เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 19 เรื่องเร่งด่วนยามค่ำคืน
ปรับปรุงล่าสุด:
2026-01-05 15:55:04
บทล่าสุด
มาเฟียสาวทะลุมิติเป็นนางร้ายในนิยายจบแล้ว บทที่ 22 อย่าลืมมาเอาคืนทีหลังด้วย
บทที่ 22อย่าลืมมาเอาคืนทีหลังด้วยแสงจันทร์คืนนี้ขาวนวลงดงามกว่าวันไหน ๆ กลิ่นหอมของดอกเหมยจากสวนลอยมากับลมเย็น อวี้เซียนนั่งอยู่ที่ระเบียงไม้ของเรือนตนเอง มือเรียววางทับบนกระดาษแผ่นหนึ่งที่เพิ่งลงนามหนังสือหย่าไป หมึกยังไม่ทันแห้งดีด้วยซ้ำคืนนี้...อาจเป็นคืนสุดท้ายในฐานะอนุของไป๋เจี้ยนหง ส่วน พรุ่งนี้แผนทั้งหมดของนางจะเริ่ม และบางที...ก็อาจจบลงพร้อมชีวิตก็เป็นได้เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นจากทางเดินไม้ อวี้เซียนไม่ต้องหันก็รู้ว่าเป็นใคร“ยังไม่นอนอีกหรือ”เสียงทุ้มต่ำแฝงความอ่อนล้าแต่มีความอบอุ่นเจืออยู่ในนั้น เจี้ยนหงนั่งลงข้าง ๆ โดยไม่รอคำเชิญ“คืนนี้พระจันทร์สวย ข้าเลยอยากดูให้นานหน่อย” นางตอบเรียบดวงตาไม่ละจากท้องฟ้าเขาเหลือบมองใบหน้าที่สว่างวาบอาบไล้ด้วยแสงจันทร์ ก่อนหัวเราะเสียงอ่อน “ดวงจันทร์งดงามเพราะเจ้าได้กลั่นแกล้งคนมาน่ะสิ”อวี้เซียนปรายตามองอย่างเข้าใจสิ่งที่เขาเอ่ยแซวทันที“ท่านหมายถึงพี่ใหญ่ของท่านงั้นหรือ ข้าเพียงแกล้งนิดหน่อยเท่านั้นเอง เอหรือว่าหมายถึงอวี้เยี่ยน ...อย่าบอกนะว่าท่านเป็นห่วงนาง”เจี้ยนหงชะงักมองนางเต็มตาทันใด “ไม่ใช่ ข้าไม่ได้ชอบนางแล้ว”เสียงเขาเรี
มาเฟียสาวทะลุมิติเป็นนางร้ายในนิยายจบแล้ว บทที่ 21 ฝากสิ่งนี้คืนให้สามีเจ้าด้วย
บทที่ 21ฝากสิ่งนี้คืนให้สามีเจ้าด้วยเสียงหยดน้ำดังสะท้อนเป็นจังหวะความมืดที่มืดและชื้น กลิ่นเหล็กเก่าและควันไฟแผ่วบางแสบจมูก อวี้เซียนค่อย ๆ ขยับมือที่ถูกมัดอยู่กับเสา พยายามประเมินสถานการณ์ ทุกกล้ามเนื้อในร่างตึงเครียดราวสิงโตในกรงที่พร้อมจะข่วนกลับทุกเมื่อ“ตื่นแล้วหรือ”เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง ทุ้มต่ำ ลากยาวเหมือนคนกำลังสนุกกับการมองเหยื่อดิ้นในมุมอับอวี้เซียนนิ่ง…แต่ปลายนิ้วนางกำแน่นเล็กน้อย ความเงียบของนางคือการประเมิน