางอ่อนเพลีย  แต่อยู่ๆ แรงสั่นสะเทือนจากโทรศัพท์เครื่องเก่าที่ซ่อนไว้ในกระเป๋าก็ทำให้เธอสะดุ้งสุดตัว เธอรีบเข้าไปในห้องส่วนตัวของเธอทันที

ชื่อ ‘ป้ามาลี’ แม่บ้านเก่าแก่ที่คอยดูแลพ่อของเธอที่โรงพยาบาลปรากฏขึ้น

“คุณหนูเดียร์คะ” เสียงปลายสายสั่นเครือ

“เมื่อช่วงตีสามคุณท่านเกิดอาการหัวใจหยุดเต้นกะทันหันไปหนึ่งครั้งค่ะ ทีมหมอรีบทำ CPR จนหัวใจกลับมาเต้นแล้ว ตอนนี้คุณท่านปลอดภัยดี แต่อาการยังทรงตัว ป้าตกใจมากเลยต้องรีบโทรหาคุณหนู”

คำว่าหัวใจหยุดเต้นเหมือนค้อนปอนด์ที่เหวี่ยงเข้าใส่กลางอก ณิชาภาหน้าซีดเผือด แม้ป้ามาลีจะย้ำว่าตอนนี้คุณหมอช่วยจนอาการดีขึ้นแล้ว แต่ความกลัวที่เกาะกินใจทำให้เธอไม่สามารถนั่งรอเฉยๆ ได้อีกต่อไป

เธอเหลือบมองไปที่ห้องทำงานชั้นบน ไฟยังคงสลัวแต่อนาวินคงจะเข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้วหลังจากการกวนประสาทเธอมาทั้งคืน ณิชาภารู้ดีว่าถ้าเธอไปขออนุญาตเขาตรงๆ ในตอนนี้ เขาไม่มีวันปล่อยเธอไปแน่ และอาจจะพาลโกรธจนสั่งระงับค่ารักษาพ่อไปเสียดื้อๆ

‘ขอโทษนะคะคุณแต่ฉันนอนรออยู่ตรงนี้ไม่ได้จริงๆ แค่ไปเยี่ยมพ่อแล้วฉันจะกลับมา’

แม้ร่างกายจะล้าจนแทบก้าวขาไม่ออก แต่เมื่อคิดถึงใบหน้าของบิดา ณิชาภาก็รวบรวมเรี่ยวแรงที่มีแอบโบกแท็กซี่ออกจากหมู่บ้านจัดสรรไปในยามเช้าตรู่ เธออาศัยจังหวะที่บอดี้การ์ดหน้าบ้านกำลังเปลี่ยนเวร หลบหนีออกมาอย่างเงียบเชียบเหมือนเงามืด

เมื่อก้าวพ้นรั้วบ้านพักส่วนตัวมาได้ ณิชาภาอาศัยจังหวะความสลัวของเช้ามืดเร่งเร้าให้แท็กซี่มุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังใจกลางเมือง หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ ทุกวินาทีที่เข็มนาฬิกาเคลื่อนไป ความหวาดกลัวเริ่มกัดกินใจจนเธอแทบนั่งไม่ติดเบาะ

ณ หน้าห้องไอซียู (ICU)

เมื่อลิฟต์เปิดออก ณิชาภารีบวิ่งตรงไปยังหน้าห้องกระจกปลอดเชื้อทันที เธอเห็นร่างของหญิงวัยกลางคนในชุดเรียบๆ ยืนกุมมือตัวเองด้วยอาการกระวนกระวาย

“ป้ามาลีคะ พ่อเป็นยังไงบ้าง” ณิชาภาโผเข้าหาป้ามาลีด้วยน้ำตาที่นองหน้า

“คุณหนู” ป้ามาลีรีบประคองร่างบางที่ดูอ่อนเพลียจากการไม่ได้นอนทั้งคืนเอาไว้

“ใจเย็นๆ ค่ะคุณหนู ตอนนี้คุณหมอเพิ่งออกมาบอกว่าท่านพ้นขีดอันตรายแล้ว แต่ยังต้องรอดูอาการอย่างใกล้ชิดในห้องนี้อีกสักพักค่ะ”

ณิชาภาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หน้าห้องพักฟื้น มือบางสั่นเทาจนต้องประสานเข้าหากันแน่น

“เมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้นคะ ทำไมอยู่ๆ ถึง”

“ป้าก็ไม่ทราบค่ะคุณหนู อยู่ๆ จอมอนิเตอร์ก็ส่งเสียงดังลั่น พยาบาลวิ่งกันวุ่นไปหมด ป้าใจคอไม่ดีเลยป้าขอโทษนะคะที่ต้องโทรไปกวนคุณหนูในเวลาแบบนั้น แต่ป้ากลัว กลัวว่าถ้าไม่ได้บอกคุณหนู ป้าจะรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต” ป้ามาลีพูดพลางซับน้ำตา

ณิชาภาบีบมือป้ามาลีเบาๆ “ป้าทำถูกแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะที่อยู่เคียงข้างพ่อมาตลอด ถ้าไม่ได้เงินที่คุณวินน์ช่วยไว้ ป่านนี้ณิชาก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน”

เธอมองลอดช่องกระจกเข้าไป เห็นร่างซูบผอมของบิดามีสายระโยงระยางเต็มไปหมด แม้ใบหน้าจะดูอิ่มเอิบขึ้นกว่าตอนอยู่ที่โรงพยาบาลรัฐเก่าๆ แต่สถานการณ์ที่เกือบจะเสียพ่อไปเมื่อครู่ก็ทำให้เธอตระหนักว่า ชีวิตของพ่อช่างเปราะบางเหลือเกิน

“พ่อคะณิชามาเยี่ยมแล้วนะ” เธอพึมพำชิดกระจก

“ณิชาขอโทษที่ต้องใช้วิธีนี้ดูแลพ่อ แต่พ่อต้องสู้นะคะ พ่อต้องตื่นมาอยู่กับณิชาและนลิน”

เธอเล่าเรื่องที่ได้เจออันนา เล่าเรื่องอาหารมื้อเย็นที่เธอแกล้งข้ามส่วนของอนาวินออกไป ให้ป้ามาลีฟังเพื่อหวังว่าเสียงของเธอจะส่งผ่านเข้าไปถึงบิดาที่หลับใหลอยู่ด้านใน

“คุณพ่อคะณิชาเจอคุณวินน์แล้วนะคะ เขายังใจร้ายเหมือนเดิมเลย” เธอยิ้มเศร้าๆ พลางมองป้ามาลี

“เป็นยังไงบ้างคะคุณหนูไปอยู่กับคุณวินน์”

“เหนื่อยแต่ณิชายอมได้ค่ะป้า ขอแค่พ่อหายดี ต่อให้เขาจะใช้งานณิชาหนักแค่ไหน หรือจะด่าทอณิชายังไงณิชาก็จะทน”

ความอบอุ่นและความโล่งใจที่เห็นพ่อยังมีลมหายใจ ทำให้เธอหลงลืมความหวาดกลัวต่ออาญาของชายหนุ่มที่บ้านหลังนั้นไปชั่วขณะ เธอฟุบหน้าลงกับมือตัวเองที่วางพิงขอบกระจก รสชาติความทุกข์ที่สะสมมานานถูกระบายออกด้วยหยดน้ำตาที่เงียบงัน

“ซึ้งพอหรือยัง”

เสียงทุ้มเย็นเฉียบที่ดังขึ้นจากทางด้านหลังทำให้ณิชาภาสะดุ้งสุดตัวจนแทบตกเก้าอี้ เธอรีบปาดน้ำตาแล้วหันไปมอง พบร่างสูงของอนาวินยืนพิงกรอบประตูอยู่ แววตาของเขาไม่ได้มีความอ่อนโยนเหลืออยู่เลย มีเพียงรอยความโกรธที่พยายามสะกดกลั้นไว้

เขาก้าวเข้ามาในห้องช้าๆ เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นห้องพักเงียบเชียบแต่กลับดัง

