جميع فصول : الفصل -الفصل 20

“เธอจะทำอะไรตรีนุช”“ไม่ใช่เรื่องของเธอ ถอยไป!” ตรีนุชเกลียดปีรดาเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ก็ยิ่งไม่พอใจจึงพาลหาเรื่องอีกฝ่ายไปด้วยเลย “หรืออยากจะโดนตบแทนฮะ”“สองคนนี้ไปทำอะไรให้เธอ ถึงจะทำร้ายกันอยู่ที่หน้าโรงแรมแบบนี้ ถ้าเกิดใครมาเห็นจะเอาไปพูดยังไง เธอไม่ห่วงหน้าตาของโรงแรมเหรอ”“เธอไม่ต้องห่วงหรอก สองแม่ลูกนี่ไม่มีปัญญาเดินเข้าไปในโรงแรมแน่ๆ” ตรีนุชมองคุณยุพินและไพลิณีย์ด้วยท่าทางดูแคลน ในขณะที่ปีรดาหันไปมองคู่กรณีของตรีนุชอย่างเห็นใจ“ถ้าอย่างนั้นเธอก็ไม่ควรมาเสียเวลากับเรื่องแบบนี้นะ” ปีรดารู้นิสัยของตรีนุชดีว่าชอบข่มคนอื่น จึงพูดเหมือนว่าเหตุการณ์ในครั้งนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ตรีนุชเบ้ปากมองทั้งสามอย่างเหยียดๆ ก่อนจะเดินนวยนาดไปขึ้นรถ“นิสัยแย่ๆ แบบนี้เป็นพนักงานต้อนรับได้ยังไง” ไพลิณีย์ดูจากชุดตรีนุชก็รู้ว่าอยู่แผนกไหน ทำเอาปีรดาหันไปมอง“อย่าไปสนใจเลยค่ะ ว่าแต่คุณป้ากับพี่ผู้หญิงจะไปไหนเหรอคะ มีอะไรให้หนูช่วยไหม”ปีรดาเอ่ยถามเสียงหวาน แววตากลมโตดูจริงใจให้กับคนที่เพิ่งเคยเจอ ทำให้คุณยุพินและไพลิณีย์รู้สึกประทับใจเป็นอย่างมาก“ป้ามาหาลูกชายจ้ะ แต่เกิดเรื่องซะก่อน”“ลูกชายคุณป้าทำงานที

“ไปที่ห้องพักก่อนดีกว่านะครับ คุณแม่จะได้พักผ่อน” ราเชนประคองมารดาลุกขึ้นแล้วพาไปที่ลิฟต์ ไพลิณีย์เดินตามไปเกาะแขนพี่ชายอย่างประจบ เมื่อมาถึงห้องพักสุดหรู ราเชนก็พามารดาไปนั่งที่โซฟา“แม่อยากรู้จักปีรดามากกว่านี้ เชนช่วยนัดแม่หนูคนนั้นกินข้าวเย็นกับแม่ด้วยนะ” คุณยุพินมองแววตาพราวของบุตรชายก็ดูออกว่าเวลานี้หัวใจที่เคยปิดตายมานานได้เปิดออกแล้ว“จะดีเหรอครับคุณแม่ ถ้าความลับผมแตกจะทำยังไง”คุณยุพินเห็นความกังวลที่ปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาก็จับมือหนามากุมแล้วยิ้มให้ “ฟังแม่นะจ๊ะ หัวใจคนเปราะบางนัก ยิ่งเป็นเรื่องของความรักแล้วหากเราสร้างรอยร้าวขึ้น ก็ยากที่จะประสานกลับมาเหมือนเดิมได้อีก อย่าเอาหัวใจของแม่หนูคนนั้นมาล้อเล่นนะเชน” คนเป็นแม่ถือโอกาสสอนบุตรชาย ราเชนถึงกับนิ่งไปเพราะลืมคิดถึงเรื่องนี้“ไงล่ะ อึ้งเลย นี่ถ้าน้องปีจับได้นะ ลินว่าพี่เชนง้อเป็นชาติแน่ๆ ผู้หญิงคนนี้อ่อนโยนเพียงภายนอก แต่ข้างในเข้มแข็งมากนะคะ และที่สำคัญ เธอรักศักดิ์ศรีของตัวเองเป็นที่สุด” ไพลิณีย์หรี่ตามองพี่ชายสุดที่รัก ทำเอาคนเป็นพี่ยิ่งกังวลมากกว่าเดิม“ไม่มีทาง ยังไงพี่ก็ง้อได้แน่นอน เราไม่ต้องมาชักใบให้เรือเสียเลย”

