Semua Bab ขอทุกข์เพียงชาติเดียวพอ: Bab 51 - Bab 60

จินหร่วนมองตอบเขาอย่างสงบนิ่ง นางรู้ว่าเขาเองก็มีใจรักนางเช่นกัน ตั้งแต่ชาติที่แล้วเขาก็เอ่ยออกมาเช่นนี้ แต่เมื่อนางอยู่ภายในจวนจ้าวจริงจึงได้รู้ว่า จ้าวตงหยุนมิเคยรักผู้ใดมากไปกว่าตนเอง นางจึงทำทุกวิถีทางเพื่อให้ใจเขามาครอบครอง ทั้งยังฉวยผลประโยชน์จากตัวเขามาให้ได้มากที่สุด จินหร่วนพาร่างกายที่บอบช้ำจากการร่วมรักอย่างหนักกลับไปที่จวนอย่างทุลักทุเล นางออกจากจวนหลายหนล้วนแต่หลบพ้นสายตาของคนในจวนได้อย่างดี แต่คงไม่ใช่กับหนนี้จินหลันที่ออกมาเดินเล่นรับลม เห็นจินหร่วนที่กำลังเดินมาจากประตูด้านหลังของจวน ถูกสาวใช้ข้างกายของนางประคองกลับไปที่เรือนพัก สีหน้าของสาวใช้เต็มไปด้วยความกังวลและดูเหมือนเพิ่งผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก ขาทั้งสองข้างของพี่สาวก็ดูจะก้าวออกอย่างยากลำบาก นางกระซิบสั่งความกับสาวใช้ข้างกาย ก่อนจะหมุนตัวกลับเข้าเรือนไปจินหร่วนเพิ่งล้างตัวเปลี่ยนเสื้อผ้ากำลังจะพักผ่อน เสียงฝีเท้าหลายคู่ก็เดินมาที่เรือนพักของนางจนต้องขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิดไม่ได้“ผู้ใดมา” นางเอ่ยถามสาวใช้ข้างกายเสียงเบา“ฮูหยินมาเจ้าค่ะ”จินหร่วนเม้มปากแน่น สภาพของนางตอนนี้หากมารดาได้เห็นย่อมต้องมองออกว่าเกิด

เรื่องงานแต่งของจินหร่วนไม่เกี่ยวข้องกับบ้านสายหลัก นางแต่งไปเป็นอนุของผู้อื่นพวกเขาไม่จำเป็นต้องไปแสดงความยินดีหรือร่วมงาน เพียงแค่ส่งของช่วยเติมสินเดิมไปให้หนึ่งหีบก็นับว่าใจกว้างมากแล้ว หากจินหร่วนนางแต่งไปเป็นภรรยาเอกของจ้าวตงหยุน มีหรือที่คนบ้านใหญ่จะใจดำกับนางเช่นนี้ไป๋ซื่อที่ไม่ค่อยชื่นชอบจินหร่วนนางยังอดถอนหายใจอยู่บ่อยครั้งไม่ได้“ท่านแม่ น้องรองเลือกทางเดินนี้เอง ท่านจะต้องทุกข์ใจแทนนางไปเพื่ออันใดขอรับ” ชุยจิ้นมองมารดาอย่างเป็นห่วง“อย่างไรก็เห็นนางมาตั้งแต่เกิด ท่านอากับอาสะใภ้ของพวกเจ้าก็เหลือเกิน เลือดเนื้อทั้งคน เหตุใดถึงยอมให้อาหร่วนไปเป็นอนุของผู้อื่นเสีย” คนเป็นอนุมิสามารถออกมาร่วมงานเลี้ยงหรือเชิดหน้าชูตาได้ ต่อให้มีบุตร บุตรก็ยังไม่ชื่อว่าเป็นบุตรของอนุ ต้าหลี่แบ่งแยกลำดับขั้นอย่างชัดเจน ต่อไปจินหร่วนและบุตรจะมีความเป็นอยู่ที่ดีได้อย่างไร“น้องรองเป็นคนฉลาด ข้าเชื่อว่านางคงคิดหาหนทางเอาไว้แล้ว มิเช่นนั้นคงไม่ยอมขึ้นเกี้ยวเข้าประตูเล็กไปอย่างง่ายดายเช่นนี้” จินหว่านหลุบสายตาลงอีกไม่นานจวนตระกูลจ้าวจะต้องลุกเป็นไฟ คนเช่นจินหร่วนนางไม่ยินยอมที่จะเป็นอนุตลอดไป ต้องดู

