Semua Bab ขอทุกข์เพียงชาติเดียวพอ: Bab 41 - Bab 50

จ้าวตงหยุนเดินเข้ามาโอบกอดนางอย่างเอาใจ หลายครั้งที่ลอบพบกันเขาพอจะมองออกแล้วว่า จินหร่วนต่อให้ขุ่นเคืองเขาเช่นใด แต่พอเอาใจนางเพียงเล็กน้อยนางก็ใจอ่อนแล้ว แต่หากจ้าวตงหยุนได้รู้ว่า จินหร่วนต่างหากที่จับทางเขาถูก นางจึงได้เสแสร้งโกรธเขาเล็กน้อย แล้วค่อยยอมผ่อนปรนตามเขา ไม่รู้จะรู้สึกเช่นใด“อาหร่วนเจ้าโกรธอันใดข้า ข้าเองก็บอกแล้วว่าทุกสิ่งทำเพื่อเจ้า”“เหอะ ท่านจะแต่งคุณหนูสวีอยู่แล้วยังกล้านัดข้าออกมาพบอีกหรือ” นางลูบไล้ไปตามใบหน้าของเขาอย่างยั่วยวนจ้าวตงหยุนดึงมือของนางเอาไว้ไม่ให้ซุกซนก่อนจะจูบเบาๆ ที่มือขาวของนาง “เจ้าเองก็ต้องแต่งให้ข้าเช่นกัน” สายตาที่มองนางแฝงไปด้วยความปรารถนา แต่ก็ต้องระงับเอาไว้ เขาพานางเดินมานั่งที่โต๊ะ โดยให้จินหร่วนนั่งอยู่บนตัก “ราชครูสวียังไม่ปักใจเชื่อว่าฝ่าบาทจะเปิดท่าเทียบเรือซีหนานจริง เขาต้องการให้ข้าหาข่าวที่แน่ชัด ที่ใกล้จะเกิดขึ้นเร็วๆ นี้ เจ้ารู้หรือไม่ว่าจะมีสิ่งใดเกิดขึ้น”จินหร่วนเม้มปากอย่างครุ่นคิด นางเองอาศัยสิ่งที่จ้าวตงหยุนเล่าให้ฟังเมื่อชาติที่แล้ว “อีกไม่ถึงสองเดือนจะเกิดสงครามที่ชายแดนเหนือ”มือของจ้าวตงหยุนที่กำลังบีบมือของจินหร่วนเ

มู่เฟยหยาทำงานได้ดีอย่างที่เสียนเฟยเอ่ยชมจริง เมื่อนางสั่งให้นางกำนัลแบ่งแยกข้าวของแต่ละประเภท ทั้งยังแยกของดีของมีตำหนิออกจากกัน ฮองเฮาจะชอบใจได้อย่างไร เสียนเฟยมิได้กำลังถากถางที่ลูกสะใภ้นางเป็นบุตรของพ่อค้าอยู่หรือซ่งเสียนเฟยมิได้คิดเช่นฮองเฮาเสียทั้งหมด นางเอ่ยชมมู่เฟยหยาที่จัดการเรื่องงานต่างๆ ได้ดีจากใจจริง เพียงแต่ฮองเฮานางมีอคติเรื่องชาติกำเนิดของมู่เฟยหยาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ไม่ว่าเรื่องใดก็ไม่อาจทำให้พอใจได้จินหว่านเห็นว่าฮองเฮาไม่มีเรื่องที่จะเอ่ยพูดกับนางแล้ว จึงได้ออกไปช่วยมู่เฟยหยาที่ยังไม่ได้นั่งพักแทน“พระชายามู่ ท่านพักดื่มน้ำก่อนสักครู่เถิด ทางด้านนี้หม่อมฉันจะช่วยตรวจดูต่อให้เพคะ” จินหว่านวางเรื่องในอดีตทิ้ง ถึงอย่างไรที่มู่เฟยหยาต้องร้ายก็เป็นที่ตัวของหลี่หรงฝู“ขอบใจเจ้ามากคุณหนูชุย ข้าเองก็มีความคิดเช่นเจ้า จวนใดในเมืองหลวงที่ไม่เหลือกินเหลือใช้บ้างเล่า แต่ว่า...เอาเถิด มิใช่ว่าทุกเรื่องข้าจะตัดสินใจเองได้”จินหว่านอมยิ้มมองมู่เฟยหยา นางเองไม่เคยพูดคุยกับมู่เฟยหยามาก่อน จึงไม่เคยเห็นนางในมุมดี เพียงรู้ว่านางเองเป็นวิญญาณที่มาจากอีกพันปีข้างหน้า ความคิดย่อมไม่เหมื

