Todos os capítulos de Falling For The Billionaire CEO: Capítulo 91 - Capítulo 100

AYA’S POV Naririnig ko ang tibok ng sarili kong puso habang nasa loob kami ng elevator. Bawat palapag na nadadaanan namin, lalong humihigpit ang hawak ko sa clutch bag ko. Sa loob niyon, naramdaman ko ang bigat ng baril na ibinigay ni Lucius. Pero mas mabigat ang kaba sa dibdib ko. Tumingin ako sa reflection namin sa makinang na pader ng elevator. Iba na talaga ang hitsura ko. Naka-itlong pirasong suit ako na kulay midnight blue, ang buhok ko ay maayos na pagkaka-style, at ang make-up ko ay sapat na para magmukhang matapang. Sa tabi ko, si Lucius ay parang isang estatwa ng yelo. Walang emosyon ang mukha niya, diretso lang ang tingin, pero ang mga kamay niya ay nakahawak sa baywang ko—protektado, possessive. "Huminga ka, Aya," bulong niya. Hindi siya lumingon, pero ramdam niya ang tensyon ko. "Sa oras na bumukas ang pinto, ikaw na ang pinakamakapangyarihang babae sa kwartong 'yun. Huwag mong kakalimutan 'yun." "Kinakabahan ako, Lucius. Paano kung—" "Walang 'paano kung'. Nandito a

AYA’S POV Pangatlong araw na namin dito sa penthouse. Akala ko nung una, masasanay din ako, pero habang tumatagal, parang mas sumasikip yung paligid ko. Nagising ako na wala na naman si Lucius sa tabi ko. Paglabas ko ng kwarto, ang daming tao. Hindi lang basta tao—mga bodyguard na naka-suit, nakatayo sa bawat kanto ng sala, sa tapat ng elevator, pati sa may hallway papuntang kusina. Lahat sila may earpiece at ang seryoso ng mga awra nila. Parang hindi na bahay 'to. Parang naging command center na. "Ma'am, kailangan niyo po ng almusal?" tanong nung isang bodyguard na halos kasing-laki ng pinto. "Hindi, okay lang. Magluluto na lang ako," sagot ko. Pero nung papunta na ako sa ref, sumunod siya. Huminto siya mga tatlong hakbang sa likuran ko. "Kahit sa kusina, kailangang may nakabantay?" lumingon ako sa kaniya, medyo naiirita na. "Order po ni Sir Lucius, Ma'am. Huwag daw po kayong iiwan mag-isa kahit isang segundo." Huminga ako nang malalim. Kinuha ko yung gatas at cereal

AYA’S POV Nagising ako dahil sa sobrang panunuyo ng lalamunan ko. Siguro dahil sa aircon o dahil na rin sa pagod ng emosyon ko buong araw. Kinapa ko yung side table pero walang baso ng tubig. Dahan-dahan akong bumangon. Alas-tres na ng madaling araw base sa clock sa wall. Napatingin ako sa tabi ko—bakante ang pwesto ni Lucius. Malamig na rin yung unan niya, senyales na kanina pa siya wala doon. Akala ko nasa study room na naman siya at nagtatrabaho. Kilala ko siya, kapag stressed, sa numero at email niya ibinubuhos lahat. Pero nung paglabas ko ng pinto ng kwarto, hindi ko nakita yung ilaw sa ilalim ng pinto ng opisina niya. Nakita ko siya sa sala. Hindi siya natutulog. Nakaupo siya sa isang armchair na malapit sa bintana, pero hindi siya nakatingin sa labas. Nakaharap yung upuan niya sa pinto ng kwarto namin. Wala siyang hawak na laptop, walang baso ng alak. Nakatitig lang siya sa kawalan, diretso ang likod, parang isang sundalong nagbabantay sa gitna ng gyera. "Lucius?" bulong

AYA’S POV Dalawang araw na akong nakakulong sa kwarto. Hinahatiran lang ako ng pagkain ni Mark, tapos aalis din agad. Si Lucius? Hindi siya pumasok dito simula nung huling away namin. Alam kong galit siya, pero alam ko ring natatakot siya. Pero hindi ako pwedeng magmukmok lang dito. Kinuha ko yung folder na palihim kong kinuha sa table niya nung isang gabi bago kami mag-away. Puro pictures ito ng mga natirang halaman sa orchid farm sa Laguna pagkatapos ng sunog. May mga lab reports din tungkol sa lupa at sa mga patay na orchids. Binuksan ko yung laptop na iniwan niya rito. "Chemical traces," bulong ko habang binabasa yung report. Sinasabi rito na may nakuhang kakaibang residue sa mga ugat ng orchids na hindi galing sa apoy. "Eto na 'yun," sabi ko sa sarili ko. Kumatok ako nang malakas sa pinto. "Mark! Buksan mo 'to! Alam kong nasa labas ka!" Ilang segundo pa bago ko narinig yung susi. Bumukas yung pinto at bumungad si Mark na mukhang puyat din. "Ma'am Aya, please, huwag na po k

AYA’S POV Maayos ang gising ko. Akala ko magpapatuloy na ’yung gaan ng loob namin ni Lucius pagkatapos nung gabi sa sofa. Pero bago pa man ako makapagtimpla ng kape, narinig ko na ang malakas na kalabog sa pintuan ng study room. “Paano nakapasok ’to rito?!” Boses iyon ni Lucius. Galit na galit. Agad akong tumakbo papunta sa opisina niya. Nakita ko si Mark na nakatayo sa harap ng table, nakayuko at namumutla. Sa ibabaw ng lamesa, may isang itim na box. Mukhang mamahalin, pero nakakatakot tingnan. “Anong meron?” tanong ko. Lumingon si Lucius. Mabilis siyang lumapit sa akin at humarang sa harap ko, parang ayaw niyang makita ko kung ano man ang nasa loob nung box. “Aya, bumalik ka sa kwarto,” utos niya. Mas seryoso ang boses niya kaysa nung mga nakaraang araw. “Bakit? Ano ba ’yan? May bomba ba ’yan?” kinabahan na ako. “Wala, Ma’am,” sagot ni Mark na hindi makatingin sa akin. “Pero… banta po.” Hindi ako nakinig kay Lucius. Sumingit ako sa gilid niya para silipin ang laman