All Chapters of รอยรักในเงามืด: Chapter 1 - Chapter 10

อารัมภบทรอยรักในเงามืดแสงไฟนีออนสีม่วงสลัวสลับแดงสาดส่องผ่านกลุ่มควันบุหรี่จางๆ ในอากาศ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงเคล้าไปกับกลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนกะทิทำให้บรรยากาศภายในราตรีลวงดูลึกลับและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์เย้ายวนที่น่าอันตรายอนาวิน อัศวนนท์ อายุ 29 ปี นั่งอยู่บนโซฟาหนังสีดำในมุมมืดที่สุดของโซน VIP ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวภายใต้กรอบหน้าคมสันไม่ได้สนใจแก้วบรั่นดีราคาแพงในมือ หรือสาวสวยในชุดนุ่งสั้นที่พยายามทอดสะพานให้เขาแม้แต่น้อย สายตาของเขานิ่งสนิท จดจ้องไปยังร่างบอบบางในชุดพนักงานเสิร์ฟที่กำลังเดินประคองถาดเครื่องดื่มอยู่กลางฟลอร์เบื้องล่างห้าปีที่เขาปล่อยให้เธอหายไปจากชีวิต ห้าปีที่เขาต้องทนอยู่กับความว่างเปล่าและความโกรธแค้นที่สลักลึก“นั่นไงครับคุณวินน์เธอใช้ชื่อว่าเดียร์ มาทำงานที่นี่ได้เกือบปีแล้ว” อาคิราห์ คนสนิทของอนาวินกระซิบบอกพลางลอบสังเกตปฏิกิริยาของเจ้านายมือหนาที่ถือแก้วบรั่นดีสั่นเล็กน้อยจนน้ำสีอำพันกระเพื่อม อนาวินจดจำทุกท่วงท่า การขยับกาย และดวงตาคู่สวยที่เคยทอประกายสดใสคู่นั้นได้ดี แม้ในวันนี้มันจะถูกเคลือบไว้ด้วยความเย็นชาและความเหนื่อยล้าเพียงใดก็ตาม ณิชาภา คุณหนูผู้สูงศักด

ตอนที่1หน้ากากที่พังทลายอาคิราห์หยุดยืนหน้าซุ้มโซฟาขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ในมุมที่ลับสายตาที่สุด เขาผายมือออก “เชิญครับ”เมื่อก้าวพ้นม่านมุกที่กั้นโซนไว้ ณิชาภาก็รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน ชายหนุ่มร่างสูงสง่านั่งเอนกายอยู่บนโซฟาหนังสีดำสนิท ในมือเขามีแก้วบรั่นดีสีอำพันที่สะท้อนแสงไฟวิบวับ แสงสีม่วงอ่อนจางๆ ตกกระทบใบหน้าคมสันที่คุ้นเคย ใบหน้าที่เธอเคยซบลงบนอกเขาเพื่อฟังเสียงหัวใจ ใบหน้าที่เธอพยายามลบเลือนไปจากความทรงจำทุกวินาทีตลอดห้าปีที่ผ่านมา อนาวิน อัศวนนท์เขายังคงดูสง่างามดุจเจ้าชาย แต่เป็นเจ้าชายที่ล้อมรอบด้วยไอเย็นเยือกพจนน่าขนลุก เขาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองเธอในตอนแรก แต่จงใจหมุนแก้วเหล้าในมือไปมาอย่างช้าๆ“เหล้าหมดแล้วรินสิ”เสียงทุ้มต่ำที่เคยกระซิบคำหวานข้างหู บัดนี้กลับราบเรียบและเต็มไปด้วยคำสั่ง ณิชาภายืนนิ่งราวกับถูกสาป มือบางที่ซ่อนอยู่ข้างลำตัวสั่นระริกจนต้องกำเข้าหากันแน่น“ฉันบอกให้รินเหล้า หูหนวกหรือไง ณิชาภา”คราวนี้เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวตวัดมองเธออย่างดุดัน มันไม่มีความโหยหา ไม่มีระลึกถึงอดีต มีเพียงความชิงชังและชัยชนะที่ส่องประกายวาววับจนคนมองใจ

ตอนที่2ข้อเสนอ“วารีกลับไปทำงานของเธอเดี๋ยวนี้ ถ้าฉันได้ยินเธอปากเสียใส่เพื่อนร่วมงานอีกคำเดียว ฉันจะตัดเงินรางวัลเดือนนี้ของเธอให้หมด” อรจิราประกาศกร้าวด้วยเสียงเฉียบขาดจนวารีหน้าเสีย สะบัดก้นเดินจากไปพร้อมเสียงฮึดฮัดในลำคออรจิราหันกลับมาหาณิชาภา สัมผัสที่มือเปลี่ยนเป็นความหนักแน่น“เดียร์ฟังพี่นะ ถ้ามันเหนื่อยนักก็พักก่อนไหม คืนนี้พี่ให้แกกลับก่อนก็ได้นะ”ณิชาภาส่ายหน้าช้าๆ ดวงตาคู่สวยสั่นระริกแต่ก็แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว “ไม่ได้ค่ะพี่อรเดียร์ต้องทำงาน เดียร์ต้องการเงิน”เงินคำเดียวที่สลักลงในใจเธอราวกับตราบาป เธอรู้ดีว่าคำเตือนของวารีมีส่วนจริง อนาวินไม่ใช่คนที่จะปล่อยเธอไปง่ายๆ และหนี้สินที่บ้านก็ไม่เคยรอให้เธอได้พักหายใจ“นานาฝากดูเดียร์ด้วยนะ”” อรจิราสั่งกำชับ ก่อนจะเดินไปจัดการความเรียบร้อยทางด้านหน้าทว่าในวินาทีที่ณิชาภาหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่มเพื่อเรียกสติ หางตาของเธอก็เหลือบไปเห็นเงาร่างของอาคิราห์ที่กำลังยืนคุยกับพนักงานรักษาความปลอดภัยที่หน้าประตูร้าน เขายังไม่กลับและเขากำลังจับตาดูเธออยู่ทุกฝีก้าวตีสี่เวลาที่เข็มนาฬิกาทำหน้าที่ของมันท่ามกลางความเงียบงันของเมืองที่หลับให

