All Chapters of ขอทุกข์เพียงชาติเดียวพอ: Chapter 61 - Chapter 69

เสียนเฟยให้นางกำนัลพาจินหว่านไปพักที่ตำหนักข้างที่นางพักครั้งที่แล้ว พอนางถอดเสื้อคลุมออกก็ล้มตัวลงนอนอีกครั้งด้วยความอ่อนล้า เดิมคิดจะหลับตาลงพักเพียงครู่ค่อยไปพบตัวการที่ทำให้นางต้องเร่งเดินทางเข้าวังหลวง แต่ไม่คิดว่า เมื่อลืมตาอีกครั้งฟ้าด้านนอกก็มืดไปเสียแล้ว ด้านข้างนางยังมีบุรุษตัวโตที่เป็นผู้ใดไปไม่ได้นอกจากหลี่หรงหาน กำลังนอนตะแคงข้างจ้องมองนางอยู่“เจ้ามาถึงแต่กลับไม่ไปหาข้าก่อน หลบมานอนอย่างสบายใจอยู่ที่นี่”“พระองค์มิได้เป็นอันใดเสียหน่อย เหตุใดต้องให้หม่อมฉันไปนั่งเฝ้าให้ปวดเอวด้วย” นางถลึงตามองเขา“แผลเจ้าเป็นเช่นใดบ้าง” เขาเอื้อมมือไปลูบที่คอของนางจินหว่านนางเพิ่งนึกได้ว่านางยังไม่ได้ทายาเลย จึงลุกขึ้นเพื่อจะเรียกนางกำนัลมาช่วยทายาแล้วเปลี่ยนผ้าพันแผลใหม่ แล้วยามนี้นางก็รู้สึกหิวขึ้นมาเสียแล้ว“พระองค์กลับไปได้แล้วเพคะ หม่อมฉันจะเรียกนางกำนัลมาเปลี่ยนผ้าพันแผล”“ข้าทำเอง เจ้าไม่กลัวว่าผู้อื่นจะรู้หรือว่าไม่ใช่แผลที่เกิดจากกิ่งไม้”เมื่อฟังคำของหลี่หรงหาน จินหว่านก็นิ่งอึ้งไป ในวังหลวงนางมิอาจพาเสี่ยวผิงเข้ามาได้ หากให้นางกำนัลมาทำแผลให้ ไม่ช้าเสียนเฟยหรือเถามามาก็คงรู้ว

จ้าวตงหยุนหลับตาลงอย่างปวดใจ เมื่อคิดแค้นขึ้นมาเมื่อใด ก็ใช้จินหร่วนเพื่อระบายโทสะ ตลอดการเดินทางหลายวันกว่าจะถึงหมู่บ้านที่เขาเกิด ทั้งร่างของจินหร่วนก็ชุ่มไปด้วยเลือดแล้ว จ้าวตงหยุนไม่มีทางปล่อยให้นางตายเร็วนัก นางต้องอยู่รองรับโทสะเขาไปจนกว่าจะพอใจชีวิตของจินหร่วนเมื่อมาอยู่ในเรือนตระกูลจ้าวในหมู่บ้านก็ไม่ได้ดีนัก นางถูกจ้วงซื่อแม่สามีทุบตีด่าทอใช้แรงงานแทบไม่ได้หยุดพัก นางเองเป็นถึงคุณหนูตระกูลชุย แม้จะเกิดในสายรอง อย่างไรก็เป็นบุตรีภรรยาเอก เคยได้รับความทรมานเช่นนี้เสียที่ไหนต่างจากสวีถิงเถียนแม้นางจะตกต่ำอยู่ในเรือนเล็กๆ แต่ก็ปรับตัวได้เป็นอย่างดี คนตระกูลจ้าวก็ยังดูแลนางดีเช่นเดิม แม้จ้วงซื่ออยากจะระบายอารมณ์ใส่ลูกสะใภ้เป็นบางครั้งก็ยังไม่กล้าด้วยมีจ้าวตงหยุนปกป้องนางอยู่จ้าวตงหยุนกลับมาอารมณ์เขาก็ไม่มั่นคงนัก ถึงจะลุกขึ้นมาเดินได้แล้ว แต่ข้าที่เสียก็ทำให้เดินไม่สะดวก มือข้างขวาที่ไม่อาจจับพู่กันได้แล้ว ยิ่งทำให้เขามีโทสะรุนแรงมากกว่าเดิม จินหร่วนก็คือที่ระบายอารมณ์ของเขา เนื้อตัวของนางแทบจะไม่มีส่วนใดที่ไม่ปริแตกจากรอยแส้เลยแม้จะมีสาวใช้ที่ติดตามมาจากเมืองหลวง แต่เสื้อผ้าข

