All Chapters of จำเลยอัคนี (ซีรีส์ชุด : จอมใจอสูร ลำดับที่ ๑) : Chapter 11 - Chapter 20

แพขนตายาวงอนที่ปกคลุมดวงตาทั้งสองข้างเอาไว้เริ่มขยับ เมื่อมีแสงสว่างเต้นยุกยิกอยู่ในความดำมืด ก่อนที่เปลือกตาบอบบางจะค่อยๆ เปิดขึ้นมาช้าๆ นิชมลปรับสายตาตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงมองไปรอบๆ อย่างงุนงง เสียงคลื่นซัดเข้าเกยชายหาดที่ดังอยู่เนืองๆ ทำให้รู้ว่าตอนนี้ตนกำลังอยู่ใกล้กับทะเลที่ไหนสักแห่งร่างบอบบางกระถดกายขึ้นนั่ง จึงพบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ ความทรงจำสุดท้ายผุดขึ้นในสมอง นิชมลจำได้ว่าเธออยู่ที่โรงแรมกับอัคนี จนเกิดอาการเวียนศีรษะ แล้วเขาก็พาขึ้นรถกลับ จากนั้นเธอก็ผล็อยหลับไป...‘มันเกิดอะไรขึ้น? แล้วทำไมตัวเรามาอยู่ที่นี่ได้?’คำถามมากมายผุดพรายขึ้นมาเรื่อยๆ แต่ไม่ทันที่หญิงสาวจะได้ตอบตัวเอง ประตูของกระท่อมก็ถูกเปิดพรวดพราดเข้ามา“ตื่นแล้วเหรอ” เสียงทุ้มที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้น แต่น้ำเสียงของเขานั้นเหมือนกระด้างเย็นชาพิกล“ที่นี่คือที่ไหนคะ...แล้วคุณพาฉันมาที่นี่ทำไม” ปากเล็กๆ เอ่ยถามอย่างตื่นตระหนกระคนหวาดระแวง“พามาฆ่าทิ้งมั้ง” อัคนีเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นพร้อมแสยะยิ้มเหี้ยมเสมือนปีศาจร้ายก็ไม่ปาน“อะไรนะ!!?”เสียงหวานอุทานเมื่อคิดว่าเขาคือ...ฆาตกรโรคจิต นิชมลไม่รีรอที

นิชมลเดินไปทรุดตัวนั่งลงบนแคร่ไม้ไผ่เก่าๆ ซึ่งเป็นที่นอนของเธออย่างหมดหวัง เมื่อพบว่าทั้งประตูและหน้าต่างของกระท่อม ถูกล็อกจากข้างนอกอย่างแน่นหนา เธอไม่รู้ว่าถูกอัคนีหลอกล่อมาที่นี่เพราะเหตุผลใด ทำไมเขาถึงทำกับเธอขนาดนี้ เขาพูดเหมือนว่า เธอไปสร้างความเดือดร้อนหรือทำให้คนที่เขารักต้องเจ็บปวดเช่นนั้นแหละ ซึ่งนิชมลแน่ใจว่าตัวเองไม่เคยทำร้ายใครเลย และไม่มีศัตรูที่ไหนมาก่อน นอกจาก...ก๊อก...ก๊อก...เสียงเคาะประตูหน้ากระท่อมดังขึ้นสองครั้ง ก่อนจะตามมาด้วยเสียงกุกกัก ทำให้พยาบาลสาวหยุดความคิดของตัวเองและหันขวับไปที่ประตูดั่งนางเนื้อระแวงภัยป้าแจ๋วซึ่งเป็นแม่บ้านวัยกลางคนที่อัคนีใช้ให้มาดูแลความเป็นอยู่ของเชลยสาว เปิดประตูเข้ามาพร้อมกับถุงกระดาษและถาดอาหารในมือ นิชมลรีบขยับตัวไปชิดติดกับผนังห้อง ดวงตากลมแป๋วจับจ้องไปยังคนตรงหน้าไม่วางตา แต่เมื่อป้าแจ๋วเป็นฝ่ายคลี่ยิ้มออกมาก่อน หญิงสาวจึงค่อยคลายใจ“นายหัวให้ป้าเอาเสื้อผ้ากับอาหารมาให้ค่ะ” หญิงสูงวัยบอกเสียงนุ่ม แล้วจึงนำเอาถาดอาหารและถุงเสื้อผ้าไปวางไว้ข้างๆ เชลยสาว“ป้ารู้ไหมคะ ว่าทำไมเขาถึงจับหนูมา”“ป้าไม่ทราบจริงๆ ค่ะ” ป้าแจ๋วตอบสั้นๆ เพ

