ตอนที่ 8 กาแฟที่ขมกว่าเดิม

ตอนที่

8

กาแฟที่ขมกว่าเดิม

ความเงียบเชียบภายในรถสปอร์ตคันหรูที่มุ่งหน้ากลับจากโรงพยาบาลนั้นน่าอึดอัดยิ่งกว่าเสียงพายุ อนาวินนั่งนิ่งอยู่หลังพวงมาลัย ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังถนนเบื้องหน้า มือหนากำพวงมาลัยแน่นจนเห็นเส้นเลือดปูดโปน รังสีความโกรธแผ่ซ่านออกมาจนณิชาภาที่นั่งตัวลีบติดประตูรถรู้สึกหนาวสั่นไปถึงขั้วหัวใจ

เมื่อถึงบ้านพักส่วนตัว อนาวินไม่ได้ดับเครื่องยนต์ด้วยความนุ่มนวลอย่างเคย เขาเปิดประตูรถแล้วเดินอ้อมมาฉุดกระชากแขนของณิชาภาให้ลงมาอย่างไม่เบามือ

“คุณวินน์ ฉันเจ็บนะคะ” ณิชาภาประท้วงพลางพยายามแกะมือหนาออก

“เจ็บสิดี จะได้จำใส่สมองไว้ว่าคำสั่งของฉันไม่ใช่เรื่องล้อเล่น” เขาตวาดเสียงต่ำลึก ก่อนจะลากเธอขึ้นไปยังชั้นสองของบ้าน ตรงดิ่งไปยังห้องนอนกว้างขวางของเขาที่เธอไม่เคยได้รับอนุญาตให้ย่างกรายเข้าไป

อนาวินเหวี่ยงร่างบางลงบนพื้นพรมปลายเตียงอย่างแรง แม้จะไม่เจ็บเท่าคอนกรีต แต่มันก็ทำให้ณิชาภาเสียหลักจนต้องขย่มมือพยุงตัวเองไว้ เขาถอดสูทนอกโยนทิ้งลงบนเก้าอี้อย่างไม่ใยดี ก่อนจะเริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกทีละเม็ดด้วยท่าทางคุกคาม

“คุณจะทำอะไรคะ” เธอถามเสียงสั่น พลางค่อยๆ ถอยร่นหนีจนหลังชนกับขอบเตียง

“ทำโทษไง” อนาวินย่างสามขุมเข้ามาหา

“เธอหนีออกไปในเวลาทำงาน ทำให้ฉันเสียเวลาตามหา และยังทำตัวอ่อนแอคุกเข่าอ้อนวอนคนอย่างฉันที่โรงพยาบาล ฉันบอกแล้วไงว่าฉันเกลียดความอ่อนแอของเธอที่สุด”

เขาก้มลงคว้าไหล่เธอให้ลุกขึ้น “ไปที่ห้องน้ำ วันนี้ฉันขี้เกียจอาบน้ำเอง เธอต้องเป็นคนจัดการให้ฉัน”

ณิชาภาเบิกตากว้าง ใบหน้าหวานขึ้นสีระเรื่อด้วยความอับอายและสับสน

“ไม่ค่ะฉันเป็นเลขา ไม่ใช่คนใช้ในห้องน้ำ คุณจะบ้าหรือไงคุณวินน์”

“ฉันไม่ได้ถามความเห็นเธอณิชาภา อย่าลืมว่าชีวิตพ่อเธออยู่ในกำมือฉัน แค่สั่งให้คนใช้คนหนึ่งมาถูหลังให้เจ้านาย มันคงไม่ตายหรอกมั้ง หรือว่าเธออยากจะให้ฉันลงโทษด้วยวิธีอื่นที่มันลึกซึ้งกว่านี้” สายตาเขาหลุบมองริมฝีปากบางอย่างมีความหมาย จนเธอต้องรีบเบือนหน้าหนี

“คนอ่อนแออย่างฉันมันไม่มีทางเลือกอื่นอยู่แล้ว” ณิชาภาพูดจาประชดอนาวินแต่มีหรือคนอย่างเขาจะสนใจคำประชดของเธอ

ภายในห้องน้ำกว้างขวางที่กรุด้วยหินอ่อนสีดำสนิท ไอน้ำอุ่นๆ เริ่มลอยฟุ้งกระจายไปทั่ว อนาวินถอดเชิ้ตออกเผยให้เห็นแผ่นหลังกว้างและกล้ามเนื้อกำยำที่ดูสมบูรณ์แบบราวกับรูปสลัก เขาเดินไปนั่งลงที่ขอบอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่พลางปรายตามองณิชาภาที่ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ตรงหน้าประตู

“จะยืนบื้อทำไม มาเริ่มงานของเธอซะสิ”

