Todos los capítulos de ขอทุกข์เพียงชาติเดียวพอ: Capítulo 11 - Capítulo 20

ร้านผ้าของบ้านรอง จะเปิดตัวแบบชุดใหม่ในวันนี้ ตัวเอกของเรื่องอย่างจินหร่วนย่อมจะต้องไปปรากฏตัวเพื่อรอรับคำชื่นชมของฮูหยินและคุณหนูปัง ปัง ปัง เมื่อเสียงประทัดดังขึ้น ร่างเล็กของจินหร่วนก็เดินยิ้มหวานมาอยู่ต่อหน้าทุกคน คุณหนูที่เป็นสหายของนางที่ถูกเชิญมาในวันนี้ ต่างอดใจไม่ไหวที่จะได้เห็นชุดแบบใหม่ที่จินหร่วนนางพูดอวดไว้เมื่อสองสามวันก่อนใจแทบขาด จึงได้เร่งนางให้รีบไปนำชุดออกมาอวดจินหร่วนย่อมทำตามด้วยความยินดี คนงานในร้านยกหุ่นชุดที่สวมใส่เสื้อผ้าเอาไว้เรียบร้อยแล้วห้าชุดออกมา หุ่นไม้นางก็สั่งให้ทำขึ้นเลียนแบบหุ่นไม้ของมู่เฟยหยาอีกด้วย เพียงแต่หุ่นไม้ในยามนี้มีมาหลายเดือนแล้ว ร้านอื่นก็เริ่มมีกันบ้างแล้ว จึงไม่แปลกหากร้านของจินหร่วนนางจะมี แต่ที่มันแปลกคือ...ชุดทั้งห้าแบบที่อยู่ในตัวหุ่นไม้ เหมือนกับร้านผ้าของตระกูลมู่ไม่มีผิดเพี้ยน“เอ๊ะ!!!”“...” เสียงรอบข้างเงียบสนิททันที ทุกสายตามองไปที่หุ่นไม้ทั้งห้าตัวสลับกับจินหร่วนอย่างไม่อยากเชื่อ บางคนปิดบังแววตาดูแคลนเอาไว้ไม่มิด จนจินหร่วนใจกระตุกจนต้องเอ่ยถามออกไป“มีอันใดหรือ พวกเจ้าตกตะลึงกับแบบชุดใหม่ของข้าหรือ” นางยังคงมีรอยยิ้มอยู่บ

ผ่านมาได้ห้าเดือน งานมงคลของมู่เฟยหยากับองค์ชายใหญ่ก็เกิดขึ้น จินหว่านนางไม่อยากจะไปร่วมงานแต่ก็ไม่อาจหาทางปฏิเสธมารดาได้ นางกลัวว่าจะต้องพบหลี่หรงฝู แล้วหากเขาเกิดจำนางได้ขึ้นมา นางกลัวว่าจะต้องกลับไปอยู่ในกรงขังอีกครั้ง แต่พอใคร่ครวญให้ดี นางในตอนนี้เพิ่งจะสิบเอ็ดหนาวเองเขาจะจำนางได้อย่างไร เมื่อชาติก่อนหลี่หรงฝูพบเจอนางในวัยสิบหกหลังจากนางแต่งให้จ้าวตงหยุนได้เพียงแค่หนึ่งปีอีกอย่างนางไปเป็นแขกที่จวนตระกูลมู่ ยามนั้นหลี่หรงฝูต้องมารับตัวเจ้าสาว อย่างไรก็ไม่มีทางได้พบเจอนางเป็นแน่ เมื่อคิดได้ตกความกังวลใจของจินหว่านก็ค่อยๆ เบาบางลงวันงานจินหว่านถูกสาวใช้และแม่นมปลุกแต่เช้าเพื่อลุกขึ้นมาเตรียมตัวไปร่วมงาน นางคิดว่าตนเองเป็นเจ้าสาวเสียอีก เมื่อถูกแม่นมจับแต่งตัวเสียงดงาม ขาดก็เพียงไม่ได้แต่งแต้มใบหน้าก็เท่านั้นผมทั้งสองข้างถูกมัดเป็นแกละ ไข่มุกเม็ดงามขนาดเท่ากันร้อยเรียงมัดอยู่รอบแกละทั้งสองข้างอย่างน่ามอง ยามที่ถูกแสงแดดกระทบตัวมุกจะยิ่งเปล่งประกายเล่นแสง ส่งให้ใบหน้าอวบอิ่มของจินหว่านน่ามองเพิ่มเข้าไปอีก“งามนักเจ้าค่ะ จะมีคุณหนูตระกูลใด งามเท่าคุณหนูของบ่าวอีก” แม่นมเอ่ยชื่นชมผลง

