All Chapters of ซีรีส์ 5 หนุ่ม: Chapter 11 - Chapter 20

เขาฝังใบหน้าลงตรงจุดนั้น ลามเลียหน้าท้องเธอด้วยลิ้นสากร้อน ขนในกายสาวลุกชันไปทุกอณูเนื้อด้วยความวาบหวามซาบซ่านใจ มือบางข้างหนึ่งจิกที่นอนเอาไว้ อีกข้างสอดเสยเข้าไปในกลุ่มผมดกหนาของเขาอย่างรัญจวนใจ ร่างกายของเธอสะบัดร้อนสะบัดหนาวและตื่นตัวด้วยการปลุกเร้าที่ชำนาญการ“พราวจ๋า...” เสียงครางแหบพร่าของตรัยทำให้พราวมุกหัวหมุนติ้วๆ เหมือนลูกข่าง ยิ่งลมหายใจร้อนๆ ของเขาเป่ารดอยู่ตรงกลีบกุหลาบสาว เธอยิ่งแขม่วหน้าท้องด้วยความปั่นป่วน ซอกขาด้านในถูกลิ้นสากลามเลียจนเปียกชุ่ม ก่อนที่เธอจะสัมผัสกับปากร้อนๆ ที่ลามเลียอยู่ที่เนินหอมกรุ่นเส้นไหมนุ่มถูกดูดกลืนจนเป็นรอยปาก เธอหยัดสะโพกอย่างน่าอายคล้ายเสนอให้เขาฝังใบหน้าลงมาหาเพื่อปรนเปรอพราวมุกจิกมือกับที่นอนจนแทบแหลกลาญเมื่อเขาฝังใบหน้าลงมาที่เนินกุหลาบแสนสวย ปากร้อนของเขาตวัดลามเลียขึ้นลงอย่างวาบหวาม สอดแทรกเชยชิมซอนแซะเข้าในกลีบกายสาวที่ปิดสนิทไร้ชายใดเคยบุกรุกมาก่อน ยอดเกสรสวาทสั่นระริกเพราะเรียวลิ้นที่บดบี้เข้าหา พราวมุกร้องครางไม่เป็นภาษา ทุกอย่างดูพร่าเลือนในความรู้สึก แต่ความเสียวซ่านนั้นเด่นชัดยิ่งกว่าอะไรทั้งสิ้น“อื้อ...” พราวมุกจิกมือกับกล

“ค่ะ พราวจะแต่งงานกับพี่ตรัย” เธอตอบรับในที่สุด เสียงปรบมือดังขึ้นเพื่อแสดงความยินดี เขาสวมแหวนที่นิ้วนางข้างซ้าย เพื่อจับจองเธอเอาไว้ แต่สิ่งที่ยืนยันว่าเธอเป็นภรรยาของเขาอย่างสมบูรณ์แบบคือใบทะเบียนสมรส เขาเอ่ยถามและให้เธอคิด เจ้าหน้าที่ยิ้มให้เธอ ในวินาทีนั้นพราวมุกตัดสินใจเซ็นชื่อลงไปในใบทะเบียนสมรส จริงๆ แล้วถึงจะถูกมัดมือชกขนาดไหน แต่ถ้าเธอไม่มีใจให้เขา เธอก็จะปฏิเสธหัวชนฝาแต่นี่... เธอมีใจให้เขานั่นเอง ทุกอย่างจึงไม่มีอุปสรรคอะไรให้ต้องกังวล ตรัยเองก็เช่นเดียวกัน ถ้าไม่มั่นใจเขาไม่มีวันทำแบบนี้แน่นอน แต่พราวมุกตอบรับเขาทุกทาง เขาจึงคิดว่าวิธีนี้เป็นวิธีที่ให้เกียรติเธอมากที่สุด เมื่อเขาได้ล่วงเกินเธอไปแล้วพราวมุกมองแหวนเพชรน้ำงามที่นิ้วนางข้างซ้ายด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด ขณะที่เธอนั่งอยู่ในรถยนต์ของตรัย เขาดูอารมณ์ดี หันมองเธอเป็นระยะด้วยสายตารักใคร่“พี่รู้ว่าพราวอาจจะรู้สึกว่ามันกะทันหันและไม่ทันตั้งตัว แต่เมื่อคืนพี่ไม่ได้ป้องกัน พราวอาจท้องได้”“พี่ตรัยทำเพราะรู้สึกผิดและอยากรับผิดชอบหรือเปล่าคะ” เธอเอ่ยถามเขาตรงๆ“พี่ไม่ได้รู้สึกผิด เพราะพี่ต้องการให้มันเป็นแบบนั้น พ

