Semua Bab ขอทุกข์เพียงชาติเดียวพอ: Bab 21 - Bab 30

จินหว่านให้เสี่ยวผิงไปบอกกล่าวมารดาให้เปิดทางให้จินหร่วนหาผลประโยชน์จากบ้านใหญ่ได้เต็มที่ และให้ไปแจ้งชุยจิ้นที่เรือนของเขาให้ออกมารับหน้าแสร้งเป็นพี่ชายที่แสนดีให้จินหร่วนเสียหน่อยไป๋ซื่อฟังอย่างไรก็ไม่เข้าใจ แต่ในเมื่อบุตรสาวบอกให้นางไม่ต้องออกไปจากเรือนนางก็ยอมทำตามแต่โดยดี ชุยจิ้นเมื่อได้ฟังคำของเสี่ยวผิง แม้จะไม่ได้บอกเล่าอย่างกระจ่าง แต่เขาก็มองออกว่าจินหว่านกำลังช่วยส่งเสริมจินหร่วนกับบัณฑิตแซ่จ้าว จึงยอมร่วมมือทันที ทั้งยังให้บ่าวไปเชิญจ้าวตงหยุนเข้ามานั่งรอให้ห้องโถงด้วยจินหร่วนเมื่อสาวใช้จากบ้านใหญ่มาบอกกล่าวการมาเยือนของจ้าวตงหยุน นางก็รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ทันที นางมองข้ามไปโดยสิ้นเชิงว่าเหตุใดบ้านใหญ่ต้องให้คนมาตามนางด้วย ภายในใจของจินหร่วนมีแต่ความกังวล กลัวว่าคนของบ้านใหญ่จะทำเสียเรื่อง แต่พอเดินมาถึงบ้านใหญ่ก็ไม่มีบ่าวคนใดสอบถามการมาเยือนของนาง ทั้งยังพานางไปพบจ้าวตงหยุนที่รออยู่ในห้องโถงอีกด้วย“พี่ใหญ่” จินหร่วนตกใจไม่น้อยเมื่อพบชุยจิ้นกำลังนั่งดื่มชากับจ้าวตงหยุน“มาแล้วหรือ จ้าวจวี่เหรินมาขอพบเจ้า เพื่อขออภัยเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวาน” ชุยจิ้นเก็บซ่อนแววตารังเก

ชุยจิ้นก็กลั้นหายใจฟังเรื่องที่จินหว่านพูด หากเป็นเหตุการณ์ล่วงหน้าที่จะเกิดขึ้น บ้านรองจงใจทำเช่นนี้มิใช่ว่าเพื่อให้ครอบครัวของตนแตกแยกกันหรือจินหว่านสูดหายใจเข้าจนสงบสติได้แล้วเริ่มพูดต่อ “ยามนั้นข้าแต่งให้จ้าวตงหยุนไปแล้วจึงมิรู้เรื่องกระจ่างนัก ท่านเองก็คงไม่ตกหลุมพรางของหญิงคณิกาง่ายๆ นางจึงไปร้องเรียนทางการ ทั้งยังร้องไห้คร่ำครวญอยู่ที่หน้าจวน บอกว่าหญิงสาวดีๆ คนหนึ่งต้องถูกท่านข่มแหง ยามนั้นท่านพ่อฟังคำยั่วยุของหวงซื่อ ไม่ตรวจสอบเรื่องราวให้ดีเสียก่อนว่าแท้จริงนางมิใช่หญิงบริสุทธิ์เป็นเพียงคณิกาขายเรือนร่างเท่านั้น ท่านเองทะเลาะกับท่านพ่อจนเรื่องราวใหญ่โต ถูกเฆี่ยนตีจนแทบจะลุกจากเตียงไม่ขึ้น ทั้งราชสำนักยังคิดจะปลดท่านออกจากตำแหน่งจอหงวน ภายหลังท่านเองก็ทนรับคำนินทาและความผิดหวังในตัวท่านพ่อไม่ไหว จึงได้หนีหายออกจากเมืองหลวงไป นานหลายปีข้าถึงได้ข่าวว่าท่านทิ้งพู่กันแล้วหันไปจับดาบเข้าสู่สนามรบแทน”ชุยจิ้นฟังเรื่องราวจบก็นิ่งอึ้งไปทันที ยามนี้เขาจึงได้เข้าใจว่าเหตุใดจินหว่านได้ยินชื่อหวงเยว่ถึงได้เคร่งเครียดนัก“มันยังไม่เกิดขึ้น และไม่มีทางเกิดขึ้น” ชุยจิ้นอดจะยื่นมือไปลูบหัวข