ณิชาภากำมือแน่น เธอรู้สึกเหมือนถูกหยามเกียรติจนถึงที่สุด

“คุณวินน์คะ ขอร้องล่ะค่ะ อย่าทำแบบนี้เลย ฉันยอมให้คุณหักเงินเดือน หรือทำงานเพิ่มเป็นสองเท่าก็ได้ แต่อย่าให้ฉันต้องทำอะไรแบบนี้เลยนะคะ”

“ห้าปีก่อนเธอยังเคยบอกว่าอยากดูแลฉันไปตลอดชีวิตไม่ใช่หรือไง” เขาแค่นยิ้มร้าย

“ตอนนี้ฉันเปิดโอกาสให้แล้วไง หรือว่าความกตัญญูที่เธอมีให้พ่อมันมีค่าไม่พอที่จะยอมแลกกับเรื่องแค่นี้”

คำพูดเสียดสีนั้นทำให้ณิชาภาน้ำตาคลอ เธอจำใจเดินเข้าไปหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กและฟองน้ำมาถือไว้ มือของเธอสั่นเทาขณะที่ค่อยๆ เอื้อมไปสัมผัสที่ไหล่กว้างของเขา แต่พอปลายนิ้วสัมผัสกับผิวเนื้อที่ร้อนผ่าว เธอก็เผลอชักมือกลับด้วยความตกใจ

“ทำไมสัมผัสของฉันมันน่ารังเกียจนักหรือไง” อนาวินหันมาคว้าข้อมือเธอไว้แล้วกระชากแรงๆ จนร่างของเธอเสียหลักพรวดเข้าไปในอ่างอาบน้ำที่บรรจุน้ำไว้ครึ่งหนึ่ง

ซ่า!

น้ำอุ่นกระจายเต็มพื้นที่ เสื้อสูทลำลองสีครีมที่เขาเพิ่งซื้อให้เธอเปียกโชกแนบไปกับสรีระ ณิชาภาพยายามจะลุกขึ้นหนี แต่อนาวินกลับใช้แขนแกร่งโอบรัดเอวเธอไว้แน่น กักขังเธอไว้ระหว่างท่อนแขนและขอบอ่าง

“ปล่อยนะคุณวินน์ คุณมันบ้าไปแล้ว” เธอพยายามดิ้นรน ยื้อยุดฉุดกระชากกับเขาจนน้ำในอ่างกระฉอกออกมานองพื้น

“ดิ้นเข้าไปสิณิชายิ่งเธอดิ้น ฉันยิ่งอยากเห็นว่าเธอจะไปได้ไกลแค่ไหน” เขาหัวเราะในลำคอ แววตาที่จ้องมองมานั้นเต็มไปด้วยความสนุกที่ได้เห็นเหยื่อตัวน้อยดิ้นรนอยู่ในกำมือ

ในจังหวะที่ณิชาภากำลังจะหลุดจากพันธนาการ อนาวินกลับเปลี่ยนท่าทีทันควัน เขาปล่อยมือจากเอวเธอแล้วเปลี่ยนมาเป็นประคองใบหน้าหวานไว้อย่างเบามือ แววตาที่เคยแข็งกร้าววาวโรจน์กลับเปลี่ยนเป็นเศร้าสร้อยและอ่อนโยนจนน่าใจหาย

“ณิชา” เสียงทุ้มแหบพร่าเรียกชื่อเล่นของเธอ

 “เธอรู้ไหมว่าห้าปีที่ผ่านมา ฉันไม่เคยนอนหลับได้สนิทเลยสักคืน”

ณิชาภาชะงักไป ความโกรธแค้นที่พลุ่งพล่านเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความมึนงง

“คุณพูดอะไรนะคะ”

“พี่คิดถึงณิชา” เขาโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาเป่ารดผิวแก้มที่เปียกชื้น

“ที่ฉันต้องร้ายใส่เธอ ที่ฉันต้องบังคับเธอมาอยู่ที่นี่เพราะฉันทนไม่ได้ที่จะเห็นเธอยืนอยู่ข้างคนอื่น ฉันอยากจะขอโทษเรื่องเมื่อห้าปีก่อน แต่ฉันมันเป็นคนขลาดเกินกว่าจะพูดคำนั้นออกไป”

นิ้วหัวแม่มือของเขาเกลี่ยไล้ไปตามริมฝีปากบางอย่างแผ่วเบา

“ฉันยังรักเธอเสมอนะณิชาภา ทุกสิ่งที่ฉันทำ แม้แต่วันนี้ที่โรงพยาบาล ฉันก็แค่กลัวว่าความรักของฉันจะทำให้เธอต้องเดือดร้อนเหมือนครั้งก่อน”