แม้จะรู้สึกว่าหมอนข้างที่กอดอยู่จะนิ่มผิดปกติ หรือไม่อุ่นเหมือนเมื่อคืนแต่เธอก็ซุกหน้าเข้าหาเหมือนลูกแมวขี้เซา“อือ... ง่วงจังค่ะ”“ไม่ตื่นพี่จับกินจริงๆ ด้วยนะ”ได้ยินแบบนั้น คนขี้เซารีบลืมตาตื่นแทบจะทันที“พี่ตรัย”“ไปออกกำลังกายกันครับ” เขาโยกศีรษะคนที่งัวเงียลุกขึ้นมาเบาๆ ด้วยความเอ็นดู“วันพรุ่งนี้ได้ไหมคะ” เธอล้มลงนอนบนที่นอนใหม่“ก็ได้ครับ” ตรัยตอบรับเหมือนตามใจ ก่อนจะเข้าซุกไซ้ซอกคอหอมของคนขี้เซา“อือ... ไม่เอาค่ะ”“ลืมอะไรไปหรือเปล่า ถ้าไม่ไปออกกำลังกาย ก็ต้องให้พี่กินเป็นอาหารเช้า”“ไปก็ได้ค่ะ” เธอลุกขึ้นอีกรอบ ทำปากยื่นเหมือนเด็กๆ แต่ก็ยอมเดินเข้าห้องน้ำไปจัดการกับตัวเองให้สดชื่น แล้วออกมาใส่ชุดกีฬา ทั้งสองวิ่งออกไปตามทางในหมู่บ้าน เข้าไปยังสวนสาธารณะใกล้ๆ“เป็นไงเหนื่อยไหม” ตรัยเอ่ยถามคนที่วิ่งอยู่ข้างๆ พราวมุกหอบแฮ่กๆ เพราะปกติไม่ค่อยได้ออกกำลังกาย“เหนื่อยค่ะ”“เดี๋ยวก็ชินไปเอง วิ่งอีกรอบนึงก็กลับได้แล้ว วิ่งทุกวันๆ เดี๋ยวค่อยเพิ่มจำนวนรอบไปเองครับ ออกกำลังกายแรกๆ ก็แบบนี้แหละ แต่การออกกำลังกายทำให้เราสุขภาพดี พี่ว่าดีกว่าการอดอาหารอีกครับ”“เฮ้ย! แกจำหนุ่มสาวคู่นั้นได้ร

