บททั้งหมดของ Too Late to Love Me, Mr. Elizalde: บทที่ 61 - บทที่ 70

Ang panulat na hawak ni Maria "Ria" Soliven ay tila tumitimbang ng isang tonelada. Sa kaniyang harapan, ang mga dokumentong nakalatag sa ibabaw ng mahogany desk ni Javier Elizalde ay hindi lamang mga papel—ito ang hatol sa tatlong taon ng kaniyang buhay na ibinuhos niya sa isang balon na walang tubig. Ang bawat letra ng kaniyang pangalan na nakalimbag sa puting pahina ay tila isang sumbat sa kaniyang katangahan."Pirmahan mo na, Maria. Marami pa akong gagawin," malamig na sabi ni Javi. Nakaupo ito sa kaniyang swivel chair, ang mga matang dati’y puno ng pangangailangan noong bulag pa ito ay ngayon ay tila dalawang pirasong yelo na nakatitig sa kaniya.Humigpit ang hawak ni Ria sa ballpen. Ang kaniyang mga daliri ay nanginginig, hindi dahil sa takot, kundi dahil sa hapdi ng katotohanang ang lalaking inalagaan niya sa dilim ay siya ring lalaking mabilis na nagbubukas ng pinto para siya ay lumabas sa liwanag."Sigurado ka na ba rito, Javi?" mahinang tanong ni

Mabilis na inagaw ni Ria ang envelope mula sa kamay ni Donya Esmeralda. Ang kaniyang puso ay tumitibok nang mabilis, parang isang ibong pilit na kumakawala sa hawla. "Wala ito, Donya. Personal na gamit ko ito." Naningkit ang mga mata ng matanda. "You're hiding something, Maria. Isang huling alas ba 'yan para hindi ka namin tuluyang mapalayas? Gusto mo bang mag-drama na may malubha kang sakit para kaawaan ka ni Javier?" "Kahit kailan, hindi ko hiningi ang awa niyo, lalong-lalo na ang awa ni Javi," matatag na sagot ni Ria. "Aalis na ako. Iyan naman ang gusto niyo, 'di ba? Ang mawala ang mantsa sa pamilya niyo." Tumawa nang mapakla ang Donya at humakbang patabi. "Good. Just make sure na kapag lumabas ka ng gate na 'yan, hinding-hindi ka na lilingon. Dahil sa oras na matapos ang annulment, ikaw ay isa na lamang estranghero sa amin. Isang basura na nagkataon lang na nakapasok sa loob." Hindi na sumagot si Ria. Pinahigpit niya an

Nakatayo si Ria sa loob ng isang pribadong terminal sa hangar ng kaniyang lolo. Ang kaniyang lolo, si Don Augusto Soliven, ay isang taong matagal na niyang hindi nakita—ang taong itinago ng kaniyang mga magulang dahil sa gulo ng pamilya, ngunit ngayon ay kaisa-isang pag-asa niya. Ang kaniyang lolo ay isang kilalang negosyante sa Visayas, makapangyarihan at may sapat na yaman upang protektahan siya mula sa mga Elizalde."Are you sure about this, Maria?" tanong ng kaniyang lolo. Ang kaniyang mukha ay seryoso, ngunit ang kaniyang mga mata ay puno ng awa para sa kaniyang apo. "You can stay here in Manila under my protection. Hinding-hindi ka maaabot ng mga Elizalde.""Hindi po, Lolo," matatag na sagot ni Ria. "Kailangan kong lumayo. Kailangan kong bumuo ng sarili kong mundo kung saan walang anino ni Javier Elizalde. Gusto kong lumaki ang anak ko nang malayo sa poot at kasakiman ng pamilyang iyon."Hinawakan ni Ria ang kaniyang tiyan. Kahit maliit pa ito, ramda

Isang linggo na ang nakalipas mula nang dumating si Ria sa Siargao. Unti-unti na siyang nasasanay sa init ng araw at sa alat ng hangin. Ang kaniyang dating maputlang balat dahil sa madalas na pananatili sa loob ng mansyon ay nagkakaroon na ng malusog na kulay. Ngunit sa likod ng kaniyang pisikal na pagbabago, ang kaniyang isip ay nananatiling abala sa narinig niya mula sa recorder."Siguraduhin mong hindi na siya makakabalik, kahit anong mangyari. Ang perang ito ay paunang bayad pa lang. Kapag kasal na kami ni Javi, makukuha mo ang balanse."Iyon ang boses ni Clarisse. Malinaw. Mapanganib. Ang lalaking kausap niya ay ang mismong nagmaneho ng van na dumukot sa kaniya. Hindi lang pala ang kaniyang biyenan ang may pakana ng lahat. Si Clarisse ang utak, ang arkitekto ng kaniyang paghihirap."Ria! Halika rito, tikman mo itong niluto kong pika-pika," sigaw ni Lolit mula sa kusina.Pilit na ibinalik ni Ria ang recorder sa kaniyang bag. Ayaw niyang mag-al

Ang liwanag ng buwan ay tumatama sa mukha ni Don Augusto Soliven. Ang kaniyang tindig ay matikas sa kabila ng kaniyang edad, at ang kaniyang mga mata ay puno ng pag-aalala para sa kaniyang kaisa-isang apo. Si Ria ay napatulala. Ang lolo niya na akala niya ay nasa Visayas lamang at tahimik na namumuhay ay narito ngayon sa harap niya, sa gitna ng kadiliman ng Siargao."Lolo? Anong ginagawa niyo rito? Gabi na po," takang tanong ni Ria, habang pilit na pinapakalma ang kaniyang dibdib."Maria, kailangan nating mag-usap. Hindi ligtas ang pananatili mo rito kung mag-isa ka lang," sabi ni Don Augusto. "Alam ko ang lahat, Maria. Alam ko ang ginawa ng mga Elizalde sa'yo. At alam ko rin ang tungkol sa dinadala mo."Napaatras si Ria. "Paano niyo nalaman?""May mga mata at tenga ako kahit saan, apo. Pinabantayan kita simula nang lumisan ka sa Maynila. Akala mo ba hahayaan kitang gumala nang walang proteksyon?" Lumapit ang matanda at hinawakan ang kamay ni Ria.