Semua Bab Too Late to Love Me, Mr. Elizalde: Bab 231 - Bab 240

Ang katahimikan sa tuktok ng Elizalde Tower ay tila isang malupit na sumpa na bumibingi sa pandinig ni Javi. Nakaluhod siya sa malamig na semento, ang kaniyang mga bisig ay nakayakap pa rin sa kawalan—doon sa mismong puwesto kung saan dahan-dahang naglaho ang anyo ni Maria sa kaniyang mga kamay. Ang bawat hibla ng kaniyang balat ay tila hinahanap pa rin ang init ng asawa, ngunit ang tanging naroon ay ang malamig na simoy ng gabi na may dalang amoy ng usok at metal.“Ria...” ang bulong ni Javi ay tila isang panalangin na hindi na pakikinggan ng langit. Ang kaniyang puso, na dati ay pinatigas ng kayabangan at kapangyarihan, ay ngayon ay pira-pirasong nakakalat sa sahig ng toreng ito.Nararamdaman niya ang maliit na kamay ni Gabriel sa kaniyang balikat. Ang bata ay tahimik na umiiyak, ang kaniyang mga mata ay nakapako rin sa kinalalagyan ng kaniyang ina. Sa murang edad, naranasan ni Gabriel ang mawalan, mahanap, at muling mawalan—isang siklo ng pighati na tila naging

Ang tumitibok na puso sa loob ng suitcase ay tila isang nakabibinging orasan na nagpapaalala kay Javi ng kaniyang kawalan. Nakatitig siya sa asul na likido, sa bawat kislap ng enerhiya na tila sumisigaw ng pangalan ni Maria. Ito na lang ba ang natira sa babaeng nagpabago sa kaniyang buhay? Isang processor na gawa sa synthetic cells at quantum data?“Bakit mo ito ginagawa?” tanong ni Javi kay Maria 3.0 (ang tunay na Maria Valdez). “Kung ikaw ang orihinal, bakit mo kami tinutulungan? Bakit mo ipinapakita sa akin ang labi ng babaeng pumalit sa iyo?”Huminga nang malalim ang tunog ng tunay na Maria, ang kaniyang paningin ay lumingon sa malayo, sa direksyon ng kislap ng mga ilaw ng BGC na ngayon ay nasa ilalim na ng kapangyarihan ni Clara. “Dahil ang surrogate na iyon... sa hindi malamang dahilan, ay nagtagumpay sa isang bagay na hindi ko kailanman magagawa. Natutunan niyang paamuhin ang isang halimaw na tulad mo, Javi.”Napaatras si Javi, ramdam ang hagupit ng

Ang sigaw ng sandaang clones ni Maria ay tila isang symphony ng impiyerno na umaalingawngaw sa buong lagoon ng Mindoro. Ang bawat isa sa kanila ay napahawak sa kani-kanilang dibdib, sapo ang isang pighating hindi kanila ngunit pilit na isinasaksak sa kanilang neural network. Sa gitna ng kaguluhang ito, nakatayo si Javi, nanunuyo ang lalamunan habang pinapanood ang dahan-dahang pagbagsak ng Original Maria Valdez. “Anong ginawa mo?!” hiyaw ni Javi, pilit na inaalalayan ang duguang babae. Ang tunay na Maria ay ngumiti, ang kaniyang mga labi ay nababalutan na ng dugo. “Ang Source... ay kailangan ng isang... biological exit. Para mailipat ang kaluluwa ni Ria mula sa processor... patungo sa isang... bagong sisidlan. Javi, ang katawan ko ay luma na... pero ang DNA ko... ay ang tanging makakapagbigay ng buhay sa kaniya.” “Hindi! Hindi ito ang gusto niya!” iyak ni Javi. “Gusto niyang maging... nanay ni Gabriel,” bulong ng Original b

Ang bawat segundo ay tila isang kumpas ng kamatayan para kay Maria. Ang bulong ng "Gabriel 2.0" ay tila isang kidlat na yumanig sa kaniyang buong pagkatao. Ang batang binuo para maging perpektong makina, ang batang may pakpak na yari sa asero, ay humihingi ng kaniyang sariling kamatayan. Sa loob ng neural link ni Maria, naramdaman niya ang isang pira-pirasong alaala—hindi alaala ng kaniyang anak, kundi alaala ng isang batang pilit na pinagpira-piraso ang kaluluwa upang maging bahagi ng Council of the Rose. “Maria! Wala na tayong oras!” sigaw ni Arturo, ang kaniyang boses ay punung-puno ng desperasyon mula sa speakers ng mini-sub. “Ang laser barrier ay nasa critical state na! Kapag umabot iyan sa center, wala nang matitira kina Javi!” Tumingin si Maria kay Elena Valdez. Ang kaniyang ina ay nakatayo nang matuwid, walang bahid ng pagsisisi, tila isang reyna na pinapanood ang kaniyang mga tauhan sa isang laro ng chess. Sa likuran ni Elena, ang i

Ang hapdi ng angklang nakatusok sa balikat ni Maria ay tila walang kwenta kumpara sa sakit ng makitang hinihigop ang kaniyang anak patungo sa itim na barko ng Council of the Rose. Ang tunay na Gabriel ay sumisigaw, ang kaniyang maliliit na kamay ay pilit na inaabot ang kaniyang ina, habang si Javi—na ngayon ay tila isang kumukutitap na bumbilya sa dilim—ay pilit na humahawak sa laylayan ng damit ni Maria.“Gabriel!” ang hiyaw ni Maria ay bumasag sa katahimikan ng lagoon.“Pabayaan mo na siya, Maria,” ang boses ni Elena Valdez ay nanggaling sa likuran niya. Nakatayo ang kaniyang ina, may hawak na isang itim na tablet. “Ang kasunduan ng mga Valdez sa Konseho ay noon pa nagsimula. Ang iyong ama, si Ricardo, ay hindi lang basta imbentor. Siya ang 'Seventh Rose'. Ipinagpalit niya ang iyong kalayaan para sa kaniyang imortalidad. Si Gabriel ang huling kabayaran.”Nanigas si Maria. Ang kaniyang ama... ang lalaking iniyakan niya, ang lalaking akala niya ay nagsakri