ลมหายใจนั้น หนักแน่น จากการปะมือรู้แน่ชัดว่าเขามีวรยุทธ์สูงส่ง แน่ชัดว่าคนตรงหน้าไม่ใช่โจรทั่วไปกลิ่นหอมจาง ๆ ลอยมาแตะปลายจมูก กลิ่นนั้นนุ่มลึกมีเอกลักษณ์... มู่เซียงผสมชะลูดทอง กลิ่นประจำตัวของใครบางคนที่นางรู้จักดีและมีเพียงคนเดียวที่มักใช้สมุนไพรพวกนี้ใส่ในถุงหอมริมฝีปากอวี้เซียนกระตุกยิ้มจางอย่างเหนือกว่า“…คุ้นดีนะ” เสียงนางเรียบแต่เฉียบคมพอให้คนฟังสะดุด “ไม่ต้องแสร้งดัดเสียงให้เหนื่อยหรอกเจ้าค่ะ แม่ทัพไป๋อี้เหวิน”ในเงามืดนั้นเกิดเสียงหัวเราะเบา ๆ หลังจากเงียบเพราะอึ้งที่ตนถูกจับได้เสียแล้ว“แสนรู้เกินบางทีมันก็ทำให้คนอยากเห็นเจ้าหยุดหายใจนะ”อวี้เซียน
มาเฟียสาวทะลุมิติเป็นนางร้ายในนิยายจบแล้ว บทที่ 20 ตราบัวห้ากลีบเจ้าปัญหา
บทที่ 20ตราบัวห้ากลีบเจ้าปัญหาแสงอาทิตย์ยามสายลอดผ่านหน้าต่างพาดเงาลงบนพื้นเรียบ เสียงนกร้องอยู่ไกล ๆ ปลุกให้อวี้เซียนลืมตาตื่น นางมานอนที่เตียงตนเองแต่เมื่อใดจำไม่ได้ ผ้าที่อบอุ่นยังมีไออุ่นของใครบางคนหลงเหลืออยู่จาง ๆเสียงประตูไม้เลื่อนดังเบา ๆ “คุณหนู...เอ่อ อนุหลินเจ้าคะ” ซูม่านก้มหน้าจนเสียงแทบไม่พ้นริมฝีปาก “นายท่านให้บ่าวมาบอกว่า...ให้ไปทานมื้อเช้าที่ห้องอาหารเจ้าค่ะ”อวี้เซียนมองบ่าวของตนที่วันนี้นอกจากจะไม่สบตานางแล้วยังแก้มแดงอย่างเห็นได้ชัด “อะไรของเจ้าอีก”“บ่าวเปล่าคิดอะไรนะเจ้าคะ แค่...เห็นนายท่านออกจากเรือนท่านยามเกือบรุ่งก็เท่านั้น”นางหัวเราะแผ่ว ๆ พอจะเดาออกว่าบ่าวสาวคิดอะไร “ข้าเพียงหลับก่อนเขาเท่านั้น ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ”ซูม่านพยักหน้าหงึกแต่หน้ายังแดงอยู่ อวี้เซียนเลยไม่พูดต่อ เพียงแต่งกายเรียบง่ายแล้วเดินออกจากเรือนไปยังห้องทานอาหาร คนที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะกลับต่างออกไป ไป๋เจี้ยนหงในยามเช้าดูอ่อนล้าเล็กน้อย เส้นผมดำถูกรวบขึ้นหลวม ๆ“นอนหลับดีหรือไม่?” เขาเอ่ยโดยไม่เงยหน้า“ท่านน่าจะมีเรื่องอันใดจะบอกข้ากระมัง ดูท่าจะไม่ได้นอนทั้งคืนไม่ใชหรือ?” อวี้เซียนนั่งลงฝ
มาเฟียสาวทะลุมิติเป็นนางร้ายในนิยายจบแล้ว บทที่ 19 เรื่องเร่งด่วนยามค่ำคืน
