Too Late to Love Me, Mr. Elizalde のすべてのチャプター: チャプター 251 - チャプター 260

Ang umaga sa Mindoro ay sumapit nang may dalang kakaibang katahimikan. Ang lagoon na naging saksi sa dambuhalang labanan ay tila naging isang salamin ng langit—malinaw, payapa, ngunit may dalang hapdi na hindi kayang burahin ng sikat ng araw. Nakatayo si Arturo at Selene sa tabi ng wasak na escape pod, karga ang mahimbing na natutulog na si Gabriel. Ang bata ay tila dumaan sa isang libong taon ng pagdurusa sa loob lamang ng isang gabi."Ano nang mangyayari ngayon?" tanong ni Selene, ang kaniyang boses ay punung-puno ng pagod. "Wala na ang Konseho. Wala na ang tower. At wala na rin sina Maria at Javi.""Hindi sila basta-basta nawala, Selene," bulong ni Arturo habang tinitignan ang kaniyang tablet na ngayon ay nagpapakita ng isang pandaigdigang 'System Reset'. "Ang sakripisyo ni Ria ay nag-iwan ng isang bagong uri ng neural network—isang network na hindi kontrolado ng algorithms, kundi ng emosyon. Ang bawat taong nakarinig sa kaniyang oyayi ay muling nahanap ang kani

Ang loob ng Cathedral of Thorns ay tila isang katedral ng mga pangarap na naging bato. Ang bawat dingding ay gawa sa translucent na materyales na nagpapakita ng daloy ng asul na data, tila mga ugat na nagdadala ng buhay sa buong lungsod. Sa gitna ng dambuhalang hall, nakatayo ang lalaking may ginintuang maskara—ang nilalang na may katawan ni Javi Soliven ngunit may kaluluwang pilit na nilalamon ng Council logic."Javi..." isang bulong ang dumaan sa kaniyang neural link.Hindi ito boses ni Genesis Maria. Ito ay isang boses na tila nanggagaling sa kailaliman ng kaniyang sariling subconscious, isang tinig na punung-puno ng lambing at pighati."Ria?" tugon ng kaniyang isipan, ang kaniyang mga mechanical na daliri ay bahagyang nanginig."Nandito ako, Javi. Sa loob ng 'Glass Core'. Huwag kang titingin sa kaniya. Huwag kang makikinig sa kaniyang mga utos," patuloy ng boses. Ito ang tunay na Maria Valdez. Ang kaniyang consciousness ay hindi tuluyang nagla

Ang Mindoro ay naging sentro ng isang digmaang hindi kailanman inakala ng mundo. Sa isang dako, ang "Glow Up Legion" ni Genesis Maria—libu-libong mga clones na may mukha ni Ria, nakasuot ng puting armor, at gumagalaw nang may mechanical precision. Sa kabilang dako, ang "Valdez Resistance"—mga dating empleyado, tech experts, at mga pamilyang winasak ng mga Soliven na ngayon ay armado ng mga prototype na sandata ni Ricardo Valdez.Sa gitna ng kaguluhang ito, nakahiga pa rin si Javi sa dalampasigan, inaalalayan ni Gabriel. Ang kaniyang mga sugat mula sa laser shots ay nagsisimulang maghilom sa isang bilis na hindi makatao, dahil sa gintong rosas na tumubo mula sa kanilang dugo. Ang rosas na iyon ay hindi lang dekorasyon; ito ay isang "Biological Catalyst" na nag-uugnay sa kaluluwa nina Javi, Gabriel, at ng nakakulong na si Ria."Daddy, don't move. The rose is healing you," bulong ni Gabriel, ang kaniyang mga kamay ay lumiliwanag din ng kulay ginto."Gabriel..

Ang katahimikan sa Bonifacio Global City ay hindi ang uri ng katahimikang nagbibigay ng kapayapaan; ito ay ang nakakabinging katahimikan ng isang mundong katatapos lamang mabura at muling isulat. Ang dambuhalang Cathedral of Thorns ay naglaho na parang usok, iniwan ang isang malawak na crater sa gitna ng kalsada na tila isang bukas na sugat sa balat ng siyudad. Ang itim na dome ay wala na, ngunit ang langit ay nananatiling kulay ube, nababalutan ng mga digital na labi ng "Great Deletion."Nakatayo si Maria Valdez sa gitna ng kalsada, ang kaniyang pilak na buhok ay humahampas sa kaniyang mukha dahil sa malamig na hangin. Ang kaniyang mga mata, na dati ay punung-puno ng "Source" energy, ay nananatiling asul ngunit may bahid ng matinding pighati. Sa kaniyang tabi, mahigpit niyang hawak ang kamay ni Gabriel. Ang bata ay tahimik, ang kaniyang mga mata ay nakapako sa maliit na batang lalaki na nakasuot ng ginintuang maskara sa harap nila.“The reset is not over,” ulit ng

Ang supersonic jet ay nanginginig nang marahas sa gitna ng kalangitan habang ang enerhiya ni Javi (sa anyo ng Third Child) ay patuloy na sumasabog dahil sa matinding poot. Ang rebelasyon tungkol sa kaniyang ina ay tila isang dambuhalang lindol na gumiba sa huling pundasyon ng kaniyang pagkatao. Ang bawat kislap ng lila na kuryente mula sa kaniyang maliit na katawan ay nagpapapatay-sindi sa mga control panel ng eroplano.“Javi! Itigil mo ito! Babagsak tayo!” hiyaw ni Arturo, pilit na inaayos ang autopilot.“Pinatay niya si Mama!” ang boses ni Javi ay naging dambuhala, umaalingawngaw sa bawat speaker. “Ang lahat ng ito... ang pighati ni Ria, ang paghihirap ni Gabriel... lahat ito ay sinimulan ng sarili kong ama para sa kaniyang kasakiman! Wala akong kwentang asawa, pero siya ay isang halimaw!”Mabilis na lumapit si Maria at niyakap ang nagwawalang bata. Hindi siya natakot sa mga kuryenteng tumatama sa kaniyang balat. Ang kaniyang "Glow Up" beauty ay nagsisim