Lahat ng Kabanata ng เมียอ้วนในความลับ: Kabanata 81 - Kabanata 90

เสียงออดดังขึ้นจากหน้าบ้าน อินตาชะเง้อคอดู ก่อนจะใช้ให้ลูกสาวคนเล็กไปดูว่าใครมาดึกดื่นขนาดนี้ ซาริตารับคำอย่างว่าง่าย แต่ยังไม่ทันจะลุกจากเก้าอี้ ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นสภาพพี่สาวที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา แถมมือยังหอบหิ้วกระเป๋าเสื้อผ้าใบใหญ่เข้ามาด้วย“พี่ฟา ทำไมเป็นงี้ ใครทำอะไร”ซาริตาถลาเข้าไปหาพี่สาว จับไหล่ไว้แน่น ไม่มีคำตอบให้นอกจาก สวมกอดน้องสาวไว้แน่น พร้อมกับปล่อยโฮออกมาอีกครั้งปานจะขาดใจอินตาลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าไปหาลูกสาวคนโต แค่เห็นว่าเจ้าตัวร้องไห้จนตาแดงช้ำ ก็รู้สึกปวดใจไปด้วย ฟาริศาเปลี่ยนจากกอดน้องมาโผกอดแม่แทน“ฟากลับมาอยู่ด้วยนะแม่ ฟากับเขา... เราหย่ากันแล้วค่ะ”“ได้สิลูก ถ้าไม่มาอยู่ที่นี่ แล้วเอ็งจะไปอยู่ที่ไหน หากที่อื่นทำให้เสียใจ บ้านหลังนี้ก็พร้อมต้อนรับเสมอ”อินตากอดลูกสาวไว้แน่น เหมือนจะถ่ายทอดคำปลอบโยนทั้งหมดผ่านทางร่างกาย มือหยาบกร้านจากการทำงานหนักค่อย ๆ ลูบแผ่นหลังอวบอ้วนที่สั่นสะท้านด้วยแรงสะอื้น“ไม่เป็นไรแล้วนะลูก ร้องออกมาเถอะ ถ้ามันเจ็บก็ให้มันไหลออกมาพร้อมกับน้ำตา แม่ยังอยู่ตรงนี้เสมอ”น้ำเสียงปลอบประโลม มาพร้อมกับไออุ่นของอ้อมกอด ทำเอาฟาริศายิ่งปล่

ความโกรธที่ติดอยู่ในใจ และอยากคุยกับพี่ชายกับเรื่องที่เกิดขึ้น ทว่าธีรณัฐก็ไม่กลับมาบ้านเลย เพราะปกติก็เอาแต่ใช้ชีวิตอยู่คอนโดฯ วันนี้ธนภพจึงพาตัวเองมาถึงบริษัท ทั้งที่ร้อยวันพันปีไม่เคยจะก้าวเท้าเข้ามาแตะบริษัทเลยแม้แต่น้อยธนภพก้าวฉับ ๆ ผ่านโถงบริษัทโดยไม่สนใจสายตาของพนักงานที่มองมาอย่างแปลกใจ เขาตรงไปยังชั้นบนสุดทันที ไม่ได้รอให้เลขาฯ แจ้งว่าใครมาขอพบ แต่เลือกผลักประตูห้องทำงานของพี่ชายเข้าไปโดยไม่เคาะ ไม่รอให้คนข้างในอนุญาต“ปัง!”ธีรณัฐที่กำลังนั่งเครียดอยู่กับกองเอกสารตรงหน้าสะดุ้งสุดตัว เงยหน้าขึ้นด้วยความหงุดหงิด แต่เมื่อเห็นว่าเป็นน้องชาย ความฉุนเฉียวก็แปรเปลี่ยนเป็นความประหลาดใจ“แกมาทำอะไรที่นี่”“ผมมาถามพี่ธี ว่าพี่พอใจหรือยัง!” ธนภพตะคอกกลับทันที ดวงตาของเขาแดงก่ำเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองธีรณัฐขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจท่าทีของน้องชายตัวเอง“พูดเรื่องอะไรของแก ถ้าจะมาพูดเรื่องไร้สาระก็กลับไป ฉันไม่มีอารมณ์มาเล่นด้วยหรอกนะ”“เล่นเหรอ? เรื่องของผมกับแฟนกำลังจะพัง แต่พี่คิดว่าผมเล่น ๆ อย่างนั้นเหรอ?”“เรื่องของแกกับแฟน? แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน”ธีรณัฐถามกลับอย่างไม่ใส่ใจ เขาลุกขึ้นยื

‘หมายเลขที่คุณเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ กรุณาทำรายการใหม่อีกครั้ง’เสียงฝากหมายเลขโทรกลับจากปลายสาย ดังขึ้นเป็นรอบที่สิบได้แล้ว แต่มือหนาก็ยังคงพยายามติดต่อไป แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายต้องการตัดเขาออกจากชีวิตจริง ๆขายาวกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปยังรถหรูที่จอดอยู่แล้วเหยียบคันเร่งออกไปจากบริษัททันที แม้ว่าจะเป็นเวลาบ่ายกว่า ๆ แล้วแต่การจราจรบนท้องถนนย่านใจกลางเมืองก็ยังคงติดขัดความหงุดหงิดเริ่มเดือดปะทุ ในใจก็ภาวนาว่าขอให้เธอยังอยู่ที่บ้านพอฝ่ารถติดมาจอดหน้าบ้านได้เขาก็รีบตรงไปกดออดย้ำ ๆ เพื่อเร่งให้คนด้านในออกมาเปิดประตูให้ ทว่าทุกอย่างก็เหลือแต่ความเงียบ ส่วนมือก็พยายามโทรหาทุกคนที่อยู่บ้านหลังนี้ แต่ก็ไม่มีใครรับสายสักคน“คุณธี...”เสียงหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลัง ดวงตาคู่คมเลิกขึ้นเล็กน้อยเหมือนมีความหวัง ว่าฟาริศาอาจจะยังไม่ได้หนีไปไหน เขารีบหันกลับไปทันที...แต่แล้วความหวังนั้นก็ดับลง“น้องซา...”“คุณมาที่นี่ทำไมคะ บ้านหลังนี้ไม่ต้อนรับคุณแล้วค่ะ” แสดงท่าทีไม่ต้อนรับอย่างชัดเจน ใครจะอยากคุยดีด้วยก็ทำกับพี่สาวเขาไว้เสียขนาดนั้น“ฟังพี่ก่อนได้ไหม พี่อยากเจอฟา เขาอยู่บ้านหรือเปล่า”ซาริตาพ