ไป๋ซื่อยิ้มมองบุตรสาวอย่างหยอกล้อ ด้วยความว่านางคงเขินอายที่พูดคุยเรื่องออกเรือนในตอนอายุยังน้อย จึงได้ปฏิเสธออกมา“หึหึ หว่านวาน อย่างไรแม่ก็ไม่ให้เจ้าออกเรือนไปยามนี้ สมรสพระราชทานมีราชโองการลงมาอีกสองปีเจ้าถึงจะออกเรือน” ดูท่าคงหารือเรียบร้อยแล้ว มิเช่นนั้นมารดาของนางคงไม่เอ่ยออกมาอย่างยินดีเช่นนี้“แต่ว่า...”“มีอันใดหรือ องค์ชายสามจะเดินทางไปโจวเป่ยเพื่อฝึกฝนตนเองในค่ายทหารเรื่องนี้ฝ่าบาททรงอนุญาตแล้ว แต่พระองค์กลัวว่าเมื่อกลับมาเจ้าจะถูกผู้อื่นชิงหมั้นหมายไปก่อนจึงได้ตรัสเรื่องนี้กับซ่งเสียนเฟย ซ่งเสียนเฟยเองก็เห็นเจ้ามาตั้งแต่เล็กย่อมอยากได้เจ้าไปเป็นสะใภ้”จินหว่านเม้มปากแน่น นางไม่เอ่ยพูดอันใดออกมาอีก ชุยเซียวรู้เรื่องที่หลี่หรงหานจะเดินทางไปร่วมทัพกับตระกูลซ่งที่ชายแดนเหนือแล้วจากประชุมในท้องพระโรง แต่เรื่องสมรสพระราชทานเขาเพิ่งจะรู้จากปากไป๋ซื่อ ชุยจิ้นเองก็ไม่ได้พูดแย้งอะไรขึ้นมา เขาเคยเห็นหลี่หรงหานฝึกวรยุทธ์จึงรู้ดีว่าเก่งการเพียงใด คนเช่นนี้ถึงจะฝากน้องสาวให้ดูแลได้ อีกอย่างหลายครั้งที่พบเจอกันหลี่หรงหานก็เอ่ยถามเรื่องราวของจินหว่านอยู่บ่อยครั้ง จึงพอจะมองออกว่าเขาพึงใจ

สตรีในเมืองหลวงไม่น้อยที่อิจฉาจินหว่าน แต่ไม่ใช่จินหร่วน นางรู้ดีว่าต่อไปองค์ชายสามจะกลายเป็นผู้พิการนั่งรถเข็นไปตลอด แต่ตอนที่นางกำลังคลอดบุตรคนที่สอง ไม่รู้ว่าข่าวที่ได้ยินมาผิดหรือไม่ หลี่หรงหานคิดก่อกบฏ ตัวนางเองก็ใกล้คลอดเต็มที ทั้งจ้าวตงหยุนก็หลงอนุจนแทบไม่ได้พบหน้าวันที่นางเจ็บท้องคลอด เขาก็ไม่ได้อยู่ในจวน อนุที่เพิ่งรับเข้ามาใหม่ ยังเข้ามาเย้ยนางถึงในห้องคลอดว่าจ้าวตงหยุนมีเรื่องต้องเข้าวังหลวงด่วนมิอาจมาอยู่ข้างกายนางยามที่คลอดบุตรได้ หากอนุนางนั้นไม่ติดสินบนหมอตำแย นางที่คลอดท้องที่สองจะคลอดยากจนตกเลือดได้อย่างไร แต่ครั้งนี้นางจะไม่เปิดโอกาสให้จ้าวตงหยุนรับอนุเด็ดขาดหลี่หรงหานเดินทางออกจากเมืองหลวงมุ่งสู่ดินแดนเหนือหลังวันประกาศราชโองการสมรสวันเดียว เขาออกเดินทางโดยไม่ต้องกังวล จินหว่านเองเมื่อได้พบหน้าหลี่หรงหานแล้ว นางก็สงบใจมากกว่าเดิม ไม่รู้สึกว่าสมรสพระราชทานน่าหวาดกลัวเพียงนั้นแล้ว นางเองก็ได้บอกหลี่หรงหานไปแล้ว หากเขาบาดเจ็บกลับมานางจะแต่งให้ผู้อื่นผ่านมาเกือบเดือนก็ถึงช่วงที่เมืองหลวงกลับมาครึกครื้นอีกครั้ง บัณฑิตจากหลายหัวเมืองต่างเดินทางเข้ามาร่วมสอบจวี่เหริน อี

จินหว่านนางยังไม่ลดละความพยายามที่จะโน้มน้าวใจของเกาอวี้ม่าน“แล้ว...พระชายามู่นางเห็นด้วยหรือ เจ้าเคยเจอนางแล้วหรือยัง”“ข้ายังไม่เจอ เป็นองค์ชายใหญ่ที่รับปากข้า หากข้าแต่งเข้าตำหนักจะไม่ทำให้ข้าน้อยเนื้อต่ำใจเป็นอันขาด”“เช่นนั้นก็ดี”“ตอนนี้พระชายามู่นางให้กำเนิดพระธิดาแล้ว ที่องค์ชายใหญ่บอกว่ารอข้าได้อีกสองปี ก็เพื่อให้นางให้กำเนิดพระโอรสสักคนเสียก่อน” เกาอวี้ม่านอยากจะให้ตัวเองโตเร็วกว่านี้สักสองปี หากเป็นเช่นนั้นนางจะได้คลอดพระโอรสองค์โตให้องค์ชายใหญ่ได้ ต่อให้เป็นแค่พระชายารองแต่ฐานะของนางจะต้องมั่นคงในทันทีมู่เฟยหยาแต่งเข้าไปได้สองปียามนี้นางให้กำเนิดบุตรีคนโตออกมาแล้ว มิใช่ว่าหลี่หรงฝูไม่อยากจะรับพระชายารองในตอนนี้เลย เพียงแต่ไม่มีตระกูลใดที่เหมาะสมไปกว่าตระกูลเกาเพื่อช่วยหนุนเขาในราชสำนัก ทั้งบุตรหลานตระกูลเกาสายตรงก็มีเพียงเกาอวี้ม่านที่จะออกเรือนได้เร็วสุดคืออีกสองปี“ในเมื่อเจ้าเลือกแล้ว ข้าก็ขออวยพรให้เจ้าสุขสมหวัง” ไม่แน่ชาตินี้หลี่หรงฝูจะปฏิบัติกับเกาอวี้ม่านดีก็ได้“อืม เจ้าก็เช่นกัน ต่อไปพวกเราก็จะเป็นสะใภ้เชื้อพระวงศ์เหมือนกันแล้ว”จินหว่านยิ้มบางให้เกาอวี้ม่าน ตัว