“ฉันบอกเธอว่ายังไงณิชาภา ห้ามออกไปไหนโดยไม่ได้รับอนุญาต ห้ามติดต่อใคร” เขาคว้าข้อมือเธอแล้วกระชากให้ลุกขึ้นอย่างแรงจนเธอถลาเข้าไปปะทะอกแกร่ง

“ฉันแค่มาเยี่ยมพ่อค่ะคุณวินน์ พ่อของฉันอาการทรุดกระทันหัน

“แล้วยังไงการมาเยี่ยมพ่อทำให้เธอมีสิทธิ์ทำลายคำสั่งของฉันงั้นเหรอ” อนาวินลากเธอออกมาที่โถงทางเดินด้านนอกห้องพัก แววตาของเขาดูน่ากลัวจนพยาบาลที่เดินผ่านไปมาต้องหลบสายตา

“คุณมันใจดำ คุณก็รู้ว่าฉันห่วงพ่อขนาดไหน คุณแกล้งให้ฉันทำงานทั้งคืนแค่ฉันอยากมาเจอพ่อ เรื่องแค่นี้ทำไมต้องห้ามฉันด้วย”

อนาวินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะบีบข้อมือเธอแน่นขึ้น

“ใช่ฉันสั่งให้เธอทำงาน เพราะฉันต้องการให้เธอรู้ว่าชีวิตเธอตอนนี้เป็นของฉัน ไม่ใช่ของพ่อเธอ หรือของใครทั้งนั้น”

เขาโน้มใบหน้าลงมาชิดจนลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดแก้มซีด “จำใส่หัวไว้ณิชาภา ถ้าเธอแอบมาที่นี่อีกแม้แต่ครั้งเดียว ฉันจะย้ายพ่อเธอออกไปนอนที่โรงพยาบาลแถวชายแดน และเธอจะไม่มีวันได้เห็นหน้าพ่อเธออีก”

“คุณวินน์อย่าทำแบบนั้นเลยนะคะ ฉันขอร้อง” ณิชาภาทรุดตัวลงคุกเข่าอ้อนวอน แขนทั้งสองข้างกอดขาเขาไว้แน่น ความเข้มแข็งที่มีทั้งหมดพังทลายลง

“เมื่อห้าปีก่อนคุณก็ทิ้งฉันไปครั้งหนึ่งแล้ว ทั้งที่รู้ว่าครอบครัวฉันกำลังล้มละลาย ทั้งที่คุณเป็นคนบอกเลิกฉันเองแท้ๆ”

อนาวินชะงักไปครู่หนึ่ง คำพูดของเธอเหมือนเข็มที่แทงทะลุหน้ากากความเย็นชาของเขา แววตาคมกริบไหววูบไปชั่ววินาที ความทรงจำในวันที่เขาจำใจต้องเอ่ยปากตัดความสัมพันธ์กับเธอเพียงเพราะแรงบีบจากพ่อ มันยังคงเป็นแผลเป็นที่เขากรีดซ้ำลงไปเอง

เขาสะบัดความคิดนั้นทิ้งก่อนจะบีบข้อมือเธอแน่นขึ้น

“ใช่! ฉันเป็นคนทิ้งเธอ แล้วไง ในเมื่อตอนนี้เธอเป็นคนเดินกลับเข้ามาในกรงของฉันเองเพื่อแลกกับเงินรักษาพ่อ เพราะฉะนั้นเธอก็ไม่มีสิทธิ์ทวนความจำเรื่องเก่ามาประชดฉัน”

เขามองร่างบางที่สั่นเทาอยู่แทบเท้า หัวใจของเขากระตุกวูบด้วยความรู้สึกผิดที่แล่นพล่าน แต่ทิฐิทำให้เขาต้องแสดงความร้ายกาจออกมามากกว่าเดิมเพื่อกลบเกลื่อนความขลาดเขลาของตัวเองในอดีต

