บททั้งหมดของ Too Late to Love Me, Mr. Elizalde: บทที่ 51 - บทที่ 60

Ang bawat sulok ng Elizalde Mansion ay tila naging estranghero kay Ria. Ang mga gamit na dati niyang maingat na nililinis, ang mga kurtinang siya ang pumili, at ang kusinang naging saksi sa kaniyang pagmamahal—lahat ay tila bumabaliktad laban sa kaniya. Sa gitna ng sala, nakatayo si Javi, ang kaniyang tindig ay tila isang haring muling naghari sa kaniyang kaharian, ngunit ang kaniyang puso ay nananatiling nakasara sa katotohanan.“Pinalayas ka na ni Mommy bago pa man ako operahan, ’di ba?” tanong ni Javi, ang kaniyang mga mata ay matalim na nakatitig kay Ria. “Bakit ka bumalik? Hindi ka ba marunong tumanggap ng pagkatalo?”“Javi, hindi mo naiintindihan…” bulong ni Ria. Lumapit siya nang kaunti, umaasang makikita ni Javi ang katapatan sa kaniyang mga mata. “Ang babaeng kasama mo sa ospital… ang babaeng tinatawag mong ‘Angel’… ako ’yun. Javi, ako ang humahawak sa kamay mo tuwing natatakot ka. Ako ang kumakanta sa’yo kapag hindi ka makatulog.”Tumawa nang mal

Ang ulan sa labas ay tila walang balak huminto, parang ang mga luha ni Ria na kanina pa dumadaloy. Ngunit sa loob ng mansyon, tila walang pakialam ang mga tao. Nakaupo si Javi sa kaniyang swivel chair sa loob ng kaniyang kwarto, nakatingin sa bintana. Nakikita niya ang bulto ni Ria sa malayo, nakatayo sa ilalim ng ulan, hindi umaalis.Bakit ba parang may kumikirot sa dibdib niya? Bakit tila ang bawat hikbi ng babaeng iyon ay naririnig niya kahit sarado ang bintana?“Javi, uminom ka muna ng gatas,” malambing na sabi ni Clarisse habang inilalapag ang baso sa mesa. “Huwag mo na siyang isipin. Ganyan talaga ang mga taong walang mararating sa buhay, gagawa ng eksena para lang kaawaan.”“Clarisse,” tawag ni Javi, hindi inaalis ang tingin sa bintana. “Sigurado ka bang ikaw ang kasama ko noong gabing nagka-panic attack ako sa ospital? Naalala ko, binulungan ako ng nurse na tumahimik dahil gising na ang mga ibang pasyente. Ano nga ulit ang sinabi ko sa’yo noon?”

Madilim ang paligid, malamig, at amoy kalawang. Nang magmulat ng mata si Ria, ang unang naramdaman niya ay ang hapdi sa kaniyang mga pulsuhan. Nakatali siya sa isang silya, ang mga kamay ay mahigpit na ginapos ng magaspang na lubid. Ang bawat paggalaw niya ay nagdudulot ng panibagong hiwa sa kaniyang balat. Sumasakit ang kaniyang ulo—isang malakas na hampas ang huling naalala niya bago siya tuluyang lamunin ng kadiliman sa gitna ng kalsada."Gising na pala ang ating munting martir," isang boses ang umalingawngaw mula sa dilim.Pilit na itiningala ni Ria ang kaniyang ulo. Mula sa anino, lumabas ang isang lalaking naka-amerikana, ngunit hindi ito si Javi. Ito ang chief of security ni Donya Esmeralda. Sa likod nito, nakatayo ang donya mismo, ang mukha ay tila isang maskara ng poot at pagkamuhi."Donya Esmeralda..." mahinang bulong ni Ria, tuyo ang kaniyang lalamunan. "Bakit? Nakuha niyo na ang lahat. Pirmahan na ang mga papel. Bakit kailangan niyo pa akong sa

Alas-dos ng madaling araw. Ang kalsadang patungo sa abandonadong warehouse ay nababalutan ng makapal na amog. Ang tunog ng mga sirena ng pulis at ang mabilis na pag-arangkada ng sasakyan ni Javi ang tanging bumasag sa katahimikan ng gabi. Ang bawat segundo ay tila isang habambuhay para kay Javi. Ang kaniyang mga kamay ay mahigpit na nakahawak sa manibela, ang kaniyang mga kuko ay bumaon sa balat nito sa tindi ng kaba."Patawarin mo ako, Ria... please, be safe," paulit-ulit niyang bulong, isang dasal na hindi niya alam kung diringgin pa ng langit pagkatapos ng lahat ng kaniyang ginawa.Pagdating sa bodega, sinalubong siya ng kaniyang security team. Ang mga pinto ay wasak na, hudyat na may naganap na labanan. Mabilis na pumasok si Javi sa loob, binalewala ang mga babala ng kaniyang mga tauhan. Ang amoy ng alikabok at lumang bakal ay humahalo sa amoy ng dugo."Ria! Maria!" sigaw ni Javi, ang kaniyang boses ay umalingawngaw sa malawak na espasyo.Sa d

Ang liwayway ay nagsisimulang gumuhit sa abot-tanaw ng Maynila, ngunit para kay Javier Elizalde, ang kadiliman ay tila ngayon lamang nagsisimula. Nakaupo siya sa sahig ng kaniyang silid sa mansyon, napapaliligiran ng mga gamit ni Ria na kaniyang inilabas mula sa mga cabinet. Ang amoy ng banilya at sariwang labada ay tila nanunuot sa kaniyang balat, isang matamis na paalala ng kaniyang mga pagkakamali.Sa kaniyang kamay ay ang wedding ring na inihatid ni Tita Baby kaninang madaling araw. Ang mensaheng kasama nito ay tila isang hatol ng kamatayan: “Huwag mo na akong hanapin.”"Hindi ko hahayaang matapos ito nang ganito, Ria," bulong ni Javi, ang kaniyang mga mata ay namumula at puno ng determinasyon. "Hahanapin kita. Kahit saang sulok ng mundo, hahanapin kita."Ngunit sa bawat tawag niya sa kaniyang mga investigator, ang sagot ay iisa: “Negative, Sir. Walang trace. Walang flight record sa ilalim ng kaniyang pangalan. Walang bank activity.” Si Ria ay tila nag