บทที่ 40

และแล้วการประชุมครม.สัญจรก็มาถึง โรงแรมเพิร์ลพาเลซวันนี้ดูจะคึกคักไปด้วยนักข่าว ตำรวจ และทหารหน่วยปราบการจราจล ส่วนบนดาดฟ้าของโรงแรมนั้นมีเฮลิคอปเตอร์สแตนด์บายเอาไว้สองลำ ราเชนเข้ามาดูความเรียบร้อยด้วยตัวเองตั้งแต่เช้า ชายหนุ่มอยากให้งานยุ่งแบบนี้ทุกวันจะได้ไม่ต้องคิดถึงใครบางคนให้ปวดหัวใจ

“พี่เชน…” ไพลิณีย์ซึ่งอาสามาช่วยพี่ชายเดินยิ้มแป้นมาแต่ไกล “วันนี้ท่านประธานหล่อมากเลยนะคะเนี่ย” หญิงสาวจับบ่ากว้างพร้อมกับมองความเรียบร้อยให้

“ไม่ต้องมายอกันเองเลยเรา ที่ห้องประชุมเรียบร้อยดีนะ” ราเชนวางมือบนศีรษะได้รูปของน้องสาวแล้วโยกเบาๆ

“มือชั้นนี้แล้วคร่า ไม่ต้องห่วง แค่นี้จิ๊บๆ” ไพลิณีย์อวดตัวอย่างน่ารัก พลางมองใบหน้าที่เคร่งขรึมของพี่ชายตัวเอง ไม่น่าเชื่อว่าจากคนขี้เล่นสนุกสนานจะกลายมาเป็นเย็นชาและไร้รอยยิ้มในระยะเวลาอันสั้นแบบนี้ได้ ความทุกข์ที่เกิดจากความรักนั้นเธอประจักษ์มาแล้วว่ามันทรมานมากแค่ไหน เธอก็ได้แต่หวังว่าพี่ชายและปีรดาจะปรับความเข้าใจกันได้ในเร็วๆ นี้

“มองพี่ทำไม หน้าพี่มีอะไรติดงั้นเหรอ”

“ลินอยากเห็นพี่เชนยิ้มแบบนี้ทุกวันค่ะ”

“ยิ้มออกจะบ่อย แต่เราไม่สังเกตเอง” ราเชนพูดเสียงเรี