“จำใส่หัวไว้ณิชาภา ในวันที่เธอไม่มีใคร ฉันคือคนเดียวที่ต่อลมหายใจให้พ่อเธอได้ เพราะฉะนั้นอย่าคิดขัดคำสั่งฉันอีก กลับบ้านเดี๋ยวนี้”

이 작품을 무료로 읽으실 수 있습니다
QR 코드를 스캔하여 앱을 다운로드하세요

최신 챕터

  • รอยรักในเงามืด   ความคลุ้มคลั่ง

    ความคลุ้มคลั่งความเงียบงันและอึดอัดภายในห้องโดยสารของรถสปอร์ตคันหรูตลอดเส้นทางกลับคฤหาสน์เปรียบเสมือนบรรยากาศในห้องดับจิต อนาวินเหยียบคันเร่งพุ่งทะยานผ่านผืนถนนด้วยความเร็วสูงจนเข็มไมล์แทบจะชนขีดสุด แววตาสีนิลเข้มข้นดุดันแข็งกร้าว จ้องมองตรงไปเบื้องหน้าด้วยนัยน์ตาแดงก่ำที่เต็มไปด้วยเพลิงโทสะและไฟหึงหวงที่ลุกโชนแผดเผาทุกสิ่งจนมอดไหม้ ลมหายใจของเขาหอบกระชั้นถี่รัว หน้าอกแกร่งกระกระสนขึ้นลงอย่างรุนแรงตามแรงอารมณ์ดิบเถื่อนที่พยายามสะกดกลั้นมาตลอดทางส่วนณิชาภานั่งตัวสั่นเทาอยู่ที่เบาะข้างคนขับ พิษไข้ที่รุมสุมร่างกายมาตั้งแต่ช่วงบ่ายประกอบกับความอ่อนล้าทางจิตใจทำให้เธอแทบไม่มีเรี่ยวแรงจะขยับตัว ปลายเสื้อสูทและเส้นผมที่หลุดลุ่ยไม่เป็นทรงขับเน้นให้เห็นความน่าเวทนา ทว่าแววตาคู่คมที่มองตรงไปข้างหน้ากลับไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย มันมีแต่ความว่างเปล่า ความผิดหวัง และความเกลียดชังระคนสมเพชที่พุ่งทะยานขึ้นมาจุกอกตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอพยายามจะทำความเข้าใจเหตุผลของเขา พยายามอดทนกับความเย็นชาและหน้ากากที่เขาต้องสวมใส่ พยายามบอกตัวเองว่าแฟลชไดรฟ์แผ่นนั้นคือหลักฐานยืนยันว่าเขารักและปกป้องเธอ

  • รอยรักในเงามืด   ตอนที่ 14 น้ำผึ้งหยดเดียว (2)

    ตอนที่ 14 น้ำผึ้งหยดเดียวณิชาภารู้สึกเหมือนวิญญาณกำลังหลุดลอย ร่างกายของเธอไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะขัดขืนหรือพยุงตัวเอง ใบหน้าเนียนซีดเผือดจนไร้สีเลือด ซบลงกับลาดไหล่กว้างของอคิราห์อย่างหมดทางเลือก ลมหายใจของเธอหอบถี่และร้อนผ่าวด้วยพิษไข้ สองมือกำเสื้อสูทของอคิราห์เอาไว้แน่นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างกายไม่ให้จมดิ่งลงสู่ความมืดมิด “อคิราห์ ณิชา... ณิชาเวียนหัว” เสียงหวานพึมพำแผ่วเบาราวกับกระซิบ สรรพนามที่เคยใช้เรียกขานพี่ชายที่แสนดีในอดีตหลุดรอดออกมาจากริมฝีปากบางโดยไม่รู้ตัวในยามที่สติสัมปชัญญะเลือนราง-“ใจเย็นๆ นะครับคุณณิชา หลับตาลงก่อน ไม่ต้องเกร็งนะครับ” อคิราห์ประคองหัวของเธอให้ซบลงกับไหล่ของเขาอย่างทะนุถนอม มือหนาลูบแผ่นหลังบางเบาๆ เพื่อช่วยผ่อนคลายอาการตื่นตระหนก “ผมอยู่ตรงนี้แล้ว ปลอดภัยแล้วครับ ค่อยๆ หายใจเข้าลึกๆ” ภาพของหญิงสาวผู้สูงศักดิ์ที่เคยเข้มแข็งทระนงตน บัดนี้กลับดูเปราะบางราวกับแก้วใสที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อในอ้อมอกของเขา อคิราห์รู้สึกสงสารเธอจับใจ ลึกๆ ในใจเขาโกรธอนาวินเหลือเกินที่ทำร้ายผู้หญิงดีๆ คนนี้ได้ลงคอ โดยที่ทั้งสองคนไม่ทันตั้งตัว ท่ามกลาง