ณ เกาะฟ้าพร่างดาวเสียงไก่ป่าเจื้อยแจ้วขับขาน สอดประสานกับเสียงเกลียวคลื่นในตอนเช้าของวันใหม่ นิชมลขยับกายลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าที่ป้าแจ๋วเอามาให้เมื่อวานนี้ จากนั้นก็ออกมายืนหน้ากระท่อมด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยสดใสนัก เนื่องจากเมื่อคืนเธอต้องข่มตานอนอย่างยากลำบาก เพราะความคิดอันฟุ้งซ่านที่เกิดจากการข่มขู่ของอัคนีดวงตาคู่สวยเหลือบไปเห็นสายยางซึ่งต่อไว้กับก๊อก จึงเดินไปหยิบมันขึ้นมาพร้อมกับเปิดก๊อกน้ำ ฉีดใส่ต้นไม้ที่ปลูกไว้หน้ากระท่อม อย่างน้อยการได้เห็นดอกไม้ใบหญ้าก็ยังรู้สึกว่าตัวเองยังมีอิสรภาพหลงเหลืออยู่บ้าง ดีกว่าต้องทนอยู่ข้างในไม่เห็นเดือนเห็นตะวันอารมณ์ของนิชมลสะดุดลง เมื่อเห็นรถจี๊ปของคนที่กุมชะตาชีวิตเธอได้แล่นเข้ามาจอดเทียบยังหน้ากระท่อม หญิงสาวเดินกลับไปปิดก๊อกน้ำ แล้วหันมาเผชิญหน้ากับเขาในลักษณะเตรียมพร้อมร่างสูงสมาร์ตไหล่กว้างซึ่งแต่งตัวตามสบายด้วยเสื้อเชิ้ตสีปีกแมลงทับลายสก๊อตแขนสั้น ยัดชายเสื้อเข้าในกางเกงยีนรัดรูป เดินองอาจเหมือนอัศวินตรงเข้ามาหา เมื่อเขามาหยุดยืนประจันหน้า ขนาดร่างกายที่สูงใหญ่นั้นทำให้เธอดูเล็กกระจ้อยร่อยลงไปเลยนิชมลรู้สึกอึดอัดใจอยู่ไม่น้อ

“บ้าชิบ!” เขาสบถเสียงดังอย่างหัวเสีย ก่อนจะช้อนอุ้มเอาร่างแน่งน้อยขึ้นไว้ในวงแขน ราวกับเธอเป็นตุ๊กตาไร้น้ำหนัก แล้วจึงพาเดินกลับไปขึ้นรถที่จอดอยู่ข้างทางรถจี๊ปคันใหญ่แล่นอย่างนุ่มนวลไปตามถนนเลียบชายหาด ซึ่งเป็นทางกลับกระท่อม เมื่อถึงที่พำนักของตน ร่างบางก็รีบลงจากรถทันที“เดี๋ยวก่อน” อัคนีตามลงมาแล้วรั้งแขนของเธอไว้“มีอะไรอีกล่ะคะ” เชลยสาวเชิดหน้าขึ้นด้วยประกายแววตาโกรธกรุ่น“ถ้าไม่อยากถูกทำโทษเหมือนเมื่อกี้ก็อย่ายั่วโมโหฉันอีก เข้าใจไหม”“คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉัน” นิชมลลอยหน้าลอยตาตอบอย่างไม่คิดจะหวาดกลัว“นิชมล!”มือใหญ่เลื่อนขึ้นไปตะครุบต้นแขนกลมกลึงแล้วกระชากเข้ามาปะทะอกแกร่ง ดวงตาสองคู่สบประสานเหมือนกับศัตรูที่ประลองกำลังกัน ลมหายใจอุ่นๆ รวยรดลงบนริมฝีปากของเธอ ทำให้นิชมลรู้สึกหวาดหวั่นจนต้องผงะออกห่าง ขณะนั้นเองไฟฟ้าที่สว่างไสวอยู่ทั่วเกาะก็พลันดับพรึบลงอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ความมืดมิดแผ่กระจายครอบคลุมไปทั่วเกาะในชั่วพริบตาทันที“เกิดอะไรขึ้นคะ!?” คนที่ทำท่าอวดเก่งอยู่เมื่อครู่นี้ร้องอุทานออกมาเสียงดัง ก่อนจะโผเข้าไปเกาะแขนของร่างสูงซึ่งยืนอยู่ไม่ห่างนัก“ก็แค่ไฟดับ” นายหัวจอมเถ

ในตอนสายที่โรงแยกมุก ซึ่งเต็มไปด้วยเสียงจ้อกแจ้กจอแจของคนงานผู้หญิงเงียบลงฉับพลัน ทุกคนต่างก้มหน้าก้มตาทำงานโดยไม่ยอมพูดจาอะไรนิชมลหันไปมองรอบๆ อย่างงุนงงว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่แล้วเธอก็ได้คำตอบ เมื่อมองไปเห็นร่างสูงสมาร์ตของผู้เป็นเจ้าของเกาะเดินเข้ามาพร้อมกับสุภาพสตรีสาวสวยคนหนึ่ง หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบไหวอย่างไม่มีเหตุผลทันที ดูเผินๆ ไม่ต่างอะไรกับเทพบุตรที่กำลังเดินเคียงคู่กับเทพธิดา ช่างดูเหมาะสมราวกับกิ่งทองใบหยกเจ้าของใบหน้าหล่อคมหันขวับมามองทางนิชมลแวบหนึ่ง ราวกับจะรู้ว่ากำลังถูกเธอมองอยู่เช่นกัน หญิงสาวรีบเสตาหลบและก้มลงไปสนใจกับงานตรงหน้าเช่นเดิม“เฮ้อ...”เสียงถอนหายใจของส้มที่นั่งอยู่ข้างๆ ดังขึ้น เมื่ออัคนีและแขกของเขาเดินออกไปจากโรงแยกมุกแล้ว“เป็นอะไรเหรอส้ม”“ก็กลัวนายหัวจะเอ็ดเอาน่ะสิจ๊ะ นายหัวยิ่งไม่ชอบคนเหลาะแหละและไม่ตั้งใจทำงาน แต่ใครจะอดได้...ว่าไหมคุณ ก็คนหล่อคนสวยเดินมาให้มองขนาดนั้น”“แล้วนายหัวของส้มมากับใครเหรอ?” นิชมลเลียบเคียงถาม“อ๋อ ‘คุณไพลิณีย์’ เธอเป็นลูกสาวเจ้าของโรงแรมชื่อดังในตัวจังหวัดน่ะจ้ะ คุณไพลิณีย์มาหานายหัวที่เกาะบ่อยๆ และก็ยังเป็นผู้หญิงท