ระหว่างทางที่เดินไปตำหนักของเสียนเฟย จินหว่านจึงได้รู้ว่า หลี่หรงหานถูกย้ายเข้ามาอยู่ที่ตำหนักข้างของเสียนเฟยแล้ว เสียนเฟยแทบจะเฝ้าดูแลหลี่หรงหานด้วยตนเอง ที่อยากให้จินหว่านเข้าวังก็เพื่อช่วยพูดกับเสียนเฟย และให้จินหว่านช่วยดูแลหลี่หรงหานด้วยอีกแรงจิตใจของเสียนเฟยและเถามามากำลังสั่นคลอน จินหว่านรู้ดี ว่าทั้งสองคิดว่าตระกูลชุยคงกำลังหาทางถอนราชโองการสมรสจึงอยากให้จินหว่านเห็นใจหลี่หรงหานและล้มเลิกความคิดเสียจินหว่านที่ฟังคำของเถามามา นางไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี ครั้งก่อนนางว่านางพูดชัดเจนไปแล้ว แต่ดูเหมือนพวกเขาจะไม่เชื่อถือนางตำหนักของเสียนเฟยที่เคยมีแต่เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะ ยามนี้เงียบเหงาจนแทบจะเหมือนไม่มีผู้คนอยู่ หากไม่เห็นนางกำนัลกำลังทำงานเช่นเคย“ถวายบังคมเสียนเฟยเพคะ” จินหว่านเอ่ยเสียงสั่นออกมา เมื่อนางเห็นเสียนเฟยที่ซูบผอมลงกว่าเดิมไม่น้อย ทั้งจอนผมที่เริ่มจะมีสีขาวให้ได้เห็น“หว่านวาน เจ้ามาแล้ว” เสียนเฟยยื่นมือมาหาจินหว่าน นางจึงเดินเข้าไปจับมือของเสียนเฟยเอาไว้แน่น“เหตุใดพระองค์ถึงปล่อยให้พระวรกายที่ล้ำค่าซูบผอมเช่นนี้เล่าเพคะ หม่อมฉันปวดใจยิ่งนัก หากรู้ว่า

จินหว่านโมโหไม่น้อย ตัวของนางสั่นเทาไปด้วยความโกรธ“ไร้สาระ!!! ท่านกำลังพูดสิ่งใดรู้ตัวหรือไม่ อย่าว่าแต่สวีซื่อเลย แม้แต่น้องรองของข้าก็เป็นอนุของท่าน ท่านอย่าได้เอ่ยวาจาหยามเกียรติข้าอีกเด็ดขาด”ในสายตาของจ้าวตงหยุน แม้นางจะโกรธจนใบหน้าแดงก่ำ แต่กลับกลายเป็นการเพิ่มความงามให้นางอีกสองส่วนจ้าวตงหยุนยกยิ้มมองนางอย่างลุ่มหลง เขาไม่สนใจคำตำหนิของนาง หรือนางจะอ้างเรื่องที่เขามีภรรยาเอกและอนุในจวนแล้ว ฝ่าเท้าของจ้าวตงหยุนเดินเข้าไปหาจินหว่านเขาใคร่ครวญอยู่หลายวัน เรื่องที่จินหร่วนเคยหลุดออกมา หากนางเห็นเหตุการณ์ล่วงหน้าจริง เรื่องที่นางต้องแต่งให้เขาก็คงเป็นอุบายที่นางวางเอาไว้ทั้งหมด เขายังเชื่อด้วยว่า เดิมที่สตรีที่ช่วยเหลือเขาควรจะเป็นจินหว่าน แต่ถูกจินหร่วนแย่งวาสนาตัดหน้าไปเสียก่อน ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้นใจ นับตั้งแต่วันนั้นก็ยังไม่เคยเหยียบไปที่เรือนของจินหร่วนอีกเลย“หากเจ้ายอมเชื่อฟังข้าแต่โดยดี ข้าจะซ่อนเจ้าให้พ้นสายตาขององค์ชายใหญ่เอง” เขาไม่คิดจะส่งจินหว่านให้หลี่หรงฝู ด้วยต้องการจะครอบครองนางเอาไว้เองจินหว่านคว้าขวดกระเบื้องที่อยู่ด้านหลังได้ก็ขวางออกไปใส่ตัวของจ้าวตงหยุนที่เดินเ

มือหนาอีกข้างที่ยังจับมือของจินหว่านเอาไว้ เปลี่ยนมาเขียนมือของนางเล่น จินหว่านตัวแข็งทื่อไปทันที พอตั้งสติได้ นางจดจ่ออยู่กับสิ่งที่หลี่หรงหานเขียนใส่มือของนางอย่างตั้งใจ “จำข้ามิได้จริงหรือ”จินหว่านเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความตกตะลึง เมื่อสบสายตาที่แฝงไปด้วยความหมายของหลี่หรงหาน น้ำตาของนางก็ไหลรินออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ นางพลิกฝ่ามือของเขามาเขียนตอบ “ท่านผู้มีพระคุณหรือ” หัวใจของนางเต้นระรัวรอฟังคำตอบ“คลาดกันชาติหนึ่งแล้ว ชาตินี้อย่าได้คลาดกันอีกเลย” หลี่หรงหานมิยอมตอบนางตามตรง แต่คำพูดของเขาก็ทำให้จินหว่านรู้ได้แล้วว่าผู้มีพระคุณของนางที่เฝ้ารอคือเขาอย่างแน่นอนนางสะอื้นอยู่ในอ้อมกอดของเขาเสียงเบา “เหตุใดถึงไม่บอกให้เร็วกว่านี้”“ข้าไม่คิดจะบอกเจ้าเลยสักนิด หากมิใช่ว่าเอะอะเจ้าก็จะปลงผมออกบวช คิดจะปลิดชีพตนเอง หว่านวานข้าไม่อาจเสียเจ้าไปอีกแล้ว”“องค์ชายสาม” นางเอ่ยเรียกเขาเสียงสั่น“อาหาน เจ้าเรียกข้าอาหาน” เขาโน้มลงมาจูบซับน้ำตาของนาง“เหตุใด เมื่อชาติภพที่แล้วไม่คิดจะบอก”“ข้าไม่เคยเชื่อว่าชาติภพมีจริง ไม่มีเหตุผลใดต้องบอกกล่าวเจ้า เรื่องภพที่แล้วอย่าได้พูดถึงอีกเลย” สิ่งที่ผ่านมา