  • รอยรักในเงามืด   ตอนที่ 14 น้ำผึ้งหยดเดียว (1)

    ตอนที่ 14 น้ำผึ้งหยดเดียว สายลมร้อนระอุของบ่ายวันใหม่พัดผ่านลานกิจกรรมกึ่งกลางแจ้งของศูนย์การค้าหรูใจกลางเมือง สถานที่ซึ่งถูกเนรมิตให้เป็นพื้นที่จัดงานเปิดตัวโครงการมิกซ์ยูสแลนด์มาร์กแห่งใหม่ของบริษัทอัศวนนท์ เสียงค้อนกระทบเหล็กและเสียงตะโกนสั่งงานของทีมออแกไนเซอร์ดังสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณ โครงสร้างเวทีเหล็กขนาดใหญ่เริ่มเป็นรูปเป็นร่าง ทว่าบรรยากาศรอบตัวของณิชาภากลับเงียบงันและเย็นเยียบราวกับเธอหลุดไปอยู่อีกโลกหนึ่ง ร่างระหงในชุดสูททำงานสีกรมท่าเข้ารูปยังคงยืนนิ่ง มือบางจับบอร์ดเอกสารรายการตรวจสอบความเรียบร้อยเอาไว้แน่น ปลายนิ้วขยับขีดเขียนเช็กรายละเอียดบนกระดาษแผ่นแล้วแผ่นเล่าด้วยจังหวะที่มั่นคง ทว่าสม่ำเสมอจนดูเหมือนเครื่องจักรไร้ชีวิต ใบหน้าหวานที่แต่งแต้มเครื่องสำอางอย่างประณีตเพื่อกลบความอิดโรยยังคงเรียบเฉย ไร้ซึ่งรอยยิ้มหรือแววตาหยอกล้ออย่างที่เคยเป็น “คุณณิชาครับ ทานน้ำแดงเย็นๆ หน่อยไหมครับ ยืนตากแดดตรวจหน้างานมาเกือบสองชั่วโมงแล้วนะ” อคิราห์เลขาคนสนิทและเพื่อนพ่วงตำแหน่งมือขวาของอนาวิน เดินเข้ามายื่นแก้วน้ำหวานสีแดงสลักน้ำแข็งเย็นเฉ

  • รอยรักในเงามืด   ตอนที่ 13 กำแพงน้ำแข็ง (3)

    ตอนที่ 13 กำแพงน้ำแข็งภายในห้องประชุมส่วนตัว บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานอย่างแผ่วเบา โต๊ะประชุมไม้โอ๊กยาวเหยียดตัวอยู่กลางห้อง รอบด้านรายล้อมด้วยกระจกใสที่มองเห็นทัศนียภาพตึกสูงตระหง่านภายนอก อนาวินก้าวเข้ามานั่งที่ตำแหน่งประธานฝั่งหัวโต๊ะ ท่าทีของเขาเต็มไปด้วยความสง่างามทว่าแฝงกระแสรังสีความอำมหิตจนไม่มีใครกล้าสบตาโดยไม่จำเป็น นนทกรเดินตามเข้ามานั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามอย่างไม่ทุกขร้อน แววตาของเขายังคงทอดมองณิชาภาที่เดินตามเข้ามาเงียบๆ ในฐานะผู้บันทึกการประชุม ณิชาภานั่งลงที่เก้าอี้เยื้องจากอนาวินเล็กน้อย เธอเปิดแท็บเล็ตและเตรียมเอกสารสัญญาด้วยท่าทางที่นิ่งสงบ กำแพงน้ำแข็งในใจช่วยให้เธอตัดความประหม่าและความเจ็บระบมตามร่างกายออกไปจนหมดสิ้น มีเพียงสายตาคมกริบของอนาวินที่คอยตวัดมองเธอสลับกับคู่แข่งอยู่เป็นระยะ ราวกับจะเตือนว่าเรื่องระหว่างเธอกับเขาจะถูกสะสางทันทีที่จบงานนี้ “ในเมื่อมากันครบแล้ว ก็เริ่มคุยเรื่องเขตที่ดินทับซ้อนฝั่งตะวันออกกันเลยดีกว่า” อนาวินเปิดประเด็น น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งทว่าหนักแน่นดุดัน “ทางอัศวนนท์ได้ทำหนังส

