Lahat ng Kabanata ng เมียอ้วนในความลับ: Kabanata 71 - Kabanata 80

และทันทีที่น้ำหนักตัวถูกทิ้งลงไปเต็มที่ เท้าของฟาริศาก็จมลึกลงไปในโคลนหนืดกว่าที่คาดไว้มาก ร่างอวบเสียหลักเอนไปข้างหน้าพร้อมกับเสียงอุทานด้วยความตกใจ“ฟา! ระวัง!”เสียงทุ้มของธีรณัฐดังขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาผละมือจากณลินหมายจะก้าวเข้าไปประคอง ทว่าหัสวีร์ที่อยู่ใกล้กว่านั้นไวกว่า เขาคว้าแขนของฟาริศาไว้ได้ทันท่วงที ช่วยให้เธอกลับมาทรงตัวได้ทัน“ขอบคุณค่ะ พี่วีร์” ฟาริศาหันไปขอบคุณเขา ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับธีรณัฐที่ยื่นมือค้างอยู่กลางอากาศสายตาของเธอที่มองเขานั้นว่างเปล่าและเย็นชา ก่อนจะเมินหน้าหนีไปราวกับเขาเป็นเพียงอากาศธาตุ ธีรณัฐชะงักงัน มือของเขาลดลงอย่างช้า ๆ ความรู้สึกชาวาบแล่นไปทั่วทั้งร่าง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอแสดงออกว่าไม่ต้องการเขาอย่างชัดเจน ทั้งที่ก่อนหน้านี้แววตาที่เธอมีให้กับเขานั้นมันทอแสงชัดเจนว่ารักเขามากณลินซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นทุกอย่างในสายตา เธอคลี่ยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ ก่อนจะแสร้งทำเป็นขยับเข้าไปใกล้ธีรณัฐแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ดังพอให้คนที่อยู่ใกล้ ๆ ได้ยิน“ดูเหมือนพนักงานคุณ เขาไม่ได้อยากให้ช่วยนะคะ”คำพูดของเธอเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟ ร่างอวบที่กำลังจะขยับเท้

บทสนทนาของทั้งคู่ ทำเอาซาริตาที่ยืนอยู่ตรงประตูหน้าบ้านถึงกับยืนอึ้ง สองมือยกขึ้นปิดปาก ถอยหลังออกด้วยฝีเท้าเบาที่สุดเกรงว่าแม่กับพี่สาวจะได้ยินซาริตารีบต่อสายหาธนภพทันที เพื่อนัดเขาออกมาให้เจอกันทันทีที่ธนภพมาถึงร้านกาแฟ เขาก็กวาดตามองหาอยู่ครู่หนึ่ง จึงเห็นว่าเธอนั่งรออยู่ด้านในสุดของร้านพอเดินไปถึงโต๊ะเขาก็ย่อตัวลงนั่ง โดยที่ไม่รอให้เจ้าตัวอนุญาต ใบหน้าหล่อโน้มเข้าไปใกล้ เพราะเห็นว่าเธอเอาแต่นั่งเหม่อเหมือนคนคิดอะไรอยู่ จนไม่สนใจคนรอบข้าง“เป็นอะไรไป หน้าตาดูซีเรียสเชียว” ธนภพเอ่ยเสียงทุ้ม พยายามกวาดตามองใบหน้าเล็กที่ดูเหมือนจะมีเรื่องคาใจซาริตาเงยหน้าขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงเขา “มาแล้วเหรอ”“อืม มาแล้ว ทีนี้บอกฉันได้ยังว่าเกิดอะไรขึ้น ถึงทำหน้าอมทุกข์ขนาดนั้น” ชายหนุ่มคลี่ยิ้มบาง ๆ เหมือนจะช่วยให้เธอใจเย็นลง แต่ก็ยังไม่ละสายตาจากสีหน้ากระวนกระวายของเธอซาริตาเอนหลังพิงเก้าอี้ ยกแขนกอดอก มองหน้าน้องชายของพี่เขย ก่อนเอ่ยออกมาเสียงเบา“คือเมื่อกี้ฉันนได้ยินแม่คุยกับพี่ฟา ... เรื่องหย่าน่ะ”ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย “หย่า! กับพี่ธีนะเหรอ?”“ใช่ ฉันก็ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่ได้ยิน

” คุณธี! ไม่นะ”ฟาริศาตะโกนสุดเสียงก่อนจะผุดตัวลุกขึ้นนั่ง หอบหายใจแรง เธอหันไปเห็นคนตัวสูงนั่งอยู่ข้าง ๆ ก็รีบดึงเชาเข้ามากอดทันที“คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม คุณอย่าเป็นอะไรนะ”ดวงตาคลอหน่วยไปด้วยน้ำตา สองมือรัดแน่น เนื้อตัวสั่นเทา“ฉันจะไม่เป็นอะไรนะ เธอฝันร้ายเหรอ?”มือหนายกขึ้นลูบหลังเพื่อปลอบโยน เขาสัมผัสได้ถึงความกลัวที่เธอแสดงออกมาฟาริศาผละออกจากอ้อมกอดเขา ลืมความโกรธก่อนหน้านี้ไปชั่วขณะ “ฉันฝันว่าคุณถูกยิง”“ฉันเนี่ยนะ ถูกยิง”ธีรณัฐย่นคิ้วเข้าหากัน ก่อนจะคลี่ยิ้มน้อย ๆ ที่มุมปาก เพิ่งเข้าใจตอนนี้เองว่าการถูกเป็นห่วงมาก ๆ เป็นอย่างไรเขาเอื้อมไปประคองใบหน้าหวานที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาขึ้นมา นิ้วโป้งเกลี่ยหยดน้ำที่คลอหน่วยแผ่วเบา แววตาที่เคยมองเธออย่างเย็นขา บัดนี้กลับทอประกายความห่วงใยและอ่อนโยนอย่างปิดไม่มิด“เธอก็แค่ฝันน่ะ ไม่ต้องกลัว ฉันอยู่นี่แล้ว ไม่มีใครทำอะไรฉันได้หรอก” น้ำเสียงทุ้ม ดูนุ่มลึกกว่าทุกครั้งที่เคยได้ยิน มันแฝงไปด้วยความอบอุ่นจนคนฟังใจอ่อนยวบฟาริศารู้สึกราวกับถูกมนตร์สะกด ดวงตากลมโตจ้องมองเขาไม่วางตา ก่อนจะได้สติแล้วรีบผละออกห่างอย่างรวดเร็ว ความโกรธเคืองท

