บททั้งหมดของ Too Late to Love Me, Mr. Elizalde: บทที่ 31 - บทที่ 40

Ang dagat ng Siargao na dati ay simbolo ng kapayapaan para kay Ria ay naging isang madilim at nagngangalit na kaaway. Sa ilalim ng madilim na langit, ang mga alon ay tila mga dambuhalang kamay na pilit humahadlang sa bawat pag-arangkada ng jetski ni Javi. Ang alat ng tubig na tumatalsik sa kanyang mukha ay humahalo sa pait ng kanyang pagsisisi. "Liam! Liam!" sigaw ni Javi, bagamat alam niyang lalamunin lamang ng ingay ng makina at ng hangin ang kanyang tinig. Sa di-kalayuan, nakikita niya ang papalayong speedboat. Ang mapuputing bula na iniwan nito sa ibabaw ng tubig ay ang tanging gabay niya sa gitna ng kadiliman. Ang bawat lundag ng kanyang jetski ay nagpaparamdam ng matinding sakit sa kanyang mga sugatang kamay—ang mga paltos na nakuha niya sa pagiging kargador ay pumutok na, nagdurugo, at humahapdi sa dikit ng tubig-alat. Ngunit hindi niya iyon nararamdaman. Ang tanging pintig na mahalaga sa kanya ay ang takot para sa kaligtasan ng kanyang anak.

Hindi pinansin ni Ria ang mga babala ng mga pulis at ng coast guard. Sa kanyang isip, isa lamang ang mahalaga: iligtas ang lalaking naging tanging pag-asa niya sa gabing ito. Ibinigay niya si Liam kay Tita Baby na kakarating lang din sa pampang."Tita, bantayan niyo si Liam. Marco, sumama ka sa akin!" utos ni Ria, ang kanyang awtoridad bilang CEO ay muling nanaig sa gitna ng trahedya.Sumakay sila sa isang mas mabilis na bangka ng coast guard. Sa loob ng sampung minuto, narating nila ang bahagi ng reef kung saan nakita ang flare. Ang ulan ay humihina na, ngunit ang dilim ay nananatiling makapal. Sa gitna ng mga matatalas na bato, nakita nila ang isang bulto ng tao na nakasabit sa isang piraso ng driftwood."Javi!" sigaw ni Ria.Si Marco, bilang isang doktor, ang unang tumalon sa tubig. Maingat silang lumapit dahil sa panganib ng mga pating na naaakit ng amoy ng dugo sa paligid. Nang maiahon nila si Javi sa bangka, halos mawalan ng malay si Ria sa

Ang pangalang nakasulat sa dokumento ay hindi si Clarisse o si Robert. Ito ay ang pangalan ng dating Chief of Security ng Elizalde Group, si Manuel—ang taong itinuring ni Javi na parang pangalawang ama. Nalaman nila na si Manuel ay matagal nang may lihim na galit sa ama ni Javi at ginamit niya si Robert at Clarisse para unti-unting sirain ang pamilya mula sa loob.Matapos ang rebelasyon, naging mabilis ang mga pangyayari. Sa tulong ni Ria at ng kanyang mga ebidensya, tuluyang nalinis ang pangalan ni Javi at nabilanggo ang mga dapat mabilanggo. Si Donya Esmeralda ay napilitang mag-early retirement sa isang malayo at tahimik na probinsya, malayo sa karangyaan at kapangyarihan na dati niyang kinahuhumalingan.Isang buwan matapos ang insidente, muling bumalik ang katahimikan sa Soliven Haven. Ang resort ay muling binuksan, at mas naging sikat pa ito dahil sa kwento ng katapangan ni Ria.Nakatayo si Ria sa balcony ng kanyang villa, pinapanood si Liam at Javi na

Sa gitna ng kadiliman, ang tanging naririnig ni Ria ay ang mabilis na tibok ng kanyang sariling puso. Ang amoy ng pulbura ay humahalo sa alat ng dagat na pumapasok mula sa nabasag na bintana. Ramdam niya ang mahigpit na hawak ni Javi sa kanyang kamay, isang hawak na nagsasabing hindi siya nito pababayaan."Lo, kailangan nating makalabas dito!" bulong ni Javi, ang boses ay puno ng tensyon."Huwag kayong mag-alala para sa akin," sabi ni Don Teodoro, na tila hindi man lang natinag sa putok ng baril. "Nandito ang aking mga tao. Ang kailangan nating gawin ay protektahan si Liam."Biglang bumukas ang mga backup lights ng resort. Ang katahimikan ay muling bumasag sa paligid nang makita nilang napapalibutan na ang villa ng mga lalaking naka-uniporme—ang personal security force ni Don Teodoro. Sa labas, may mga lalaking nakahandusay, mga tauhan ni Robert na sinubukang pasukin ang kuta."Ligtas na ang paligid," sabi ng pinuno ng security ni Teodoro.

Ang katahimikan sa loob ng mansyon sa Forbes Park ay mas nakakanginig pa kaysa sa tunog ng putok ng baril. Nakatayo si Don Teodoro sa itaas ng hagdan, ang kanyang anyo ay tila isang dambuhala na nagmamasid sa kanyang mga biktima. Ang kanyang baston ay tumutunog sa bawat hakbang niya pababa, isang ritmo ng kamatayan na nagpapatigil sa tibok ng puso ni Ria. "Lolo?" Halos hindi lumabas ang boses ni Javi. Ang dugo sa kanyang balikat ay patuloy na umaagos, ngunit tila hindi niya ito nararamdaman dahil sa mas matinding sakit na dulot ng pagkakanulo. "Bakit? Ikaw... ikaw ang may pakana ng lahat?" Tumigil si Don Teodoro sa huling baitang ng hagdan. Ngumiti siya, isang ngiting punong-puno ng lamig. "Ang pamilya Elizalde ay kailangang manatiling matatag, Javier. Sa loob ng maraming taon, nakita ko kung paano naging mahina ang iyong ama, at kung paano ka naging sunud-sunuran sa iyong damdamin. Kailangan kitang pandayin. Kailangan kitang saktan para matuto kang mag