เมื่อก่อนนางคิดว่าหลี่หรงฝูรักนางอย่างที่เขาพูดจริงๆ แต่ภายหลังนางถึงได้รู้ว่าที่เขาเลือกนางเป็นพระชายารองก็ด้วยฐานะของบิดานาง แต่จะทำเช่นใดได้ ในเมื่อนางรักเขาไปแล้ว หากนางเชื่อในคำของสหายจะดีเพียงใด“เก็บเอาไว้ให้ดี” นางส่งกล่องไม้ให้เกาอวี้ม่านอีกกล่องถึงแม้จะบอกให้เกาอวี้ม่านเชื่อในคำพูดของมู่เฟยหยา แต่สหายของนางคนนี้ดื้อรั้นอยู่ไม่น้อย นางไม่มีทางเชื่อทุกคนที่มู่เฟยหยาพูด ของทั้งสองกล่องคือตั๋วเงิน เพียงแต่ในกล่องของมู่เฟยหยามีมากถึงห้าพันตำลึงเงิน แม้จะไม่ได้มากเท่าที่มู่เฟยหยาเคยมี แต่เงินก้อนนี้นางย่อมมีหนทางทำให้งอกขึ้นมาได้อีกหลายเท่าทุกคำที่จินหว่านพูดคุยกับสตรีทั้งสองหลี่หรงฝูล้วนแต่ได้ยิน แต่สิ่งที่เขาต้องการในชาตินี้ล้วนไม่ได้มาครอบครอง ไม่ว่าจะเป็นบัลลังก์หรือตัวนางจินหว่านมองส่งรถม้าที่สิ่งห่างออกไปจนสุดสายตา มือหนารวบเอวของนางเข้ามาสวมกอดจึงเรียกสติของนางกลับมาได้“อยากไปกับมันหรือ” น้ำเสียงที่แฝงเอาไว้อย่างไม่พอใจของหลี่หรงหานทำให้จินหว่านหัวเราะออกมา“ท่านจะเปิดร้านขายน้ำส้มสายชู (หึงหวง) หรือ” นางเอียงคอยิ้มอย่างหยอกล้อ“หึ กลับได้แล้ว” หลี่หรงหานอยู่กับนางตลอดเ

ขุนนางในเมืองหลวงไม่น้อยที่เข้าหาชุยเซียวด้วยรู้ดีว่า ต่อไปหลี่หรงหานย่อมต้องได้นั่งบัลลังก์ ชุยเซียวย่อมต้องขึ้นเป็นโหวฟู่ (บิดาของฮองเฮา) อย่างแน่นอนหลังจากหลี่หรงหานเดินทางขึ้นเหนือแล้ว ชุยเซียวถูกแต่งตั้งขึ้นเป็นอัครเสนาบดีฝ่ายซ้าย ชุยจิ้นเองก็สอบจิ้นซื่อได้อันดับหนึ่งจนได้เป็นจอหงวน ตระกูลชุยนับว่าทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดของราชสำนักทันทีแต่ชุยเซียวก็ยังคงเป็นเช่นเดิม ไม่ว่าจะกับขุนนางฝ่ายใดเขาก็ยังคงคบหาได้อย่างสนิทใจ ทั้งยังรักษาระยะห่างแต่พอดี ไม่เข้าร่วมพรรคพวกหรือหาพรรคพวกให้เว่ยอ๋องเสียนเฟยให้กำเนิดพระโอรสองค์ที่หกแก่ฮ่องเต้ ภายหลังถูกแต่งตั้งขึ้นเป็นฮองเฮาองค์ใหม่อย่างสมเกียรติ นับว่าเวลาที่รอคอยมานับยี่สิบปีในที่สุดฮ่องเต้ก็สามารถมอบตำแหน่งให้สตรีที่รักได้เสียทีขบวนเดินทางของหลี่หรงหาน กว่าจะเดินทางถึงชายแดนเหนือก็ใช้เวลาถึงห้าเดือน เหตุที่ยาวนานเพียงนี้ก็เป็นที่หลี่หรงหานพาจินหว่านเที่ยวเล่นแทบจะทุกหัวเมืองที่ผ่านตำหนักอ๋องที่โจวเป่ยให้คนเดินทางล่วงหน้ามาปรับปรุงเสียใหม่แล้ว พอเดินทางมาถึง จินหว่านนางจึงได้เห็นสวนดอกเหมยแดงที่กว้างใหญ่ภายในตำหนักดอกเหมยแดงส่งกลิ่นหอมไป

ยามดึก ทั้งสองขึ้นไปบนระเบียงของโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งเพื่อมองโคมไฟทั้งเมืองเมืองหลวงด้านล่างเต็มไปด้วยแสงสีแดงระยิบระยับดอกไม้ไฟพุ่งขึ้นฟ้า ซูจินหว่านยืนพิงราวไม้ มองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม“สวยจังเลยเพคะ…”ทันใดนั้น เสื้อคลุมหนาก็ถูกคลุมลงบนไหล่นางแขนแข็งแรงโอบจากด้านหลังหลี่หรงหานกอดนางไว้แนบอกคางซบศีรษะเบา ๆ“หนาวหรือไม่”“ไม่หนาวแล้วเพคะ”ไม่นานเขากระซิบเสียงต่ำ“จินหว่าน”“เพคะ?”“ข้าไม่ชอบให้ใครมองเจ้า ไม่ชอบให้ใครยิ้มให้เจ้า ไม่ชอบให้เจ้าอยู่ไกลสายตา”“…ท่านอ๋อง”“ข้ารู้ว่าตัวเองงี่เง่า” เขาหัวเราะเบา ๆ “แต่ข้าหยุดไม่ได้”มือใหญ่ประสานมือนางแน่นขึ้น“ทั้งชีวิตข้าเสียของสำคัญมามากเกินไปแล้วข้าจะไม่เสียเจ้าอีกคน”หัวใจนางอ่อนยวบ ซูจินหว่านหันกลับไปกอดตอบซบหน้าลงบนอกเขา“เช่นนั้น…ก็จับมือข้าไว้ตลอดไปสิ”หลี่หรงหานยิ้มรอยยิ้มที่มีไว้ให้นางคนเดียว“ไม่ใช่แค่จับมือ” เขากระซิบข้างหู“ชีวิตนี้ ข้าจะกอดเจ้าไว้แบบนี้ ต่อให้ฟ้าถล่มก็ไม่ปล่อย”ดอกไม้ไฟระเบิดสว่างเต็มท้องฟ้า เสียงดังสนั่นแต่สำหรับท่านอ๋องหลี่หรงหานนั้น แม้โคมไฟพันดวงงดงามเพียงใดก็ยังไม่เท่าความงามของพระชายาซูจิหว่านของท่านอ๋