Too Late to Love Me, Mr. Elizalde のすべてのチャプター: チャプター 241 - チャプター 250

Ang pakiramdam ng pagdaan sa portal ay tila pagkakagutay-gutay ng bawat cell sa katawan ni Maria at muling pagbubuo nito sa loob ng isang iglap. Nang imulat niya ang kaniyang mga mata, ang asul na langit ng Mindoro ay napalitan ng isang kalangitang kulay lila, nababalot ng mga dambuhalang kable na tila mga ugat ng isang higanteng puno na nakalambitin sa ere.Nasa loob siya ng "The Garden of Thorns." Isang dambuhalang space station o marahil ay isang dimension na nakatago sa pagitan ng mga ulap. Sa kaniyang harapan, ang itim na barko ay dahan-dahang naglalayag patungo sa isang dambuhalang tower na yari sa puting marmol at itim na asero.“Javi? Javi, naririnig mo ba ako?” bulong ni Maria sa kaniyang neural link.“Nandito ako, Ria,” ang boses ni Javi ay nanggaling sa bawat piraso ng teknolohiya sa kaniyang paligid. “Hindi nila alam na noong nag-v-vaporize ako, na-upload ang consciousness ko sa 'Global Rose Network'. Ako na ang operating system ng lugar na ito

Ang pakiramdam ng pagbagsak ay tila isang walang katapusang pagbulusok sa kailaliman ng isang bangin. Ang "Garden of Thorns" ay nagsisimula nang maghiwa-hiwalay. Ang mga dambuhalang kable ay pumuputok, naglalabas ng mga kislap ng kuryente na tila mga kidlat sa gitna ng silid. Ang orihinal na Maria Valdez ay nananatiling nakakapit sa leeg ni Gabriel, ang kaniyang itim na kuko ay naglalabas ng isang virus na pilit na binubura ang consciousness ni Javi sa loob ng bata.“Itigil mo ‘yan!” hiyaw ni Maria, ang kaniyang boses ay punung-puno ng desperation.Sinubukan niyang lumapit, ngunit ang paligid ay naging isang vortex ng data. Ang bawat hakbang niya ay tila binabagtas ang milyun-milyong mga alaala—mga alaala ng ibang tao na naka-link sa World Pulse. Nakikita niya ang pighati ng isang ina sa kalsada ng Maynila, ang galit ng isang amang nawalan ng trabaho sa Makati, at ang huwad na kaligayahan ng mga taong sumailalim sa "Glow Up" program ni Clara.“Hindi mo ba

Ang Pilipinas ay nababalot ngayon ng isang dambuhalang dome na yari sa kumikinang at nag-sa-salaming materyal. Sa labas, ang mundo ay tinitignan ang bansa bilang isang kumikinang na hiyas sa gitna ng Karagatang Pasipiko, ngunit sa loob, ang bawat Pilipino ay naging bahagi na ng isang dambuhalang gallery. Ang bawat kilos nila, ang bawat salita, at maging ang bawat alaala ay nakadisplay sa mga holographic screens na pinapatakbo ni Clara Soliven.Sa loob ng digital na bilangguang ito, nakatayo si Javi—o ang consciousness ni Javi na nakakabit pa rin sa World Pulse. Ang kaniyang anyo ay tila isang anino na gawa sa lila na kuryente, pilit na hinahanap ang bakas ni Maria sa gitna ng bilyon-bilyong data points.“Ria! Nasaan ka?!” hiyaw ni Javi. Ang kaniyang boses ay umaalingawngaw sa digital na kawalan.Walang sumasagot. Ang tanging naririnig niya ay ang malamig na tawa ni Clara na tila nanggagaling sa lahat ng dako.“Kuya Javi, hindi mo ba nakikita?” ang

Ang bawat pintig ng puso ni Javi ay tila isang malakas na batingaw na umaalingawngaw sa buong Rose Core. Hindi ito ang normal na ritmo ng buhay; ito ay ang mekanikal at malamig na tunog ng isang countdown patungo sa kaniyang sariling pagkagunaw. Ang lila na liwanag na nagmumula sa kaniyang dibdib ay tila isang gutom na hayop na dahan-dahang kinakain ang kaniyang pagkatao."Self-destruct sequence initiated: The Son for the Father."Ang robotic na boses na nanggagaling sa kaniyang sariling katawan ay tila isang malupit na biro ng tadhana. Sa loob ng kaniyang puso, nararamdaman niya ang presensya ni Gabriel—isang maliit at dalisay na liwanag na pilit na isinasalba ni Maria. Ang sakripisyo ni Maria, ang kaniyang pag-merge sa Grand Master upang mahanap ang kanilang anak, ay nagbunga ng isang sitwasyong hindi inasahan ng sinuman."Javi... pakinggan mo ako," ang boses ni Maria ay tila isang mahinang bulong sa kaniyang isipan, bagama't ang anyo nito ay kasalukuyan

Ang langit sa labas ng space station ay tila nagliliyab sa isang nakapapanghilakbot na kulay pula. Ang dambuhalang laser, ang "Rose Thorns Satellite," ay nagsisimula nang mag-ipon ng enerhiya sa dulo nito. Sa ibaba, ang milyun-milyong Pilipino ay walang kamalay-malay na ang kanilang kaligtasan ay nakasalalay sa isang naghihingalong istruktura sa pagitan ng mga bituin.Nakatitig si Maria sa monitor. Ramdam niya ang bawat pintig ng kuryente na dumadaloy sa system. Ang kaniyang "Glow Up" journey ay hindi pa pala tapos; ang huling yugto ay ang maging kalasag ng kaniyang bansa."Javi, kailangan nating i-override ang satellite link!" sigaw ni Maria habang ang kaniyang mga daliri ay mabilis na sumasayaw sa holographic keyboard. Ang kaniyang anyo ay unti-unting nagiging kristal—ang crystallization process na sinimulan ni Ricardo Valdez ay mabilis na kumakalat sa kaniyang buong katawan."Ria! Ang balat mo!" hiyaw ni Javi, pilit na inaalalayan ang asawa. "Itigil mo