ตอนที่4กรงขังที่ไร้เสียงที่บ้านพักส่วนตัวสไตล์โมเดิร์นตั้งตระหง่านอยู่ท้ายซอยในหมู่บ้านจัดสรรระดับซูเปอร์ลักชูรีใจกลางเมือง ที่นี่คืออาณาจักรลับของอนาวินที่น้อยคนนักจะได้รับอนุญาตให้ก้าวล่วงเข้ามา รั้วสูงตระหง่านและระบบรักษาความปลอดภัยที่แน่นหนาทำหน้าที่เป็นกำแพงกั้นโลกภายนอกอย่างสมบูรณ์ แสงไฟสปอตไลท์สีนวลสาดส่องกระทบตัวบ้านทรงเหลี่ยมสีเทาดำที่ดูเรียบหรูทว่าไร้ชีวิตชีวาเครื่องยนต์ดับสนิทลง ความเงียบงันปกคลุมภายในรถซุปเปอร์คาร์สุดหรู ณิชาภาบีบมือตัวเองจนซีดขาว ความกดดันบีบคั้นจนเธอรู้สึกหายใจลำบาก“ลงมาได้แล้ว หรือต้องให้ฉันอุ้มเข้าไป” น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความประชดประชันของอนาวินดังขึ้น พร้อมกับที่เขาเปิดประตรถก้าวออกไปโดยไม่คิดจะรอคนข้างกายณิชาภาก้าวขาที่สั่นเทาลงจากรถ ความเย็นของอากาศยามุดึกปะทะผิวจนเธอต้องห่อไหล่ เธอรีบคว้ากระเป๋าเดินทางใบเล็กของตนขึ้นมาถือไว้แล้วเดินตามร่างสูงสง่าเข้าไปภายในโถงบ้าน กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศแนวไม้สนเย็นๆ กระจายอยู่ทั่วห้องโถงที่ตกแต่งด้วยหินอ่อนสีดำและเฟอร์นิเจอร์นำเข้าน้อยชิ้นแต่ราคาแพงระยับอนาวินถอดสูทตัวนอกพาดไว้บนโซฟาหนัง ก่อนจะหันมาจ้องหน้าเ

ตอนที่5หน้ากากที่เริ่มปริร้าวพนักงานสาวรับคำสั่งอย่างขยันขันแข็ง ก่อนจะหันไปเชิญณิชาภาเข้าไปในห้องลองเสื้อด้วยท่าทางนอบน้อม ณิชาภาทำท่าจะอ้าปากค้านแต่สายตาคมดุของอนาวินก็ปรามไว้เสียก่อน“ไปลองซะ อย่าให้ฉันต้องเดินเข้าไปเปลี่ยนให้เธอเอง” เมื่อณิชาภาเดินหายไป อคิราห์ที่ยืนกอดอกลอบยิ้มอยู่ก็นิ่งไม่ไหวอีกต่อไป เขาแสร้งทำเป็นตรวจเช็กตารางงานในมือถือพลางเอ่ยขึ้นลอยๆ “แหม่...คุณวินน์ครับ ชุดสีขาวตัวนั้นมันรุ่นลิมิเต็ดเลยนะครับ แถมราคานี่ ถ้านับเป็นค่าแรงเลขา คุณณิชาต้องทำงานให้คุณวินน์ไปอีกกี่สิบปีกันนะ” “ฉันไม่ได้ถามความเห็นนายอาคิ” อนาวินตอบเสียงเข้ม ขยับปกเสื้อเชิ้ตตัวเองแก้เขิน “ฉันก็แค่ ไม่อยากให้ใครมองว่าเลขาของฉันไม่เหมาะสมกับตำแหน่งนี้ก็เท่านั้น” “อ๋อ!!! อย่างนั้นเหรอครับ” อคิราห์ลากเสียงยาว “แต่เท่าที่ผมจำได้ ตอนประชุมบอร์ดผู้บริหารเมื่อเดือนก่อน คุณรินลดาก็ใส่ชุดแบรนด์นี้มา คุณวินน์ไม่เห็นปรายตาพิจารณาเนื้อผ้าละเอียดขนาดนี้เลยนะครับ” “อาคิ ถ้านายยังไม่อยากไปตรวจไซต์งานที่แม่ฮ่องสอนตอนหน้าฝน ก็หุบปากของนายซะ” อนาวินสะบัดเสียงใส่เลขาคนสนิท