“คนของเรายังหาไม่เจออีกเหรอ วันนั้นคุณไปหาคุณน้าที่บ้านนี่”ดวงตาคมที่ขอบตาเริ่มคล้ำเหลือบมองนักรบ ที่ยืนก้มหน้าไม่กล้าสบตา เพราะการตามหาคนไม่ใช่เรื่องง่ายขนาดนั้น ถึงจะผ่านมาหลายวันแล้วก็ตา คนหนึ่งหนีไม่ให้ตามหาเจอ ส่วนอีกคนก็แทบจะพลิกแผ่นดินหาตอนนี้รู้ดีว่าคุณธีรณัฐกำลังอดกลั้นอารมณ์ตัวเองแค่ไหน นักรบจึงพยายามหาคำตอบที่คิดว่าผู้เป็นเจ้านายน่าจะพอใจที่สุด“ความคืบหน้าที่ได้มาคือคุณฟาริศาไม่ได้ไปต่างประเทศครับ ส่วนเรื่องย้ายไปอยู่ต่างต่างจังหวัดก็ไม่พบการซื้อตั๋วไปที่อื่น”“ย้ายไปอยู่ต่างจังหวัด เขาไม่จำเป็นต้องนั่งรถทัวร์ก็ได้”“ทราบครับ จากการสอบถามชาวบ้าน เขาบอกว่าทั้งคู่นั่งรถแท็กซี่ไป หิ้วกระเป๋าไปเพียงไม่กี่ใบ ตอนนี้เรากำลังไล่ดูกล้องวงจรปิดอยู่ครับว่าเป็นรถคันไหนจะได้ตรวจสอบได้”“คุณตรวจสอบหรือยังว่าเช็คที่ให้คุณน้าไป ถูกเอาไปขึ้นเงินหรือยัง”“ยังครับ ผมเช็กธนาคารทุกแห่งแล้วครับ แต่ไม่มีที่ไหนที่เช็คถูกเอามาขึ้นเงินเลยครับ”ธีรณัฐยกมือนวดขมับที่ปวดตื้อไม่หยุด ความเครียดที่สะสมมาหลายวันกัดกินจนแทบจะหมดแรง แต่จะโทษใครได้ในเมื่อต้นเหตุทุกอย่างเขาเป็นคนเริ่มมันขึ้นมาเองตั้งแต่แรก

“คุณมาที่นี่ได้ยังไง...”ใบหน้ากลมน้ำตารื้นทันทีที่เห็นเขามายืนอยู่ตรงหน้า แต่ยังไม่ทันที่จะขยับปากพูดอะไรต่อ คนตัวสูงกว่าก็เดินเข้ามาหา พร้อมกับดึงร่างอวบเข้าไปกอด อ้อมแขนนั้นรัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก“คิดเหรอว่าแค่นี้ ผมจะตามหาคุณไม่เจอ”ปลายจมูกจรดลงเส้นผมนุ่ม สรรพนามที่ห่างเหินช่วงใช้ชีวิตคู่เปลี่ยนกลับมาเป็นสุภาพเหมือนเดิม เธอไม่เข้าใจเลยว่า เขาจะตามหาไปเธอไปเพื่ออะไร คำถามนั้นผุดเข้ามา ก่อนที่จะคิดคำตอบขึ้นได้เอง“คุณธี ปล่อยค่ะ!”ฟาริศาพยายามดิ้นให้หลุดจากวงแขน แต่ยิ่งดิ้นก็เหมือนยิ่งถูกอ้อมแขนนั้นกระชับมากยิ่งขึ้น สิ่งที่ได้ยินมีแต่คำว่า “ผมขอโทษ” อยู่ซ้ำ ๆอินตาอยากให้ลูกสาวได้ปรับความเข้าใจกับธีรณัฐ จึงเลือกเดินเลี่ยงไปนั่งเล่นรอที่ศาลาริมน้ำ หากคนรักกันแล้ว เป็นเนื้อคู่กันคงไม่แคล้วกัน ต่อให้โกรธแค่ไหน ก็ต้องวนมาบรรจบกันอยู่ดี“ปล่อยฟาได้แล้วค่ะ ฟาหายใจไม่ออก”เธอรวบรวมแรงที่มีผลักผู้ชายตรงหน้าออก ตลอดเวลาหนึ่งเดือนที่เธอย้ายมาอยู่ที่นี่ ยอมรับว่ายังตัดใจจากเขาไม่ได้ แต่ก็ไม่คิดว่าเขาจะมาตามหาเธอ และมันอาจจะเป็นอย่างที่คิดก็ได้ว่าเขาอาจจะรู้เรื่องลูกแล้วทั้งสองคนยืนสบตากันด้