“ผมไม่ได้เร่งรัดให้ตอบ แต่อยากให้รับไว้พิจารณา” คำพูดที่ไม่ได้บอกรักโดยตรง แต่มีผลให้แก้มแดงระเรื่อขึ้นไปอีก ราเชนมองยิ้มๆ ด้วยความเอ็นดู “จะยอมรับมั้ยว่าหึง”“เอ่อ...เอ่อ” เธอไม่รู้จะสรรหาคำพูดไหนมาตอบ เนื่องจากตอนนี้สมองนั้นขาวโพลนไปหมด“ติดอ่างแบบนี้ผมมีวิธีรักษา ให้ผมรักษานะปี” ราเชนบอกยิ้มๆ นัยน์ตาหวานหยด ปีรดาไม่รู้วิธีรักษาคนติดอ่างจึงอยากจะรู้ พยักหน้าขึ้นลงอย่างหลงกลราวกับนายพรานหลอกล่อเหยื่อ โดยไม่รู้ว่าวิธีที่เขาหมายถึงนั้นมีเป้าหมายร้ายกาจซ่อนอยู่“ยิ่งนานวัน เพชรเม็ดนี้ยิ่งเจิดจรัสมากเหลือเกิน...” เขาบอกเสียงแหบพร่า ขณะลดใบหน้าคมลงมาใกล้ๆ กลิ่นกายหอมกรุ่นคละคลุ้งไปทั่ว ปลุกเร้าความหมายลึกซึ้งในหัวใจให้อุ่นซ่านขึ้นเป็นเท่าทวี หญิงสาวหอบหายใจแรงๆ เหมือนคนกำลังจะขาดใจแทรกผสานระหว่างเสียงคลื่นของท้องทะเล จนกระทั่งริมฝีปากร้อนประกบเข้ากับเรียวปากอันเย้ายวนของเธอแผ่วๆ แล้วค่อยๆ เริ่มบดจูบอย่างหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ เพื่อกระตุ้นความอ่อนไหวให้ลุกพรึ่บเสมือนเปลวไฟที่ได้เชื้อเพลิงชั้นดีสุมใส่“อื้อ…” ปีรดาครางลึกในลำคอ ความวาบหวามทำลายกรอบความเป็นกุลสตรีของเธอจนหมดสิ้น ก็เขาต่อรองทุก

