บทที่ 12 เบาะแสใหม่พร้อมใจที่หวั่นไหว

บทที่ 12

เบาะแสใหม่พร้อมใจที่หวั่นไหว

แสงยามบ่ายลอดผ่านกลีบดอกเหมยที่เริ่มโรยรา กลิ่นชาหอมร้อนลอยคลอในอากาศ ศาลาไม้หลังจวนหลินไร้เสียงสนทนาจนได้ยินเสียงลมหายใจสลับกันเบา ๆ บนโต๊ะไม้สักกลางศาลา แผนที่กับเอกสารถูกกางทับไว้ด้วยถ้วยชาอุ่น ๆ อวี้เซียนพลิกกระดาษด้วยปลายนิ้วเรียว ดวงตานิ่งแต่ในนั้นมีประกายวูบเหมือนคมมีดที่ซ่อนอยู่ในฝัก ส่วนไป๋เจี้ยนหงพิงพนัก เงาของเขาทาบลงบนโต๊ะครึ่งหนึ่งมองน้องสาวที่มุ่งมั่นเกินเข้าใจ

“สถานที่บริเวณป่านั่นมีทางมุ่งสู่วัดแล้วก็เมืองหลวงเท่านั้น แต่เราก็พยายามสืบหาตัวตนแล้วก็ยังไม่เจอเสียที ไหนจะเบาะแสโจรที่รอดจากตลาดมืด...ก็หายไปอีกแล้ว”

เสียงทุ้มต่ำของเจิ้งหลิงไม่ดังนักแต่หนักพอให้ลมในศาลาแน่นตึง

อวี้เซียนยกถ้วยชาแนบริมฝีปากหยุดดูแผนที่แล้วพักสายตาผ่อนคลายด้วยกลิ่นหอมร้อนของชา ก่อนวางกลับลงอย่างแผ่วเบา

“เช่นนั้นก็คงต้องกลับไปเริ่มที่จุดเริ่มต้น” เสียงนางนิ่งแต่เนื้อความลึกล้ำพอให้สะดุดใจ “บ้านร้างในป่า... หากได้กลับไปอีกครั้ง อาจเห็นสิ่งที่มองข้ามไปก็ได้”

หากไม่ยอมแพ้อวี้เซียนคิดว่าอย่างไรก็ต้องมีทางเป็นไปได้!

ไป๋เจี้ยนหงนิ่งอยู่พักหนึ่ง แสงจากข้างนอกส่องผ่