ชุยเซียว นำเงินที่ได้มาจากขายของที่จวนต่างๆ ส่งมอบให้ไปซื้อเสบียงส่งไปชายแดนเหนือ ทั้งยังต้องจัดการเรื่องเจ้าหน้าที่ที่คุมเสบียงอาหารไปส่งอยู่หลายวันกว่าจะแล้วเสร็จ ภายในราชสำนักจัดการเรื่องเสบียงที่หารือกันอย่างยากลำบากจนผ่านพ้นไปได้ก็ทำให้หายใจโล่งกันขึ้นเยอะข่าวที่ส่งมาจากชายแดนเหนือในยามนี้ยังไม่มีฝ่ายใดเคลื่อนไหว จินหว่านเองก็ได้รับจดหมายจากหลี่หรงหานแล้วเช่นกัน สงครามยังไม่เริ่ม ข้าจะระวังตัว ยังคงประหยัดน้ำหมึกเช่นเดิม แต่ครั้งนี้จินหว่านเขียนจดหมายจนเกือบเต็มหน้ากระดาษส่งไป ใจความส่วนใหญ่ก็เพียงบอกให้เขาระวังตัว ขาดเหลือสิ่งใดให้รีบแจ้งนาง หากช่วยเหลือได้นางจะช่วยเหลืออย่างเต็มที่ หม่อมฉันอยากเห็นท่านกลับมาโดยมิได้รับบาดเจ็บ ประโยคสุดท้าย นางเขียนตัวใหญ่เพื่อย้ำเตือนให้เขากลับมาอย่างปลอดภัยหลี่หรงหานลูบคลำตัวอักษรอยู่เนิ่นนาน เรื่องที่นางออกหัวคิดให้ขุนนางในเมืองหลวงนำเงินทองของมีค่ามามอบให้ราชสำนักเพื่อซื้อเสบียงทำให้เขาแปลกใจไม่น้อย และยังมีเรื่องที่นางดูสนิทสนมกับมู่เฟยหยา มองอย่างไรก็ไม่เข้าใจว่าเหตุใดนางถึงได้ทำเช่นนั้น แต่ในเมื่อนางมีความสุขเขาเองก็ไม่อยากจะขัดขวางหลี

ยามที่ปิ่นเหอเถียนเนื้อดีปรากฏสู่สายตาของทุกคน ต่างก็ส่งเสียงจุปากด้วยความอิจฉา ยิ่งได้รู้ว่าเป็นปิ่นที่องค์ชายสามสั่งทำเพื่อว่าที่พระชายาผู้นี้ของเขา ต่างก็อดที่จะชื่นชมอยู่หลายประโยคไม่ได้จินหว่านเมื่อปักปิ่นเรียบร้อยแล้ว ก็เดินไปเข้าร่วมงานเลี้ยงในฝั่งสตรี นางถูกจัดให้นั่งอยู่ใกล้กับมู่เฟยหยา“ข้าคิดเอาไว้แล้วว่าเจ้าจะต้องใส่ชุดนี้แล้วงามยิ่งนัก”“เป็นพระชายามู่ที่ตาถึง ส่งชุดที่งดงามมาให้หม่อมฉัน หากมิได้ชุดของท่าน หม่อมฉันจะงามเช่นนี้ได้อย่างไร” จินหว่านเม้มปากยิ้มเอ่ยหยอกล้อกับมู่เฟยหยาเกาอวี้ม่านเองก็มาร่วมงานเช่นกัน แต่นางมิได้นั่งอยู่ใกล้กับจินหว่านและมู่เฟยหยา สายตาที่มองทั้งสองพูดคุยกันนางเองก็บอกไม่ถูกว่ามีความรู้สึกเช่นใด งานมงคลของนางคงใกล้จะอีกไม่นานแล้ว แต่นางกับมู่เฟยหยาไม่เคยได้พูดคุยกันดีๆ สักครั้งเลยจินหร่วนมองปิ่นปักผมบนผมของจินหว่านด้วยความอิจฉา ชาติที่แล้วองค์ชายสามมิได้ส่งปิ่นมาให้จินหว่าน นางเองก็ไม่เข้าใจเช่นกันว่าเหตุใดชาตินี้เรื่องหลายๆ อย่างถึงได้เปลี่ยนไป นางกำลังรอเวลาและหวังว่างานปักปิ่นในชาตินี้จะเป็นเหมือนชาติที่แล้วเพียงไม่นานสิ่งที่จินหร่วนหวังเ

ชุยจิ้นทำตามที่จินหว่านนางบอก เป็นอย่างที่จินหว่านคิด เทียบเชิญขอเข้าพบส่งกลับมาในวันที่สามหลังจากที่ชุยจิ้นส่งไปจินหว่าน หลังจากได้รับอนุญาตให้เข้าพบ ชุยจิ้นก็เป็นผู้ที่พาน้องสาวไปด้วยตนเอง พ่อบ้านตำหนักองค์ชายสามมารอรับจินหว่านอยู่ที่ด้านหน้า สีหน้าของเขามิค่อยดีนัก แต่ก็ยังฝืนยิ้มออกมาเมื่อเห็นทั้งสองคน“คุณหนูชุย องค์ชายสามยังมิได้สติ เสียนเฟยเห็นว่าท่านมิใช่ผู้อื่นจึงอนุญาตให้ท่านเข้าพบได้ขอรับ”“ขอบคุณมากเจ้าค่ะ”พ่อบ้านเดินนำสองพี่น้องเข้าไปเรือนพักของหลี่หรงหาน ภายในตำหนักบ่าวไพร่ล้วนแต่ก้มหน้าทำงานอย่างเป็นระเบียบ มิได้ส่งสายตาว่อกแว่กว่าผู้ใดที่เข้ามาภายในตำหนัก หน้าเรือนพักมีเพียงองครักษ์ที่เฝ้าอารักขาอยู่โดยรอบจินหว่านมองเห็นตู้เหลี่ยง องครักษ์ที่เคยนำจดหมายมาส่งให้นางในตอนพลบค่ำทันที เขาเองก็เดินเข้ามาคารวะนาง ก่อนจะพาเข้าไปด้านในภายในห้องมีแต่กลิ่นยาคละคลุ้งไปทั่ว บนเตียงมีร่างของบุรุษที่นอนนิ่ง ใบหน้าของเขาซีดขาวไร้สีเลือด สิ่งที่บ่งบอกถึงการมีชีวิตอยู่คงมีเพียงหน้าอกที่ขยับขึ้นลงช้าๆ“หมอหลวงรักษาได้หรือไม่” จินหว่านเม้มปากแน่น นางมองหลี่หรงหานที่ยังคงไม่รู้สึกตัวอย