“ข้าไม่เคยรู้มาก่อนเลย ช่างไม่ได้เรื่องนัก” ไป๋ซื่อตกใจไม่น้อย ชุยเซียวเองก็ไม่เคยเอ่ยเรื่องอาการป่วยของซ่งเสียนเฟยมาก่อน แม้แต่หมอที่หามาก็ยังเป็นหมอจากนอกวังหลวง ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องเล็กเสียแล้ว แต่นางก็ไม่อาจถามออกมาได้โดยตรง สิ่งที่เกิดในวัง หากไม่ต้องการให้คนนอกรู้ก็อย่าได้คิดอยากจะรู้ มิเช่นนั้นอาจจะตายเร็วขึ้น“ไม่รู้ก็ไม่แปลกเจ้าค่ะ องค์ชายสามให้คนปิดบังเรื่องนี้เอาไว้ มีเพียงไม่กี่คนที่รู้เรื่อง บ่าวเห็นว่าพวกท่านมิใช่คนอื่นไกลจึงได้ปากมากเจ้าค่ะ”“จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร องค์ชายสามมิอยากให้ผู้อื่นรู้ก็กลับว่าจะตกใจเกินควร พระองค์ทำถูกแล้ว”จินหว่านย่นหัวคิ้วเข้าหากันโดยที่แทบจะมองไม่เห็น ดูเหมือนว่าการย้อนกลับมาของนางครั้งนี้ ทุกสิ่งอย่างจะแตกต่างไปจากเดิมไม่น้อยเลย อย่างน้อยก็เป็นเรื่องดีที่ซ่งเสียนเฟยยังแข็งแรงอยู่ ต่อไปหลี่หรงหานคงไม่กล้ามีความคิดเรื่องก่อกบฏเมื่อส่งเถามามากลับไปแล้ว ไป๋ซื่อและจินหว่านก็เริ่มตรวจสอบและจดรายการของที่ส่งมาจากวังหลวง นอกจากจะมีผ้าพับเนื้อดีที่เป็นของบรรณาการหลายพับแล้ว ยังมีกล่องไม้อีกหนึ่งกล่องด้วย“สวรรค์ เสียนเฟยมอบตั๋วเงินให้เจ้าเพื่

ชุยหมิ่นหลับตาลงอย่างขมขื่นใจ แม้จะรู้ว่าเป็นแผนการของภรรยาตนก็ไม่อาจเปิดโปงออกมาได้ เขาไม่ได้ยินดีให้บุตรชายแต่งกับบุตรสาวคหบดีที่ไม่อาจช่วยส่งเสริมสิ่งใดกับเขาได้ แต่หากไม่รับปากชุยเซียวเช่นนี้คงได้ถูกมองไม่เอาไหน ทั้งยังมีปัญหากับพี่ภรรยาอีกด้วยพอสิ้นคำของชุยหมิ่นเสียงร้องของหวงเยว่ก็ดังเพิ่มขึ้น นางรู้ดีว่าเมื่อถูกจับได้แล้วอย่างไรก็ไม่อาจแต่งให้บุรุษอื่นได้อีก นางมาอยู่จวนตระกูลชุยสายรองได้เพียงไม่กี่วัน ชื่อเสียงความเสเพลของชุยจ้านย่อมได้ยินมาไม่น้อย สายตายามที่ชุยจ้านมองนางก็ไม่ได้ปิดบังความปรารถนาเอาไว้ ทำให้นางยิ่งรังเกียจเขาเพิ่มมากกว่าเดิม อีกอย่างชุยจ้านก็เป็นคนไม่เอาไหนวันๆ เอาแต่เที่ยวเล่นอยู่ด้านนอก เรื่องการเรียนการสอบเพื่อเป็นขุนนางเขาก็ไม่สนใจสักนิด“ขอรับ” ชุยจ้านรับคำอย่างรวดเร็วยิ่งทำให้หวงซื่อโมโหจนแทบอยากกระอักเลือด นางพุ่งตัวเข้าไปทุบตีชุยจ้านโดยไม่สนใจบ้านใหญ่อีกแล้ว ไป๋ซื่อเมื่อเห็นว่าเรื่องตรงนี้ไม่เกี่ยวกับนางแล้วจึงได้รีบพาจินหว่านกลับออกไปชุยเซียวส่ายหัวมองความวุ่นวายในเรือนของน้องชายต่างมารดาอีกครู่ก็เดินกลับออกไปพร้อมชุยจิ้นเช่นกัน หูซื่อที่เข้าไปพัก

จินหว่านกว่าจะรู้ว่าถุงเหอเปาของตนเองหายไปก็ผ่านไปหลายวันแล้ว นางยิ่งอับอายเพิ่มขึ้นเมื่อหลี่หรงหานส่งจดหมายมาขอบคุณนางที่ปักเหอเปาให้เขากลายเป็นว่าครั้งนี้จินหว่านต้องรีบตอบจดหมายของหลี่หรงหานอย่างรวดเร็ว ทั้งยังส่งถุงเหอเปาลายพยัคฆ์คำรามไปให้เขาใหม่ด้วยอีกใบ พระองค์อย่าใช้เหอเปาใบนั้นจะดีกว่า มันไม่เข้ากับพระองค์เลย ผู้อื่นจะขบขันเอาได้ แม้ตัวอักษรที่เขียนมาจะมีเพียงไม่กี่ตัว แต่หลี่หรงหานก็ยังคงอ่านย้ำอยู่หลายหนจนผู้อื่นคิดว่าด้านในเขียนเอาไว้เสียเต็มหน้ากระดาษใบใหญ่หลังจากเกิดเรื่องน่าอับอายของบ้านรอง สองวันต่อมาหวงเยว่ก็ถูกส่งตัวกลับบ้านเดิมเพื่อไปเตรียมการเรื่องงานแต่ง ทางด้านพี่ชายของหวงซื่อและพี่สะใภ้ของนางก็ดูไม่ค่อยจะพอใจนัก ด้วยไม่อยากให้บุตรสาวแต่งให้ชุยจ้าน ทั้งยังเป็นการเกี่ยวดองที่ซ้ำซ้อนกับตระกูลชุยสายรองอีกด้วยหวงซื่อแม้จะไม่อยากได้หลานสาวเป็นลูกสะใภ้ แต่นางจำต้องเขียนจดหมายไปแจ้งพี่ชาย โดยเว้นเรื่องน่าละลายที่เกิดขึ้นภายในจวนไว้ ได้แต่เสแสร้งบอกว่าบุตรชายของนางพึงใจต่อหวงเยว่อย่างแท้จริง และยังชื่นชมความเรียบร้อยอ่อนหวานของหวงเยว่ ทั้งยังรับปากเป็นมั่นเหมาะว่าจะดู