  • รอยรักในเงามืด   ตอนที่ 13 กำแพงน้ำแข็ง (2)

    ตอนที่ 13 กำแพงน้ำแข็ง“ณิชาภา!” อนาวินเรียกชื่อเต็มของเธอเสียงดังลั่นห้องทำงาน หญิงสาวหยุดก้าวเท้า หมุนตัวกลับมามองเขา แววตายังคงว่างเปล่า “คะ คุณวินน์ มีอะไรเพิ่มเติมไหมคะ” “กาแฟของฉันทำไมยังไม่ได้ วันนี้เธอทำหน้าที่บกพร่องนะ” เขาแกล้งหาเรื่อง ทั้งที่ปกติอคิราห์จะเป็นคนจัดการเรื่องนี้ หรือไม่เขาก็ไม่ได้สั่งเธอเลยตั้งแต่เช้า เขาแค่อยากหาเรื่องให้เธอพูดกับเขามากกว่าประโยครายงานสั้นๆ “ขออภัยด้วยค่ะ ดิฉันจะไปชงมาให้เดี๋ยวนี้ค่ะ” ณิชาพูดแค่นั้นแล้วเดินออกจากห้องไปทันทีอนาวินเอนหลังพิงเก้าอี้ ยกรวมมือขึ้นกุมขมับลากยาวลงมาถึงคาง สบถคำหยาบคายออกมาเบาๆ ด้วยความหงุดหงิดใจความเย็นชาของเธอประท้วงเขาได้อย่างร้ายกาจที่สุด และความรู้สึกผิดที่ผสมปนเปกับความต้องการควบคุมมันกำลังทำให้เขาแทบบ้า ยิ่งเธอถอยห่าง สัญชาตญาณความอยากเอาชนะและความหึงหวงซ่อนเร้นในใจของเขาก็ยิ่งพลุ่งพล่านราวกับกองเพลิงที่พร้อมจะปะทุขึ้นมาอีกรอบเมื่อมีสิ่งกระตุ้น ช่วงบ่ายโมงครึ่ง บรรยากาศที่เคยตึงเครียดกลับยิ่งทวีความอึดอัดขึ้นเมื่อแขกผู้มาเยือนคนใหม่ก้าวเข้ามาในชั้นบริหารนนทกรทายาทธ

  • รอยรักในเงามืด   ตอนที่ 13 กำแพงน้ำแข็ง (1)