“อ๊ะ อ๊ะ ฉันเป็นอะไร...” ปีรดาหอบหายใจฟืดฟาด จะล้มมิล้มแหล่“พี่ปีเป็นอะไรหรือเปล่าคะ” น้องในแผนกกลับมาจากห้องน้ำเห็นปีรดามีท่าทีแปลกๆ ก็เอ่ยถาม “ทำไมหน้าแดงแบบนี้พี่ เมาหรือเปล่า” ถามเสร็จก็รีบเข้าประคอง แล้วพาไปนั่งลงบนเก้าอี้ข้างทางเดิน“ขอบใจจ้ะ พี่ดื่มค็อกเทลไปแก้วเดียวเอง น่าจะแพ้มากกว่า เราไปสนุกกับเพื่อนเถอะ พี่จะขึ้นไปหายาแก้แพ้กินก่อน” ปีรดาพยุงตัวลุกขึ้นยืน พยายามตั้งสติแล้วเดินไปที่ลิฟต์ พอประตูลิฟต์เปิด หญิงสาวก็เห็นผู้ชายคนหนึ่ง อายุน่าจะวัยกลางคนอยู่ข้างใน“ชั้นไหนครับ” คนถามดูจะหวังดี แต่สายตามองร่างกลมกลึงอย่างลามเลียตั้งแต่ปลีน่องไปถึงอกตูมเต่งที่ขยายจนเจ็บ“ชั้นหกค่ะ…” เธอบอกเสียงสั่นๆ ปนหอบหายใจแรงๆ มือไม้ลูบไล้ลำแขนกลมกลึงของตัวเองไปมา ดวงตาพร่ามัวมองเลขบอกชั้นเห็นรางๆ เมื่อถึงชั้นหก ทว่าลิฟต์กลับไม่ยอมหยุด เธอจึงเดินซวนเซไปกดเพื่อให้ประตูเปิดออก แต่ถูกกอดไว้ทั้งตัว“ปล่อย ฉันจะไปชั้นหก”“ไปที่ห้องฉันดีกว่าสาวน้อย”“ม่าย…ปล่อย…ฉะ...ฉาน...” หญิงสาวบอกเสียงยาวจนแทบจับใจความไม่ได้“ฉันรู้ว่าเธอต้องการอะไร ฉันจะช่วยเธอเอง มามะ ไปมีความสุขกันดีกว่า รับรองเธอจะติดใจ”เส

“เช้ามาห้ามงอแงนะโอเคมั้ย” เขาเอ่ยขณะคลานขึ้นไปบนเตียง หญิงสาวผวาเข้าโอบกอดนัวเนียจนชายหนุ่มต้องกอดรัดไว้แน่น กลิ่นสาบสาวหอมยวนใจผสมกับกลิ่นค็อกเทลเจ้าปัญหา ทำให้ราเชนรุ่มร้อนดังเปลวไฟไม่ต่างกัน“ไม่งอแงค่ะ...ปีจะไม่งอแง...” เธอละเมอพร้อมกับบดเบียดกายนุ่มนิ่มเข้ากับร่างแกร่ง จนอกอวบอิ่มที่ซุกตัวอยู่ในกรวยถูไถกับแผงอกบึกบึน ยังผลให้ชายหนุ่มร้อนวูบวาบคล้ายมีกระแสไฟฟ้าหลายโวลต์วิ่งผ่าน ไม่นานกลีบปากนุ่มหวานก็แนบประกบริมฝีปากหยัก บดเบียดอย่างไม่ประสา ราเชนหอบหายใจแรงพอๆ กับเธอ แล้วมอบจูบหวานซ่านทรวงให้เสียเอง เกมรักเกมสวาทก็เริ่มต้นขึ้น คนหนึ่งมีสติเต็มร้อยทำตามหัวใจเรียกร้อง ในขณะที่อีกฝ่าย ร่านร้อนไปด้วยฤทธิ์ยาจนควบคุมตัวเองไม่ได้ เมื่อถูกจู่โจมหนักหน่วงปีรดาถึงกับหัวหมุน ความร้อนเร่ากระพือขึ้นจนไม่รู้อะไรเป็นอะไร รู้แต่ว่าต้องดับไฟในกายและมีเพียงเขาเท่านั้นที่จะช่วยได้ราเชนในยามนี้เหมือนหนุ่มน้อยวัยกระเตาะ เพียงเธอสนองตอบอย่างเร่าร้อนเขาก็ใจสั่นสะท้าน กล้ามเนื้อทุกมัดเกร็งกระตุก เลือดในกายแล่นปรู๊ดปร๊าดไปทั่วร่าง มันคือปฏิกิริยาของอารมณ์กำหนัดที่กำลังเริ่มร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ และไม่มีอะ