“ใช่สิ... เธออยากหย่าแล้วนี่นะ ถึงไม่อยากไปฮันนีมูน”น้ำเสียงของชายหนุ่มฟังดูเรียบนิ่ง แต่แฝงด้วยความเหนื่อยล้าจนหญิงสาวเผลอเงยหน้าขึ้นมอง มีแวบหนึ่งเธอเห็นแววตาเขาไหววูบ มันไม่ใช่แค่ความไม่พอใจ แต่เหมือนกำลังซ่อนอะไรบางอย่างเอาไว้ลึก ๆ จนเธอไม่กล้าคิดต่อ“ถ้างั้น... ก็แล้วแต่คุณธีเถอะค่ะ ฟาไมได้ซีเรียส” พยายามเอ่ยด้วยน้ำเสียงปกติ แม้หัวใจจะรู้สึกสวนทางก็ตามชายหนุ่มไม่พูดอะไรอีก เพียงแต่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดหาที่พักใกล้ๆ โดยไม่ถามความคิดเห็นเธอเลย พอจัดการเสร็จ เขาก็เอ่ยเรียบ ๆ“จองที่พักได้แล้ว คืนนี้เราค้างที่นี่กัน”“คุณธี!” ฟาริศาโพล่งเสียงหลัง ตาเบิกกว้าง ไม่คิดว่าเขาจะรวดเร็วเท่าความคิดขนาดนี้“ถ้าอย่างนั้น คืนนี้ผมขอเชิญคุณทั้งสองคนมากินข้าวที่บ้านนะครับ ชาวบ้านจะได้มาต้อนรับด้วย พวกเขาคงดีใจมากที่ผลผลิตมีที่ส่ง แถมไม่โดนกดราคาด้วย” ผู้ใหญ่บ้านเอ่ยด้วยรอยยิ้มกว้างฟาริศาหันไปมองธีรณัฐอย่างลังเล รู้ดีว่าเขาเป็นคนไม่ค่อยสุงสิงกับใคร แต่คำตอบกลับทำให้เธอแปลกใจไม่น้อย“ได้สิครับ รบกวนผู้ใหญ่ด้วยนะครับ” เขาตอบสุภาพใบหน้าเรียบนิ่ง แต่แววตาที่เหลือบมองมาทางเธอทำให้เธอรู้สึกหวั่นไหวอย

มื้อค่ำวันนั้น ป้าอรเลือกทำเป็นอาหารจานโปรดของฟาริศา เพราะธีรณัฐโทรมาบอกว่าช่วงนี้เธอกินอะไรไม่ค่อยได้ หญิงสาวเหลือบมองอาหารบนโต๊ะแล้วนั่งนิ่ง ภายในได้แต่อดกลั้นอาการเหม็นที่ตีตื้นมาอยู่ลำคอแล้ว“อ้าวไม่กินล่ะหนูฟา เห็นอินตาบอกว่าผัดฉ่าทะเลเป็นของโปรดไม่ใช่เหรอ”ธีรนัยเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าลูกสะใภ้เอาแต่นั่งนิ่งฟาริศาฝืนยิ้มจาง ๆ พลางเอื้อมไปตักกุ้งชิ้นเล็ก แต่เพียงแค่กลิ่นเครื่องผัดฉ่าลอยมาแตะจมูก อาการคลื่นไส้ก็แล่นวาบขึ้นมาอีกครั้ง หญิงสาวรีบวางช้อนลง“ขอโทษค่ะ ฟาไม่ค่อยหิวเท่าไร”“ไม่หิวก็ต้องกิน เธอแทบไม่ได้กินข้าวเลยนะ” ธีรณัฐว่าเสียงดุ“แต่ว่าเธอยังไม่มีข้าวตกถึงท้องเลยนะ เมื่อกลางวันก็กินแต่ส้มตำไม่ใช่เหรอ?”“คุณธีรู้ได้ยังไงคะ”“คุณสุริยาบอกน่ะ” เขาว่าเสียงเรียบ เพราะเห็นฟาริศานั่งหน้าซีด ไม่รู้ว่ากินข้าวกินปลาหรือยัง จึงแอบถาม และคำตอบที่ได้ก็เป็นอย่างที่คิด“เป็นห่วงเมียก็เป็นเหรอเรา มาห่วงอะไรตอนที่กำลังจะหย่ากัน”ผู้เป็นพ่อเอ่ยขึ้น มุมปากยกยิ้ม ทว่าชายหนุ่มกลับนิ่งเงียบ ทำให้ฟาริศารู้สึกได้ทันทีว่าเขาอยากหย่าจริง ๆ แล้วล่ะ เพราะคนที่เขารักก็เป็นโสดแล้ว“หย่ากันอย่างนั้นเหร