    ตอนที่ 13 กำแพงน้ำแข็ง ความรู้สึกแรกที่ปลุกณิชาภาให้ตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่คือความเจ็บระบมที่แล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กาย ทันทีที่ขยับตัว ความปวดร้าวตรงช่วงล่างและสะโพกก็ทำให้เธอต้องหลุดเสียงครางแผ่วเบาออกมาด้วยความทรมาน เปลือกตาบางขยับลืมขึ้นช้าๆ มองเห็นเพดานห้องนอนสีครีมอันคุ้นตา แสงแดดยามเช้าส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาริบหรี่ แต่หัวใจของเธอกลับมืดมนยิ่งกว่าคืนที่พายุเข้า ณิชาภาพยุงตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงกว้างอย่างยากลำบาก ผ้าห่มผืนหนาเลื่อนหลุดลงไปกองที่เอว เผยให้เห็นรอยช้ำเป็นจ้ำแดงสลับเขียวตามผิวเนื้อเนียนละเอียด ทั้งที่ลาดไหล่ หน้าอก และข้อมือทั้งสองข้างที่มีรอยนิ้วมือหนาบีบตรึงเอาไว้จนเนื้อแทบเขียวคราม ร่องรอยป่าเถื่อนเหล่านี้คือหลักฐานชิ้นโบแดงที่ย้ำเตือนถึงสิ่งที่อนาวินทำกับเธอเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา น้ำตาเม็ดโตสลัดร่วงลงบนหลังมือทีละหยด เธอจำได้ดีว่าในแฟลชไดรฟ์อันนั้น อนาวินอัดคลิปเสียงอธิบายข้อเท็จจริงทั้งหมดว่าเขากำลังพยายามทำทุกทางเพื่อปกป้องเธอและพ่อจากเงื้อมมือของอนันต์ พ่อแท้ๆ ของเขาเอง ลึกๆ เธอรู้สึกผิดที่เคยเข้าใจเขาผิดไป แต่สัมผัสอันจา

  • รอยรักในเงามืด   ตอนที่ 3 ไม่มีทางให้เลือก  

    ตอนที่3ไม่มีทางให้เลือก หยาดน้ำตาที่ร่วงเผาะลงบนกระดาษสัญญายังไม่ทันเหือดแห้ง อนาวินก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาไม่ได้แสดงความเห็นใจต่อคราบน้ำตานั้นแม้แต่น้อย แต่กลับออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดที่เหมือนเป็นคำสั่งจากพระเจ้า “เก็บข้าวของที่จำเป็นของเธอซะ คืนนี้เธอต้องย้ายเข้าไปอยู่ที

  • รอยรักในเงามืด   ตอนที่ 2 ข้อเสนอ (2)

    ตอนที่2ข้อเสนอ“วารีกลับไปทำงานของเธอเดี๋ยวนี้ ถ้าฉันได้ยินเธอปากเสียใส่เพื่อนร่วมงานอีกคำเดียว ฉันจะตัดเงินรางวัลเดือนนี้ของเธอให้หมด” อรจิราประกาศกร้าวด้วยเสียงเฉียบขาดจนวารีหน้าเสีย สะบัดก้นเดินจากไปพร้อมเสียงฮึดฮัดในลำคออรจิราหันกลับมาหาณิชาภา สัมผัสที่มือเปลี่ยนเป็นความหนักแน่น“เดียร์ฟังพี

  • รอยรักในเงามืด   ตอนที่ 2 ข้อเสนอ  

    ตอนที่2ข้อเสนอ บรรยากาศภายในซุ้มโซฟา VIP หนักอึ้งราวกับถูกโอบล้อมด้วยเมฆหมอกก่อนพายุใหญ่ แสงไฟนีออนสลัวสะท้อนใบหน้าเคร่งขรึมของอนาวินที่จ้องมองณิชาภาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ทว่าในจังหวะที่ความกดดันพุ่งถึงขีดสุด ม่านมุกทางเข้ากลับถูกเลิกออกเบาๆ พร้อมการปรากฏตัวของชายหนุ่มร่างสูงผู้มาพร้อมรอย

  • รอยรักในเงามืด   ตอนที่ 1 หน้ากากที่พังทลาย (2)

    ตอนที่1หน้ากากที่พังทลายอาคิราห์หยุดยืนหน้าซุ้มโซฟาขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ในมุมที่ลับสายตาที่สุด เขาผายมือออก “เชิญครับ”เมื่อก้าวพ้นม่านมุกที่กั้นโซนไว้ ณิชาภาก็รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน ชายหนุ่มร่างสูงสง่านั่งเอนกายอยู่บนโซฟาหนังสีดำสนิท ในมือเขามีแก้วบรั่นดีสีอำพันที่สะท้อนแสงไฟวิบวับ แสงสีม่ว

더보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status