Lahat ng Kabanata ng ข้านี่แหละคุณหนูผู้ร้ายกาจ: Kabanata 151 - Kabanata 160

ภายในค่ายโจรแห่งหนึ่ง ค่ายแห่งนี้ตั้งอยู่ภายใต้หุบเหวลึกจึงยากแก่การค้นหา หากว่าไม่มีคนชำนาญด้านปีนป่ายและเครื่องไม้เครื่องมือที่พรั่งพร้อมเกรงว่าพวกเขาล้วนต้องเอาชีวิตมาทิ้งโดยเปล่า“ฮ่า ๆ ลูกพี่ข้าขอคารวะสุราท่าน แผนของท่านในการยึดเมืองของเราใกล้ประสบผลแล้ว” ผู้พูดหัวเราะร่าใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยห

ข้อเสนอที่ว่านั้นก็คือไป๋เสวี่ยให้พวกนางไปทำงานที่เมืองฟงอวิ๋นส่วนตำแหน่งงานนั้นก็แล้วแต่ความสามารถของพวกนางแต่ละคนกลับมายังสถานการณ์ปัจจุบันเมื่อคนเหล่านั้นเปิดประตูบ้านของตนเข้าไปพวกเขาก็พบเข้ากับสิ่งที่ทำให้ต้องหลั่งน้ำตาออกมาอีกคำรบทว่าครั้งนี้กลับเป็นน้ำตาแห่งความดีใจ ถุงเงินคะเนจำนวนน้ำหนักไ

กว่าคนทั้งคู่จะกลับมาถึงเรือนดวงตะวันก็คล้อยต่ำลงไปมากแล้วดังนั้นตามเสาไม้ตั้งแต่หน้าประตูจนกระทั่งด้านในบ่าวรับใช้จึงได้จุดโคมเพื่อให้ความสว่าง“เสี่ยวเป่า เจ้าหิวหรือยัง” ชายหนุ่มถามอย่างเป็นห่วงเมื่อเขาพานางกลับเลยเวลาอาหาร“ไม่หิวเจ้าค่ะ” ไป๋เสวี่ยตอบพลางปัดมือของตนที่เลอะขนมเปี๊ยะที่นางนำออกมาก

เรื่องกวีของไป๋ตงก็เป็นอันถูกยกเลิกไปด้วยเมื่อดวงจันทร์ที่กำลังสุกสกาวได้หายลาลับเข้ากลีบเมฆเช้าวันต่อมา ภายในลานฝึกก็ยังคงเต็มไปด้วยความฮึกเหิมเหมือนเคย แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปก็คือเมื่อพวกเขาเห็นไป๋เสวี่ยแต่ละคนก็ทำความเคารพนางพร้อมกับเรียกนายหญิงน้อย“นี่มันไม่เร็วเกินไปหน่อยหรือเจ้าคะ” ไป๋เสวี่ยถาม

“ข้าว่าคนผู้นั้นน่าจะตาฝาด สัตว์ประหลาดอะไรจะมาโผล่กลางท้องทะเล”“ข้าเองก็ไม่รู้แต่หลังจากที่ข้าช่วยเขาขึ้นมาจากท้องน้ำ ชายคนนั้นก็เอาแต่เพ้อว่าช่วยข้าด้วย! อย่ากินข้าเลย”“อย่างนี้ก็ไม่รู้สิว่าสัตว์ประหลาดที่ว่าหน้าตาเป็นเช่นไร” ผู้พูดรู้สึกกังขา“ข้าลองถามดู เขาบอกว่าสัตว์ตัวนั้นมีหนวดยาวมากอีกทั้