บทที่ 19เรื่องเร่งด่วนยามค่ำคืน“แต่ข้ามีหลักฐาน”ทุกคนหันขวับไปพร้อมกันไป๋เจี้ยนหงในชุดคลุมสีเข้มก้าวเข้ามา เสียงฝีเท้าแน่นชัด ดวงตาเขาเยือกเย็นแต่ลึกจนอ่านไม่ออก “โยนมันเข้ามา”เสียงลากครูดของรองเท้ากับพื้นไม้ดังขึ้นก่อนชายชราร่างสั่นเทาถูกผลักเข้ามากลางวง เถ้าแก่ร้านเครื่องหอมคุกเข่าลงกับพื้น มือสั่นไม่หยุด“ข้า... ข้าผิดไปแล้วขอรับ คุณหนูสี่ตระกูลหลินเป็นคนสั่งซื้อธูปกลิ่นนั้น บ่าวของคุณหนูสี่มารับของไปเองข้ามียังมีใบสั่งที่ทำสำเนาไว้อยู่ขอรับพวกท่านเชิญนำไปดู!”เสียงอื้ออึงดังทั่วศาลา บางคนถึงกับร้องตกใจบ้างเอามือทาบอก บ้างกระซิบกันไม่หยุดมองไปทางคนวางแผนร้ายแต่กลับโยนความผิดให้พี่สาวรับผิดชอบไม่หยุดอวี้หนิงยืนไม่อยู่อีกต่อไป “ไม่จริง! อย่าเชื่อนะข้าไม่ได้ทำ ข้าไม่รู้เรื่อง!”แต่เสียงเหล่านั้นไม่อาจกลบสายตาของคนทั้งศาลาที่หันมามองด้วยแววรังเกียจปนตกใจได้อีกต่อไปแล้ว ใครเล่าจะกล้ารับสะใภ้ที่วางแผนร้ายหวังจับผู้ชายเช่นอวี้หนิงหลังจากนี้...อวี้เซียนยังคงยืนนิ่ง ดวงตาเยือกเย็นไม่ต่างจากก่อนหน้า แต่หัวใจของนางกลับเต้นสงบลงเรื่อย ๆ ไม่ใช่เพราะสะใจ หากเพราะเงาดำมืดที่กดทับมานานเพิ่
มาเฟียสาวทะลุมิติเป็นนางร้ายในนิยายจบแล้ว บทที่ 18 ความจริงเปิดเผย
บทที่ 18ความจริงเปิดเผยสายลมฤดูใบไม้ผลิพัดลอดม่านแพบางเบา กลิ่นชาผสมกลิ่นไม้จันทน์จากเตาไฟอ้อยอิ่งในอากาศ อวี้เซียนนั่งอยู่ข้างโต๊ะไม้กลม มือเรียวค่อยพลิกหน้าหนังสือ เสียงกระดาษเสียดกันเบา ๆ เป็นเสียงเดียวในเรือนเงียบสงัดหลังเข้ามาอยู่ในจวนไป๋ในฐานะอนุของไป๋เจี้ยนหง นางไม่เคยพบหน้าสามีอีกเลยแม้แต่ในคืนเข้าพิธีที่ควรเป็นจุดเริ่มต้นของชีวิตคู่ ทุกอย่างเงียบงันราวน้ำในบ่อที่ถูกปิดทับด้วยแผ่นไม้ใหญ่ ไม่มีระลอก ไม่มีแม้เงาคนตักน้ำนางคิดในใจว่าก็ดีเช่นนั้น ยิ่งไม่พบหน้า ยิ่งไม่ต้องพยายามพูดสิ่งที่ไม่มีใครอยากฟังแก่กันสิ่งที่น่าขมยิ่งกว่าความว่างเปล่า คือนางต้องไปคารวะแม่สามี เสียงมนทนาที่เจือการเย้ยบาง ๆ ทุกครั้งที่ไปทำให้สิ่งนี้คือเรื่องเดียวที่ไม่ดีตั้งแต่งมา“อนุหลิน” ฮูหยินไป๋ยิ้มสง่างามอย่างผู้ดี “ตอนนี้แต่งเข้ามาจวนไป๋แล้วเจ้าควรถือเป็นแบบอย่างอวี้เยี่ยนนะ นางอ่อนโยน เรียบร้อย สมกับเป็นสะใภ้ใหญ่ของตระกูลไป๋ยิ่งนัก”อวี้เซียนพยักหน้าเช่นเคย“เจ้าค่ะ” เสียงราบเรียบเหมือนผิวน้ำยามไร้ลมนางเลือกจะนิ่ง ปล่อยให้คำพูดของคนอื่นลอยผ่านเหมือนเสียงลม แต่ความนิ่งของนางกลับยิ่งทำให้ผู้คนอยากล
มาเฟียสาวทะลุมิติเป็นนางร้ายในนิยายจบแล้ว บทที่ 17 แต่งเป็นอนุ
บทที่ 17แต่งเป็นอนุยามกลุ่มผู้มาใหม่มาถึงเรือนท้ายจวนเสียงบางอย่างก็ดังลอดออกมาจากเรือนท้ายจวน... แผ่วช้าแต่ชัดเจน เสียงหอบหายใจติดขัดสลับกับเสียงกระทบกันแผ่วเบา ใครบางคนกลืนน้ำลาย เสียงไฟในคบเพลิงที่บ่าวถือมาเหมือนดังขึ้นพร้อมแรงลมหวิวในใจทุกคนหลินเจิ้งหาวนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเสียงทุ้มของเขาจะแผ่วลงจนแทบกลืนไปกับลม“เปิดประตู!”เสียงไม้เก่าเสียดสีกันดังครืด แสงไฟทะลักเข้าท่วมทั้งห้อง กลิ่นธูปหอมแรงจนแทงจมูก คนที่อยู่ใกล้ที่สุดถึงกับยกมือขึ้นปิดปากปิดจมูกทันใดบนเตียงกลางห้อง ร่างสองร่างทาบซ้อนกันอยู่ใต้ผ้าห่มที่หลุดรุ่ย ผมยาวดำสยายพันกัน บนผิวผ้าขาวจางเห็นรอยแดงแต้มบางจุด แสงไฟสะท้อนเงาขยับเบา ๆ ก่อนทุกอย่างจะนิ่งสนิท สิ่งที่เกิดกระทันหันนี้เรียกสติสองคนบนเตียงได้เป็นอย่างดีความเงียบถาโถมลงในพริบตา ไม่มีใครขยับ ไม่มีแม้แต่เสียงลมหายใจปลายนิ้วของอวี้เยี่ยนสั่นจนจับชายแขนเสื้อว่าที่สามีแบไม่อยู่นางแทบทรุดลง มือยกขึ้นปิดปากทั้งน้ำตา หลินเจิ้งหลิงยืนนิ่ง เหมือนร่างแข็งค้างอยู่ตรงนั้น“หลินอวี้เซียน...” เสียงของหลินเจิ้งหาวดังขึ้นช้า ๆ ทว่าเย็นเยียบเสียจนผนังไม้ยังสั่นสะเทือน “เจ้
บางทีคุณอาจจะชอบ
ทาสราคะองค์ชายใบ้
บ้านเขมปัณณ์19.9K viewsสามี ท่านหย่ากับข้าเถอะ
กะปอมพ่นไฟ19.6K viewsยาจกยอดมารดา
ไห่ถาง42.0K viewsอนุตัวร้ายขอทำสวน
ประดับดิน35.6K viewsเชลยรัก ท่านอ๋องแฝดนรก
องค์หญิงโนเนม3.9K viewsข้าคือทายาทของโรงปักผ้าอันดับหนึ่งแห่งเป่ยชาง
ต้าซินซิน2.7K viewsข้าคือทาสรับใช้ของปีศาจงู
องค์หญิงโนเนม913 viewsภรรยาเก่าท่านแม่ทัพ
ปลายฝนต้นหนาว14.0K views
