บททั้งหมดของ Too Late to Love Me, Mr. Elizalde: บทที่ 221 - บทที่ 230

Ang bawat salitang lumabas sa bibig ni Augusto Soliven sa balita ay tila isang malupit na sumpa na bumasag sa panandaliang kapayapaang naramdaman ni Maria. Nakatayo siya sa gitna ng nagbabagang guho ng mansyon ng mga Ledesma, ang kaniyang kamay ay mahigpit na nakahawak sa braso ni Javi. Ang init ng kaniyang asawa ay ang tanging nagpapaalala sa kaniya na totoo ang lahat, na hindi siya nananaginip. Ngunit ang lamig na dulot ng mukha ni Augusto sa kaniyang phone ay sapat na upang patigilin ang tibok ng kaniyang puso.“Ang... ang iyong ama, Javi,” bulong ni Maria, ang boses niya ay halos hindi lumabas sa kaniyang lalamunan. “Sabi nila ay patay na siya. Sabi nila ay nabaon na siya sa kasaysayan ng pamilya Soliven.”Nanigas si Javi sa kinalalagyan. Ang kaniyang mga mata ay nakatitig sa screen, sa lalaking kamukhang-kamukha niya ngunit may mga matang tila gawa sa yelo at bakal. Si Augusto Soliven. Ang lalaking naging mitsa ng kaniyang kawalang-puso noong una. Ang lalaking

“Gabriel! Huwag! Bumalik ka rito!” hiyaw ni Maria, pilit na hinahawakan ang damit ng anak. Ngunit ang lakas ng bata ay hindi na pang-karaniwan. Ang kaniyang mga mata na kulay pilak ay nakapako sa babaeng nasa labas ng van. Ang neural link ni Gabriel ay direktang nakikipag-ugnayan sa Alpha Maria.“Iwanan mo siya!” sigaw ni Javi habang pilit na binubuksan ang pinto ng van na na-jam dahil sa magnetic pulse. Gamit ang kaniyang natitirang pisikal na lakas, sinipa ni Javi ang pinto hanggang sa ito ay bumukas. Lumabas siya, ang kaniyang mga kamay ay nakataas bilang proteksyon kay Maria at Gabriel.Nakatayo ang Alpha Maria ilang metro ang layo sa kanila. Ang kaniyang anyo ay nakakapanghilakbot sa tindi ng pagkakahawig nito kay Maria. Ngunit wala ang mga kulubot ng pagod, wala ang mga peklat ng nakaraan. Siya ay isang perpektong rebulto ng kagandahan na walang kaluluwa.“Javi,” ang boses ng Alpha Maria ay tila isang symphony na walang tono. “Ang akala mo ba ay ang

Ang katahimikan sa loob ng bunker ay binalot ng isang nakakabinging kumpas ng mga monitor. Ang rebelasyon ni Arturo ay tila isang dambuhalang dagok sa bawat isa sa kanila. Libu-libong Maria. Isang buong bansa ng mga robot na may mukha ng asawa ni Javi. Ang pangarap ni Augusto Soliven ay hindi lang kapangyarihan; ito ay ang tuluyang pagbubura sa katangi-tanging ganda at damdamin ng bawat Filipina upang palitan ng kaniyang mga "perpektong" sundalo.“Diyos ko...” bulong ni Selene, ang kaniyang mga kamay ay nanginginig sa kaniyang baril. “Ito ang tunay na purge. Isang social replacement program.”Si Javi ay hindi na makapagsalita. Ang kaniyang mukha ay puno ng pighati at galit. Ang kaniyang asawa—ang babaeng binuo ang sarili mula sa abo ng kaniyang mga pagkakamali—ay ginagawang hulmahan para sa isang hukbong walang kaluluwa. Ang bawat luhang pumatak kay Maria noon ay naging data points para sa produksyong ito.“Ria, pakinggan mo ako!” sigaw ni Javi sa asawa na

Ang bawat segundo sa rooftop ng Elizalde Tower ay tila isang pakikipagkarera sa pagitan ng buhay at kamatayan. Ang katawan ng Original Maria ay nanginginig, tila isang computer na pilit na sinusunog ang sarili nitong circuitry. Sa loob ng kaniyang isipan, nagaganap ang isang brutal na digmaan—ang artificial intelligence na binuo ni Augusto ay pilit na nilalabanan ang pag-atake ng consciousness ng ating Maria.“Maria! Labanan mo siya!” hiyaw ni Javi, pilit na humahakbang palapit kahit na pinipigilan siya ng mga guwardiya ni Augusto.“Lumayo ka, Javi!” sigaw ni Maria sa pamamagitan ng bibig ng Original. Ang kaniyang boses ay may halong pighati at determinasyon. “Masyadong malakas ang system ni Augusto! Sinusubukan niyang i-lock ang consciousness ko sa loob ng isang feedback loop!”Mabilis na kumilos si Ricardo Valdez. Bago pa man makalingon si Augusto, itiniop ni Ricardo ang itim na injector sa leeg ng kaniyang dating kasabwat. Isang dambuhalang kuryente ang

Ang usok mula sa pagsabog sa rooftop ay tila isang itim na belo na nagtatago sa bangungot na kinakaharap ng pamilya Soliven-Valdez. Nakasabit si Javi sa dulo ng isang bakal na rehas, sa ilalim niya ay ang sandaang palapag na kailaliman ng BGC. Ang kaniyang mga daliri ay duguang kumakapit sa malamig na metal, habang ang hangin ay tila pilit siyang hinihila pababa.“Javi!” ang hiyaw ni Maria ay umalingawngaw sa gitna ng kaguluhan.Sa loob ng Original body na unti-unti nang nagkakapira-piraso, pinilit ni Maria na gamitin ang kaniyang "Source" interface para kontrolin ang mga kable ng elevator. Sa isang mabilis na pagkilos, ang isang makapal na wire ay lumipad patungo kay Javi, nakapulupot sa kaniyang baywang at hinila siya pabalik sa semento.Bumagsak si Javi, hingal na hingal, habang mabilis na lumapit si Maria sa kaniya. Ang mukha ng Original Maria ay punung-puno na ng mga lamat, naglalabas ng isang nakakasilaw na pulang liwanag na tila kumukulong asido.