“พี่ตรัยขา... วันนี้เราไปร้านหนังสือกันนะคะ” เธอพูดอย่างตื่นเต้นเมื่อเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ดูรายการหนังสือเล่มที่อยากได้ แม้จะชอบซื้อผ่านทางเน็ต แต่การไปร้านหนังสือก็ได้บรรยากาศมากกว่า ดีไม่ดีจะได้หนังสือเล่มอื่นๆ ที่สนุกติดไม้ติดมือกลับมาด้วย“พราวอยากได้หนังสือเหรอครับ”“ใช่ค่ะ หนังสือนิยายเล่มใหม่เลยนะคะ นามปากกา B.J. พราวเพิ่งอ่านของเค้า เค้าเขียนเรื่องสั้นขายเป็นอีบุ๊ก ฟินมากนะคะ อ่านแล้วจิกหมอน”“นิยายแนวไหนเหรอครับ” ตรัยเอ่ยถาม“ก็ติดเรทนิดหน่อยค่ะ” เธออ้อมแอ้มตอบ หน้าแดงน้อยๆ ตรัยไม่ได้ว่าอะไร เขาพยักหน้ารับคำ หลังรับประทานอาหารเสร็จก็จะพาเธอออกไปร้านหนังสือพราวมุกถอนใจอย่างโล่งอก นึกว่าจะโดนตรัยล้อเสียอีก เรื่องที่เธอชอบอ่านนิยายติดเรท โรมานซ์ อีโรติกอะไรพวกนั้น“เฮ้ยๆๆ แก ดูหนุ่มสาวคู่นั้นสิ” คนชี้ทำท่าดีใจเหมือนเจอคนรู้จัก คนที่ถูกเรียกให้หันไปมองจึงค่อยๆ หันไป เพลินจิตถึงกับเบิกตากว้าง โลกช่างกลมเสียเหลือเกิน“แก... ผู้ชายอะไรน่ารักขนาดนี้ พาแฟนมาเลือกหนังสือนิยาย โอ๊ย! แฟนฉันน่ะไม่ได้ ด่าว่าไร้สาระ จะซื้อไปอ่านทำไมกัน”“แก... สองคนนั่นไปที่หมวดโรมานซ์วุ้ยแก”“สงสัยเอาไปศึก

“ไอ้ตรัย ฉันฝากน้องด้วยนะ ถ้านายทำให้ยายพราวเสียใจละก็ ได้ตายคาตีนฉันแน่”“สัญญาด้วยเกียรติของลูกผู้ชาย นายก็รู้จักนิสัยของฉัน ถ้าฉันรักใครแล้ว รักจริง ไม่เปลี่ยนใจแน่นอน”“เพราะเป็นนายไงวะไอ้ตรัย ฉันถึงยอมยกยายพราวให้”“อ้าวๆๆ ถ้าเป็นพวกฉัน นายไม่ยกให้เหรอวะ” รุจน์รีบท้วงติง“ก็เออสิวะ ไปที่ชอบๆ เลยพวกนาย ไม่ยุ่งกับน้องฉันน่ะดีแล้ว เจ้าชู้ประตูดินอย่างพวกนาย ฉันจะกระทืบตายคาตีนเสียก่อน” พายัพหันไปว่าให้ แต่น่าแปลกที่สามหนุ่มระเบิดหัวเราะออกมาเต็มๆ ไม่ได้นึกเคืองโกรธแต่อย่างใดแล้วทั้งหมดก็หัวเราะพร้อมกันอีกรอบเมื่อเห็นสภาพของตรัย พราวมุกกับตรัยมองสบตากันอย่างมีความสุข ทุกอย่างผ่านพ้นไปด้วยดี เพราะพายัพเป็นคนตรงๆ ใจนักเลง แถมยังเล็งเห็นความสุขของน้องสาวเป็นที่หนึ่งเสมอไม่นานหลังจากนั้นพิธีแต่งงานระหว่างตรัยกับพราวมุกก็ถูกจัดขึ้น เป็นงานเลี้ยงน่ารักเชิญเฉพาะญาติและคนสนิทของกันและกันมาแค่นั้น เพราะเจ้าสาวไม่อยากจัดงานใหญ่โตฟุ่มเฟือยหรือเอิกเกริกจนเกินไป พิธีทุกอย่างผ่านพ้นไปด้วยดีก็ถึงฤกษ์ส่งตัวเจ้าบ่าวเจ้าสาว ญาติผู้ใหญ่อวยพรแล้วปล่อยให้บ่าวสาวได้อยู่ด้วยกันในห้อง พราวมุกก้มลงกร