คำสารภาพนั้นราวกับมนต์สะกด ณิชาภารู้สึกเหมือนหัวใจที่เคยตายด้านไปแล้วเริ่มเต้นแรงขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ น้ำตาที่รินไหลออกมาไม่ใช่เพราะความโกรธ แต่เป็นความโหยหาที่ซ่อนลึกอยู่ในใจเบื้องลึก เธอมองเข้าไปในดวงตาของเขา เห็นเงาสะท้อนของตัวเองในนั้นและเห็นความเจ็บปวดที่ดูเหมือนจะเป็นของจริง

“คุณวินน์พูดจริงเหรอคะ” เธอถามเสียงแผ่ว พลางเอื้อมมือไปสัมผัสแก้มของเขาอย่างลืมตัว

อนาวินหยักยิ้มเศร้าๆ ก่อนจะโน้มลงประทับจูบเบาๆ ที่หน้าผากของเธอ

“จริงสิฉันไม่เคยลืมวันเวลาของเราเลยสักวินาทีเดียว”

ทว่าในขณะที่ณิชาภากำลังจะยอมพ่ายแพ้ต่อคำหวานนั้น เธอกลับเหลือบไปเห็นเงาสะท้อนของเขาในกระจกห้องน้ำมุมปากของอนาวินหยักยิ้มขึ้นเพียงเสี้ยววินาที เป็นรอยยิ้มของผู้ชนะที่สามารถปั่นหัวเหยื่อได้สำเร็จ แววตาที่ดูเศร้าเมื่อครู่กลับฉายแววผู้เหนือกว่าอย่างชัดเจน

เขากำลังโกหก เขาแค่กำลังใช้ความรู้สึกเก่าๆ มาเป็นเครื่องมือเพื่อกำราบเธอให้เชื่อง

ณิชาภาผลักอกเขาออกเต็มแรงด้วยความรู้สึกเหมือนถูกตบหน้ากลางสี่แยก เธอรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากอ่างอาบน้ำในสภาพเปียกปอนไปทั้งตัว

“คุณมันปิศาจคุณวินน์” เธอพูดเสียงสั่นเครือ

“คุณใช้แม้กระทั่งความรักมาปั่นหัวคนอื่นเพื่อให้ได้ดั่งใจ คุณไม่ได้รักฉันหรอก คุณแค่สนุกที่ได้เห็นฉันเป็นคนโง่”

อนาวินลุกขึ้นยืนตาม ท่าทางอ่อนโยนหายวับไปราวกับไม่เคยมีอยู่ เขากอดอกมองเธอด้วยสายตาเย็นชาเหมือนเดิม

“ก็นึกว่าจะโง่ได้นานกว่านี้ซะอีก แต่ก็ถือว่าก้าวหน้าขึ้นนะณิชาภา อย่างน้อยเธอก็เริ่มจะแยกออกแล้วว่าอันไหนคือละคร อันไหนคือเรื่องจริง”

“คุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่”

“ต้องการให้เธอรู้ไงว่าอย่ามาเล่นเกมความรู้สึกกับคนอย่างฉัน” เขาเดินเข้าไปใกล้จนเธอต้องถอยหลังไปจนติดกำแพง

“คำหวานพวกนั้นฉันเก็บไว้ใช้กับคนที่มีประโยชน์เท่านั้น และตอนนี้เธอก็แค่หมากตัวหนึ่งที่ฉันต้องกำราบให้หายพยศ”

อนาวินเอื้อมมือไปหยิบผ้าเช็ดตัวมาคลุมไหล่ให้เธอด้วยท่าทางที่ดูเหมือนจะห่วงใยแต่กลับให้ความรู้สึกหนาวเหน็บ

“ไปเปลี่ยนชุดซะ แล้วลงไปชงกาแฟมาให้ฉันที่ห้องทำงานเอาแบบขมที่สุด ขมเหมือนความจริงที่เธอเพิ่งได้รับรู้เมื่อกี้”

ณิชาภาเดินออกจากห้องนอนของเขาด้วยร่างกายที่สั่นเทา ใจหนึ่งเธอก็เจ็บปวดจนแทบจะขาดใจแต่อีกใจหนึ่งกลับสับสนอย่างรุนแรง ท่าทางที่เขาแสดงออกเมื่อครู่ สายตาที่สั่นไหวและคำพูดที่แหบพร่านั้น มันจะปลอมไปเสียทั้งหมดจริงๆ หรือหรือเขากำลังสวมหน้ากากซ้อนหน้ากากเพื่อป้องกันไม่ให้เธอเห็นจุดอ่อนของเขา

กาแฟที่เธอต้องชงในเช้านี้ คงจะขมขื่นกว่าทุกวันที่เคยผ่านมา และความสัมพันธ์ของเขากับเธอก็เริ่มจะพร่าเลือนจนแยกไม่ออกแล้วว่า กลิ่นอายในรอยอดีตที่โชยมานั้น คือน้ำหอมที่แสนหวานหรือคือยาพิษที่เขากำลังป้อนให้เธอทีละนิดจนตายใจ